دانشنامه پژوهه بزرگترین بانک مقالات علوم انسانی و اسلامی

زیارت و تعزیه حضرت سید الشهداء (علیه السلام)

این نوشتار در توسل سیزدهم به امام عصر -صلوات الله علیه - است و آن وسائل متعلق به حضرت ابی عبدالله‌الحسین‌ (علیه‌ السلام) می‌باشد، از نصرت، اقامه‌ئ تعزیت، زیارت، و مطلق صله و احسان به آن جناب -علیه السلام - برحسب آنچه در اخبار بسیار آمده که در توسل به هر یک از ائمه اطهار (علیهم السلام‌) توسل به حضرت صاحب الامر (علیه السلام ) حاصل می شود.
زیارت و تعزیه حضرت سید الشهداء (علیه السلام)
زیارت و تعزیه حضرت سید الشهداء (علیه السلام)

این نوشتار در توسل سیزدهم به امام عصر -صلوات الله علیه - است و آن وسائل متعلق به حضرت ابی عبدالله‌الحسین‌ (علیه‌ السلام) می‌باشد، از نصرت، اقامه‌ئ تعزیت، زیارت، و مطلق صله و احسان به آن جناب -علیه السلام - برحسب آنچه در اخبار بسیار آمده که در توسل به هر یک از ائمه اطهار (علیهم السلام‌) توسل به حضرت صاحب الامر (علیه السلام ) حاصل می شود.

از آن جمله این حدیث شریف از حضرت رسول ( صلی الله علیه و اله و سلم) است که فرمودند: «به درستی که فرزندم حسین در زمین کربلا به حال تشنگی و تنهایی و بی کسی کشته می شود. پس هر کس او را یاری کند بدون شک مرا، و فرزند او قائم را یاری کرده است». و از آن جمله این حدیث در کامل الزیاره [1] از حضرت صادق -علیه السلام- است که فرمودند به این مضمون: «ای زراره کسی که بر حضرت امام حسین گریه نماید، نیست مگر آنکه که به حضرت فاطمه ی زهرا و حضرت رسول – (صلی الله علیه واله) در این گریه‌اش صله نموده است و حق ما اهل بیت را اداء کرده است».

این حدیث نیز در آن کتاب از حضرت امام باقر (علیه السلام)  نقل شده که فرمودند:« هر کس بخواهد بداند که آیا او از اهل بهشت است، پس محبت ما را بر قلب خود عرضه دارد. اگر آنرا قبول نمود او مؤمن است و هر کس دوست ما باشد، باید رغبت و شوق در زیارت قبر حضرت امام حسین -علیه السلام- داشته باشد، و هر کس ایشان را بسیار زیارت کند ما او را از اهل محبت خود می دانیم و او از اهل بهشت است. و هرکس کوشش زیاد در زیارت حضرت امام حسین(علیه السلام ) نداشته باشد او نقص الایمان است.»[2]

همچنین در آن کتاب از حضرت صادق (علیه‌ السلام) آمده که فرمودند: «هر کس بمیرد و حضرت امام حسین –علیه‌ السلام- را زیارت نکرده باشد و گمان کند که از شیعیان ما است، گمانش خطاست و از شیعیان ما نیست.»[3]

و در بحار از تفسیر فرات بن ابراهیم، از حضرت رسول -صلی الله علیه واله وسلم-، در ضمن حدیث مفصلی به این مضمون روایت فرموده: «جمعی از امت من هستند که بعد از کشته شدن فرزندم حسین، هر جا که باشند، توجه به او دارند و به زیارت او می روند. در تمام روی زمین کسی که داناتر از ایشان به خداوند و مقاوم تر در اداء حق ما اهل بیت نیست. آنها کسانی هستند که قوام زمین به آنها است. و به واسطه‌ی آنها باران رحمت بر اهل زمین می‌بارد و اینها چراغهای هدایت در تاریکی ضلالت مردم هستند»[4] و شرح کیفیات زیارت حضرت سید الشهداء(صلوات الله علیه) و فضایل عظیم آن و آثار و فوائد کثیره اش در دنیا، و هنگام مردن، و در برزخ و در قیامت و در بهشت، و آداب مهم آن در باب دوم در فصل توسل به زیارت ائمه اطهار -علیهم السلام- ذکر می‌شود. انشاءالله.

    پی نوشت:
  • [1] . کامل الزیاره، باب 26، ص 81.
  • [2] . کامل الزیاره، باب 78، ص 193.
  • [3]. بحار الانوار، ج 44، ص 264.4.
    [4]. کامل الزیاره، باب 78، ص 193.

این موضوعات را نیز بررسی کنید:

جدیدترین ها در این موضوع

No image

معاد در نهج البلاغه

يکى از برنامه‏ هاى مهمى که تمامى پيامبران الهى پس از خداپرستى، مردم را به آن توجه مى دادند، اعتقاد به معاد بوده است؛ زيرا در سايه اعتقاد به معاد است که هدف از آفرينش تحقق مى يابد و اعمال و رفتار انسان ارزش و معنا پيدا مى کند. از اين رو ما مسلمانان معتقديم که خداوند بارى تعالى در روز قيامت، همه انسان‏ها را دوباره زنده خواهد کرد تا در پيشگاه او، به حساب اعمال و رفتارشان رسيدگى شود.
معاد در نهج البلاغه

معاد در نهج البلاغه

اين درس را به بحث مرگ و رستاخيز اختصاص داده ايم كه از پايه هاى اصلى ايمان و عمل است. امام علیه السلام در اين خطبه "خطبه 109" مطالب مختلفى را بيان كرده كه، بخشى از آن را كه درباره ى مرگ و قيامت است برايتان انتخاب كرده ايم در آغاز وضع انسانها به هنگام مرگ را مجسم مى كند مى گويد: 'وضعى كه به هنگام مرگ براى آنان پيش مى آيد وصف ناشدنى است'. "فغير موصوف ما نزل بهم".
No image

مبدأ و معاد در نهج البلاغه ، با نگاه تطبیقی به معنویت‌های کاذب

مبدأ و معاد یعنی اعتقاد خدا به منزله سرآغاز آفرینش و معاد یعنی اعتقاد به سرانجام انسان و عالم. مبدأ و معاد مجموعه اعتقادهای انسان را در بر می گیرد. از بدو پیدایش اسلام، پیشوایان دین، راه و رسم ارتباط با خدا را در زندگی فردی و اجتماعی انسان بیان نموده و بر سرانجام زندگی و اعمال انسان تاکید ورزیده اند. در مقابل گروه های متعدد معنویت گرا نگاهی متفاوت به این مسأله را بیان داشته اند برخی منکر مبدأ و معاد گشته اند و برخی تفسیری غلط از آن، بیان نموده اند.
بهشت چگونه مكانى است؟

بهشت چگونه مكانى است؟

پس اگر با ديده دل به آنچه از بهشت براى تو وصف شده است نگاهت را بدوزى، جان تو از آنچه از دنيا، همچون شهوت ها و خوشى ها و زيورها و منظره هاى دل انگيز و زيباى آن كه براى تو آفريده شده است بيزارى جسته و با انديشيدن در صداى برگ هاى درختانى كه در اثر وزش نسيم پديد مى آيد و ريشه هاى آن درختان در درون تپه هايى از مشك بر ساحل جوى هاى بهشت پنهان گرديده است، و نيز با انديشيدن در خوشه هاى مرواريد، و شاخه هاى تر و تازه آن، و ظاهر شدن آن ميوه ها به صورت هاى گوناگون، در پوست شكوفه هاى آن درختان، جان تو حيران و سرگردان و از خود بيخود مى گردد.
پیشگفتار

پیشگفتار

هر چند معاد، موضوع اصلى اين كتاب را تشكيل نمى دهد، ولى از لابه لاى آن مى توان به خوبى و روشنى ابعاد گوناگون آن را دريافت . از اين رو نگارنده بر آن شده است كه در اين باره تحقيقى به عمل آورد كه نتيجه اين تحقيق و بررسى چيزى است كه در برابر خوانندگان قرار گرفته ، و به نام معاد در نهج البلاغه تقديم مى گردد.

پر بازدیدترین ها

بهشت چگونه مكانى است؟

بهشت چگونه مكانى است؟

پس اگر با ديده دل به آنچه از بهشت براى تو وصف شده است نگاهت را بدوزى، جان تو از آنچه از دنيا، همچون شهوت ها و خوشى ها و زيورها و منظره هاى دل انگيز و زيباى آن كه براى تو آفريده شده است بيزارى جسته و با انديشيدن در صداى برگ هاى درختانى كه در اثر وزش نسيم پديد مى آيد و ريشه هاى آن درختان در درون تپه هايى از مشك بر ساحل جوى هاى بهشت پنهان گرديده است، و نيز با انديشيدن در خوشه هاى مرواريد، و شاخه هاى تر و تازه آن، و ظاهر شدن آن ميوه ها به صورت هاى گوناگون، در پوست شكوفه هاى آن درختان، جان تو حيران و سرگردان و از خود بيخود مى گردد.
No image

مبدأ و معاد در نهج البلاغه ، با نگاه تطبیقی به معنویت‌های کاذب

مبدأ و معاد یعنی اعتقاد خدا به منزله سرآغاز آفرینش و معاد یعنی اعتقاد به سرانجام انسان و عالم. مبدأ و معاد مجموعه اعتقادهای انسان را در بر می گیرد. از بدو پیدایش اسلام، پیشوایان دین، راه و رسم ارتباط با خدا را در زندگی فردی و اجتماعی انسان بیان نموده و بر سرانجام زندگی و اعمال انسان تاکید ورزیده اند. در مقابل گروه های متعدد معنویت گرا نگاهی متفاوت به این مسأله را بیان داشته اند برخی منکر مبدأ و معاد گشته اند و برخی تفسیری غلط از آن، بیان نموده اند.
معاد در نهج البلاغه

معاد در نهج البلاغه

اين درس را به بحث مرگ و رستاخيز اختصاص داده ايم كه از پايه هاى اصلى ايمان و عمل است. امام علیه السلام در اين خطبه "خطبه 109" مطالب مختلفى را بيان كرده كه، بخشى از آن را كه درباره ى مرگ و قيامت است برايتان انتخاب كرده ايم در آغاز وضع انسانها به هنگام مرگ را مجسم مى كند مى گويد: 'وضعى كه به هنگام مرگ براى آنان پيش مى آيد وصف ناشدنى است'. "فغير موصوف ما نزل بهم".
No image

معاد در نهج البلاغه

يکى از برنامه‏ هاى مهمى که تمامى پيامبران الهى پس از خداپرستى، مردم را به آن توجه مى دادند، اعتقاد به معاد بوده است؛ زيرا در سايه اعتقاد به معاد است که هدف از آفرينش تحقق مى يابد و اعمال و رفتار انسان ارزش و معنا پيدا مى کند. از اين رو ما مسلمانان معتقديم که خداوند بارى تعالى در روز قيامت، همه انسان‏ها را دوباره زنده خواهد کرد تا در پيشگاه او، به حساب اعمال و رفتارشان رسيدگى شود.
پیشگفتار

پیشگفتار

هر چند معاد، موضوع اصلى اين كتاب را تشكيل نمى دهد، ولى از لابه لاى آن مى توان به خوبى و روشنى ابعاد گوناگون آن را دريافت . از اين رو نگارنده بر آن شده است كه در اين باره تحقيقى به عمل آورد كه نتيجه اين تحقيق و بررسى چيزى است كه در برابر خوانندگان قرار گرفته ، و به نام معاد در نهج البلاغه تقديم مى گردد.
Powered by TayaCMS