باشگاه رویایی با لباسی از جنس لبخند

نویسنده: مسعود میر
خنده گم شده است. حتماً شما هم شنیده اید که مردم به هم می گویند مدت هاست کسی را ندیده اند که از ته دل بخندد. این روزها اگر بهانه خنده یی فراهم شود و قاه قاه خنده یی بلند شود بعضی با تعجب صدای خنده را دنبال می کنند. وراندازی می کنند با همان تعجب بی دلیل سری هم تکان می دهند. در عوض گریه شده جزء جدایی ناپذیر زندگی آنقدر از ناله و گلایه شاهد مثال وجود دارد که انگار بخشی از زندگی است. شاید این مهجور بودن خنده در ایران ریشه تاریخی هم داشته باشد. در ادبیات ما آنقدر که ابیات و جمله های حزن آلود رونق دارد ادبیات خنده آور وجود ندارد هر چه هم هست در زیرمجموعه طنز و فکاهی و از باب تبسمی کوتاه است. حالادر عصر شهرنشینی خنده کیمیاست. تعارف نیست اگر بگویم بخش بسیاری از شهرنشینان به نوعی از افسردگی و بیماری روانی مبتلایند و البته خوب است بدانید خنده جدی ترین درمان این بیماری ها است. اما در این روزگار حتی برای پیگیری یک لبخند ساده هم باید به روش های جدید متوسل شد. خنده هم نیاز به کلاس آموزشی و دروس تقویتی دارد. اگر نگاهی به صفحات نیازمندی های روزنامه ها بیندازید حتماً چند نمونه از این کلاس ها را می بینید. کلاس هایی که وارداتی است و حالادر ایران هم باب شده اند. البته ایده شروع این کلاس ها هم حکایت خنده داری دارد.
بی خوابی آقای دکتر
«مادان کاتاریا» یک پزشک هندی است که در یکی از شب های ماه مارس سال 1995 باید یک مقاله درباره تاثیر خنده در درمان بیماران می نوشت. او آن شب به دلیل سردرد و بی خوابی شدید کلافه شده بود و نمی توانست مقاله خود برای آن مجله پزشکی را بنویسد. هنوز آن شب به صبح نرسیده بود که ایده راه اندازی یک مرکز عمومی برای خنده به ذهن دکتر کاتاریا رسید. این دکتر هندی صبح همان روز ایده تاسیس این مرکز را برای مردمی که می خواستند در پارک ورزش کنند بازگو کرد. اکثر مردم گمان می کردند که دکتر آنها را دست انداخته یا می خواهد از آن تصویربرداری کند و در برنامه های طنز تلویزیونی پخش کند. 5 نفر اما حاضر شدند با دکتر کاتاریا بخندند.
این دکتر هر چند نتوانست مقاله اش برای مجله «پزشک من» را به اتمام برساند اما اولین باشگاه خنده را در محله «لوخاندوالا»ی بمبئی تاسیس کرد.
خنده اینجا، خنده آنجا
آوازه باشگاه خنده دکتر کاتاریا به سرعت در دنیا می پیچید و این دکتر هندی هر روز هزاران Email دریافت می کرد. مردم از او می خواستند دکتر نزد آنها برود و باشگاه خنده را در شهر و محله آنها راه اندازی کند. کاتاریا خیلی سریع توانست مزایای چنین فعالیتی را برای همگان علنی کند. در یک دوره کوتاه زمانی تمام افرادی که با دکتر کاتاریا هر روز چند دقیقه یی بی بهانه می خندیدند شهادت می دادند که بعد از آشنایی با دکتر مشکلات روحی شان کاهش پیدا کرده و هر روز با انرژی و نشاط کامل از خواب بیدار می شوند. یک نظرسنجی در همان روزها نشان داد که این روش درمانی باعث شده افرادی که در سر کار حاضر می شوند راندمان کاری بالاتری داشته باشند. و این گونه حالاباشگاه خنده دکتر کاتاریا 2500 شعبه در کشورهایی مثل استرالیا، امریکا، آلمان، سوئد، دانمارک، ایتالیا، نروژ، امارات، سنگاپور و مالزی دارد. مثل اینکه خنده برای خیلی ها در دنیا به حسرت بدل شده است و باشگاه خنده بهانه خوبی برای بازیافتن خنده فراهم می کند: بهانه یی به نام بی بهانگی...
سهم ایرانی لبخند
هر بار که آماری درباره میزان شیوع افسردگی در میان ایرانی ها منتشر می شود آنهایی که از زندگی فقط پول درآوردن را می فهمند با آگهی های رنگ به رنگ تلاش می کند تا خیال مردم افسرده را راحت و جیب خود را پر پول کنند. البته نباید تمام این موارد را به یک چشم نگریست. مراکزی هم هستند که با اصول علمی تلاش می کنند تا شهروندان را یک بار دیگر با لبخند آشتی دهند. در میان این مراکز مدتی است که شعبه ایرانی باشگاه خنده هم فعال شده است. «مجید پزشکی» 5 سال پیش با باشگاه خنده و دکتر کاتاریا آشنا شد. او سراغ دکتر کاتاریا رفت و در کلاس های آموزشی او شرکت کرد. او بعد از اینکه توانست مراحل مختلف آموزش را سپری کند به ایران بازگشت تا باشگاه خنده شعبه ایرانی هم داشته باشد.
پزشکی نماینده رسمی باشگاه خنده در ایران است و توانست چند ماه پیش بالاخره اولین کلاس عمومی خنده درمانی به شیوه بین المللی باشگاه خنده را برگزار کند. او برای برگزاری چنین کلاسی برای ایرانی های کم حوصله و گاهی بدبین تلاش زیادی کرد و این روزها تلاش می کند بتواند محل دائمی باشگاه خنده را راه اندازی کند.

سبک کاتاریا در ایران
مجید پزشکی وقتی با ما حرف می زند اطلاعات جالبی درباره باشگاه خنده ایران می دهد. او می گوید: باشگاه خنده ایران حدود 10 هزار عضو دارد. اکثر این اعضا عضو اینترنتی باشگاه های خنده اند که در باشگاه ایرانی طبقه بندی می شوند. هرچند فعالیت باشگاه ما محدود است، اما میزان استقبال از این باشگاه واقعاً زیاد است. ما فعلاً در یک آموزشگاه کلاس های خود را برگزار می کنیم و امیدواریم به زودی از نظر فضا در وضعیت بهتری قرار گیریم.
پزشکی درباره شیوه آموزش در این کلاس ها می گوید: «روش دکتر کاتاریا برای خندیدن در تمام کلاس های دنیا اجرا می شود. این روش با به کارگیری تکنیک های یوگای خنده (یوگا حسیا) مردم را برای خندیدن تحریک می کند. براساس این روش شرکت کنندگان بدون اینکه به مورد خنده داری بر بخورند یا حتی لطیفه یی بشوند می توانند روزانه 20 دقیقه بخندند. هر جلسه با تمرین نفس عمیق و «هوهو» «هاها» کردن آغاز می شود و بعد نوبت اجرای تکنیک های دیگر خنده نظیر خنده از ته قلب، خنده بی صدا، خنده متوسط، خنده شب، خنده نشاط، خنده یک متری، خنده گفت وگوی تلفنی و خنده تدریجی می رسد.»

بغض های خنده
پزشکی وضعیت باشگاه خنده ایرانی را تنها از نظر استقبال مردمی مثبت ارزیابی می کند و از بعضی نهادها و سازمان ها گلایه مند است که چرا مانند دیگر کشورها همکاری های لازم را با باشگاه خنده انجام نمی دهند. او پیش از هر چیز از رشد قارچ گونه کلاس های خنده درمانی ناراحت است که بدون هیچ اطلاع دقیقی از شیوه های درمان و با اسم کلاس های یوگا قیمت های گزافی از مردم دریافت می کنند و دست آخر هم نمی توانند یک لبخند بر لب شرکت کنندگان بنشانند یا به اجرای برنامه های ملت و دعوت از طنازان متوسل می شوند. پزشکی همچنین امیدوار است مسوولان شهری توجه بیشتری به باشگاه خنده داشته باشند. او می گوید: «در تمام نقاط دنیا شهرداری ها شرایطی فراهم می کنند تا این کلاس ها که جنبه ارتقای سلامت عمومی دارند به بهترین شکل در فضاهای عمومی به ویژه پارک برگزار شوند. در حالی که ما نمی توانیم در پارک ها بدون مجوز کلاسی برگزار کنیم.» او از مسوولان شهرداری درخواست می کند تا یک پارک را برای علاقه مندان کلاس های خنده درمانی در نظر بگیرند. شاید خواسته او به عنوان نماینده رسمی فعال ترین نهاد برگزاری جلسات خنده درمانی (باشگاه خنده) قابل توجه باشد.

معجزه خنده
پزشکان دریافته اند که خنده تاثیر مثبتی بر دستگاه های مختلف بدن دارد. خنده آثار منفی استرس را می کاهد. بیش از هفتاد درصد بیماری هایی نظیر فشار خون، ناراحتی های قلبی، اضطراب، افسردگی، سرماخوردگی، زخم معده، بی خوابی، اختلالات قاعدگی، آسم، آلرژی و حتی سرطان از طریق استرس ایجاد می شوند و خنده می تواند مانع بروز این بیماری ها شود. خنده همچنین نقش موثری در تقویت دستگاه ایمنی بدن دارد. البته خنده برای بسیاری از شهروندان به عملی فراموش شده بدل شده است. دکتر تیتز آلمانی در یک تحقیق دریافته است در دهه 1950 مردم به طور میانگین 18 دقیقه در روز می خندیدند، اما امروزه به رغم پیشرفت های بشری این میانگین به 6 دقیقه کاهش پیدا کرده است. همچنین براساس این تحقیق مشخص شده کودکان قادرند روزی 300 تا 400 بار بخندند که این تعداد در بزرگسالی به 15 بار کاهش می یابد.
خنده علاوه بر ایجاد شادابی پوست با به حرکت درآوردن پرده دیافراگم و عضله های شکم، بخش آرام بخش دستگاه عصبی (سلسله اعصاب پاراسمپاتیک) را فعال می کند و میزان اکسیژن خالص بدن را افزایش می دهد. خنده اندام های گوارشی را ماساژ می دهد و خون مورد نیاز اعضای داخلی بدن را تامین می کند.

بی خنده
اکثر روانشناسان ایرانی معتقدند هرچند گرفتاری های معیشتی و مشکلات زندگی ایرانیان فراوان است، اما نباید ایران را از سایر کشورها جدا دانست. تمام مردم دنیا به نحوی با مشکلات هزاره سوم درگیرند، اما باید آموخت تا مانند شهروندان بعضی کشورها خنده را تحت هیچ شرایطی از زندگی حذف نکرد. خیلی ها می گویند بهانه یی برای خندیدن نمانده. باید بیاموزیم بی بهانه بخندیم.

جدیدترین ها در این موضوع

سینمای پناهنده ; به بهانه اکران فیلم سینمایی تگزاس

نمایش فیلم تگزاس در روزهای اخیر نشان می دهد که مسعود اطیابی تغییر بزرگی در رویه فیلمسازی خود داده است. او که پیش از این با فیلمی درباره حوادث هشتاد و هشت نشان داده بود که در فکر پرداختن به مسائل جدی و حرکت در راستای سینمای اجتماعی است، حالا با تگزاس به جریان فیلم های پرفروشی پیوسته که اتفاقا بر خلاف فیلم قبلی اش دچار موانع ممیزی و عدم مجوز اکران نشده و با توجه به فضای سینمای ایران، سود قابل توجه‌ی را به جیب تهیه کننده واریز می کند. 24 تیر 1397, 4:28

مصادره و ماجرای غم انگیز زن در سینما

هنوز و بعد از گذشت حدود سه ماه از جشنواره فیلم فجر(سی و ششم) و دیدن فیلم سینمایی مصادره ، طعم تلخ تماشای آن هم زمان با اکران های نوروزی و فروش بالای این فیلم ذایقه ام را می آزارد. مصادره را شاید بتوان اروتیک ترین فیلم سینمای ایران پس از انقلاب برشمرد. این فیلم به شدت بیمار است و گویا به جز شوخی های سخیف جنسی حتی با دستمایه کردن یک کودک یا نوجوان راهی برای خندان و شادکردن مخاطبانش ندارد. 24 تیر 1397, 4:26

گل دادن درخت پیر ; نگاهی به فیلم خجالت نکش

خجالت نکش، یک فیلم مفرح است. فرحبخشی این فیلم نه از شوخی ها و تکه کلام ها، بلکه به جهت دنیای درونی فیلم است. دنیایی که در آن کودکی متولد می شود و پیری و گذر سن، مانعی برای زایش نیست. در روستای کوچک و کم جمعیت مهمت اباد، 231 نفر زندگی می کنند و این فیلم به ما می گوید که این جمعیت چگونه به اندازه یک نفر بیشتر می شود. 24 تیر 1397, 4:25

خوک های آوازه خوان ; نگاهی به فیلم خوک

اگر تلاش فیلم خوک در این است که یک کمدی متفاوت در سینمای ایران باشد، باید گفت که در این کار موفق شده است. این فیلم توجهی به شوخی ها کلامی و متدوال در سینمای طنز ندارد. تا حد زیادی می کوشد که از مزیت های واقعیت استفاده کند و در مناسبات انسانی و روابط فردی آدم ها دخل و تصرفی نکند و همزمان از سوی دیگر پیروزمندانه از میدان واقعیت بیرون بیاید بدون آنکه هیچ باج و امتیازی به آنچه که ما واقعیت صدایش می کنیم داده باشد؛ خوک خود را در واقعیت محدود نمی کند. 24 تیر 1397, 4:24

فیلشاه، آغاز راهی جریان‌ساز در انیمیشن بومی

صحبت از انیمیشنی سینمایی است که در فرم، تکنیک و ارائه مفاهیم به استاندارهای جهانی نزدیک شده و سعی دارد به‌دور از شعار و کلیشه به یک مقطع تاریخی با رگه‌های دینی بپردازد و آغازکننده راهی جریان‌ساز برای صنعت سینمایی انیمیشن در ایران باشد. 24 تیر 1397, 4:23

پر بازدیدترین ها

مصادره و ماجرای غم انگیز زن در سینما

شهرزاد در کشاکش سنت و مدرنیسم

این سریال ساخته فیلمساز موفق ایرانی حسن فتحی است که سریال های جذاب وموفقی چون پهلوانان نمی میرند، شب دهم، مدار صفر درجه و میوه ممنوعه را در کارنامۀ خود دارد. همگی این سریال های تلویزیونی مخاطبان بیشماری را به خود اختصاص دادند و این همه ناشی از توانایی او در نوشتن فیلمنامه و کارگردانی است. 22 دی 1396, 7:18

آغاز سال سی و شش

جشنواره به انتها رسید و تقریبا آنانی جایزه گرفتند که حقشان بود( به فهرست نامزدها کاری ندارم) از انچه گذشت، چیزی در خاطرم نماند جز یادداشت اقای مهدویان که برخی را آزرده کرد و باز عذرخواهی ایشان در یادداشتی بعد تر که نشانه معرفت و ادب او بود. 25 اسفند 1395, 9:11

فیلشاه، آغاز راهی جریان‌ساز در انیمیشن بومی

برای جشنواره چه لباسی بپوشیم؛ نگاهی به پوشش هنرمندان در ایام جشنواره

جشنواره مد و مدل و لباس، ترکیبی آشنا برای توصیفی جهت دار از جشنواره فیلم فجر است. جهت و سمت و سویی که شاید کمتر نویسنده یا هنرمند داخلی عزمی برای مقابله با آن داشته باشد. چرا که منتقدان پوشش هنرمندان، در چارچوب قوانین و سیاست‌های رسمی کشور به میدان آمده‌اند و از حق نمی‌توان گذشت که سخنشان پشتوانه‌های قدرتمندی دارد. 25 اسفند 1395, 9:13