نویسنده: محمد داوود محمدی
ریشه یابی مبانی نظام اقتصاد اسلامی
واژه یا ترکیب «اقتصاد اسلامی» یک لفظ مشترک است که دارای ابعاد مختلفی است. هر یک از صاحب نظران و متفکران مرتبط با این حوزه دینی و فکری بر اساس بینش و گرایشهایی که داشته اند به نحوی بر دامنه ابعاد آن افزوده اند. اگر چه بیان مکتب و سیستم اقتصادی اسلام دارای اهمیت والایی است و حتی با وجود تحقیقات گسترده در این زمینه هنوز از ضعفهای بنیادین رنج میبرد، اما این مهم نباید ما را از مطالعه و بررسی ابعاد دیگر اقتصاد اسلامی بویژه در عرصه تطبیق و اجرا باز بدارد. یکی از مهم ترین هدفهای اقتصاد اسلامی به تعبیر مرحوم شهید آیت الله صدر تغییر واقع فاسد در جهت نیل به واقع سالم و مطلوب اسلامی است ولیکن این مهم روشها و سازوکارهای خود را نیاز دارد. اقتصاد اسلامی چگونه میتواند بدون توجه به واقعیتهای اقتصادی و شناخت دقیق آن نسخه عملی برای تغییر ارائه دهد.
بررسی سیره اقتصادی و اندیشههای معصومین(ع) یکی از بهترین روشهای الگوسازی مطلوب در تحقق اقتصاد اسلامی در جامعه ما میباشد. وجود مبارک ثامن الائمه (ع) و اندیشههای مکتب اقتصادی وی شالودههای نظام اقتصادی اسلام میباشد. در ذیل به سه رکن اساسی یعنی تولید، توزیع و مصرف به طور مختصر اشاره خواهد شد:
تولید
اسلام تولید را عامل بقاء اقتصاد و تنها کلید پویایی سالم اقتصادی میداند و رشد و بهره برداری از طبیعت را تا حداکثر ممکن مجاز میداند که البته از حدود نیز تجاوز نباید کرد. برای اقتصاد یک کشور، مهمترین بخشی که میتواند یک شکوفایی پایدار را به وجود بیاورد، تولید است؛ بخصوص آن بخش اقتصاد تولیدی که متکی است به دانش، متکی است به علم.
همچنین مکتب اسلام هزینههای تولیدی و سرمایه گذاری را بر هزینههای مصرفی مقدم میداند و به منظور تشویق مردم به تولید و افزایش کمی و کیفی کالاها و خدمات اقتصادی، افزون بر ابزارهای فرهنگی، مجموعه ای از مقررات شرعی را نیز استفاده نموده است. برخی از آنها عبارتند از: تحریم اسراف و تبذیر، قانون ارث، غیر قانونی نمودن حمی، تحریم درآمدهای ناشی از کارهای غیر مفید اقتصادی( مانند قمار، رشوه و...)، تحریم ثروت اندوزی، تحریم تمرکز ثروت در دست عده ای و....
در این مجال به سه رکن مهم سرمایه انسانی، مدیریت کسب و کار و بهره وری اشاره خواهیم کرد.
1- سرمایه انسانی و کسب دانش: انسان به عنوان یکی از عوامل تولید همواره مورد توجه عاملین تولید بوده است. سرمایههای انسانی و ارتقای مهارتها و دانش آنها از برترین ویژگیهای نیروی انسانی است. آموزش عمومی آنها از طریق دولت اسلامی است ولی آموزشهای تخصصی آنها گاهاً از سوی مراکز اقتصادی صورت میگیرد.
امام رضا(ع) به کسب علم و دانش اهمیت زیادی میدهند به نحوی که یکی از القاب مشهور حضرت «عالم آل محمد» است. این لقب نشانگر ظهور علم و دانش ایشان میباشد. جلسات مناظره متعددی که امام با دانشمندان بزرگ عصر خویش، بویژه علمای ادیان مختلف انجام میدادند و از این طریق زمینه گسترش فضای علمی کشور و رشد سرمایههای انسانی را به عنوان پایههای مکتب و نظام اسلامی به طور عملی گوشزد مینمود.
ایشان میفرمایند: برنامه آموزشی داشته باشید در غیر این صورت بادیه نشین و نادان محسوب میشوید در تفسیر این حدیث باید گفت که اگر فرد برنامه آموزشی نداشته باشد نمیتواند به کسب علم به صورت تخصصی بپردازد و همچنین هم خود و هم جامعه از وجود اثرات علمی وی محروم میماند. لذا هم فرد و هم جامعه هر دو متضرر خواهند شد و باعث عقب ماندگی خود و جامعه خویش خواهند شد.
همچنین عبدالسلام هروی میگوید: از امام رضا(ع) شنیدم میفرمود: خدا رحمت کند کسی را که آرمان ما را زنده کند. گفتم: چگونه این کار را بکند؟ فرمود: آموزشهای ما را یاد بگیرد و به مردم بیاموزد.
همچنین از این امام همام نقل میکنند: «علم و دانش همانند گنجی میماند که کلید آن سئوال است، پس بپرسید. خداوند شما را رحمت کند زیرا در این امر چهار طایفه دارای اجر میباشند: 1- سئوال کننده 2- آموزنده 3- شنونده 4- پاسخ دهنده.»
2- کار و مدیریت کسب و کار: کار و مدیریت هر دو تلاش بشری است که در تولید به کار گرفته میشود. کار هر تلاش بدنی یا ذهنی انسان در مسیر تولید میباشد. کار بر فعالیت انسانی اطلاق میشود که فاقد ریسک است. ولی مدیریت، ذکاوت و تیز هوشی خاصی میخواهد و نیاز به ریسک پذیر بودن مدیر هم است. مدیر، موسسه تولیدی را ساماندهی، هدایت واداره میکند که ذکاوت ویژه ای را میطلبد.
در قرآن کریم حرفهها و فعالیتهای اقتصادی زیادی مانند کشاورزی، دامپروری،کشتیرانی، جهانگردی و... را بر شمرده است. بیان این نوع فعالیتها، راهنمایی برای شروع خلاقیت و استعداد انسانها در ایجاد کسب و کار و کسب روزی حلال مبتنی بر تولید کالا و خدمات است.
امام هشتم (ع) بر انجام کار و تلاش و اداره کسب و کار که پایههای اقتصاد سالم را میسازد و عامل تولید است توجه خاصی نموده است. حدیثی از امام رضا (علیه السلام) وارد شده که میفرماید:...
ان الذی یطلب من فضل یکف به عیاله، اعظم اجراً من المجاهد فی سبیل الله
آن کس که (با کار و عمل) در جستجوی مواهب زندگی برای تامین خانواده خویش است، پاداشی بزرگتر از مجاهدان راه خدا دارد.
همچنین آمده است که مردی به امام صادق (علیه السلام) عرض کرد: چنین درک کردهام که میانه روی و تدبیر نیمی از کسب و کار است، امام فرمودند: نه (چنین نیست) بلکه تدبیر تمام کسب و کار خواهد بود.