دانشنامه پژوهه بزرگترین بانک مقالات علوم انسانی و اسلامی

اجابت دعا بعد از قرائت قرآن

یکی از عواملی که باز به‌عنوان عامل اثرگذار روی دعا مطرح است، مسئله قرائت قرآن است.
اجابت دعا بعد از قرائت قرآن
اجابت دعا بعد از قرائت قرآن

نویسنده: آیت‌الله مجتبی تهرانی

یکی از عواملی که باز به‌عنوان عامل اثرگذار روی دعا مطرح است، مسئله قرائت قرآن است. ما دو دسته روایت داریم که آن را خلاصه می‌کنم؛ در یک دسته از روایات این ‌طور آمده که بعد از ختم قرآن، دعا مستجاب است.

انسان اگر یک بار قرآن را ختم کند و بعد از آن دعا کند، دعایش مستجاب است. اینها یک دسته از روایاتند. یک دسته دیگر از روایات را داریم که می‌فرماید یک ختم قرآن لازم نیست، بلکه صد آیه از هر کجای قرآن که بخوانی و بعد از آن دعا کنی، این دعایت مستجاب است. البته اینها هیچ‌کدام با هم منافات ندارد. من حالا به‌عنوان نمونه به بعضی از این روایات اشاره می‌کنم.

یک روایت از پیغمبر اکرم(ص) است که حضرت فرمودند: «مَنْ خَتَمَ القُرآنَ فَلَهُ دَعْوَه مُسْتَجَابَه». هر کسی که قرآن را ختم کند، دعای او پس از تلاوت قرآن مستجاب است. یک تعبیر دیگر به همین مضمون است که «إنّ لِصاحِبِ القُرْآنِ عِنْدَ کلِّ خَتمَهٍ دَعْوَه مُسْتَجابَه». برای هر صاحب قرآنی، در هر بار ختم کردن قرآن، یک دعای مستجاب هست.

دسته دوم روایات را که گفتم، مربوط به «صد آیه خواندن» است. عبدالله بن‌مسعود ایستاده بود و داشت نماز می‌خواند. پیغمبر اکرم(ص) هم آنجا تشریف داشتند. عبدالله بن‌مسعود در نمازش سوره نساء را می‌خواند؛تا به آیه صَدُم رسید، پیغمبر وسط نماز به او رو کرد و فرمود زود حاجتت را بخواه! «کانَ عَبدُاللهِ بنِ‌مَسعُودِ قَائِماً یصَلِّی فَلَمَّا بَلَغَ المِأه مِنَ النِّسَاءِ قَالَ لَهُ النَّبِی سَلْ تُعْطَ». درخواست کن که الان به تو می‌دهند.

یک روایت از حضرت ‌علی (ع) داریم که حضرت فرمود: «مَنْ قَرَأَ مِائَهَ آیَه مِنَ الْقُرْآنِ مِنْ ‌ای الْقُرْآنِ شَاءَ ثُمَّ قَالَ یَا ‌الله سَبْعَ مَرَّاتٍ»؛ هر کس صد آیه از قرآن را بخواند از هر کجای قرآن، هر سوره‌ای و هر جزئی که باشد و بعد از آن هفت مرتبه بگوید «یا‌الله»، «فَلَوْ دَعَا عَلَی الصَّخْرَه لَقَلَعَهَا إِنْ شَاءَ‌الله». اگر دعا کند، درصورتی که خدا بخواهد، کوه را از جا خواهد کَند. یعنی اگر نفرین کند، به خواست خدا کوه را از جا می‌کند. یعنی این دعا این قدر بُرد دارد.

من بحث را خلاصه کردم چون فقط می‌خواستم یک تذکر بدهم. قرآن که می‌خوانید حواستان جمع باشد. لااقل سود اگر باشید! البته این «لااقل» است که می‌گویم. لااقل سوداگر باشید! لااقل حسابگر باشید! از فرصت‌هایتان استفاده کنید! هم از فرصت زمانی بهره بگیرید هم از فرصت‌هایی که از ناحیه اعمال به دست شما می‌رسد. برای اینکه دعاهایتان به اجابت برسد، از این فرصت‌ها استفاده کنید. چه از نمازهای واجب، چه از قرآن‌هایی که می‌خوانید، از همه این فرصت‌ها کمال بهره‌برداری را بکنید. دعا کنید، به‌خصوص برای دیگران که اگر برای غیر دعا کنید، نفعش برای شما بیشتر است،

    دین و اندیشه، دوشنبه 29 شهریور 1389 - 12:08:56

مقاله

نویسنده آیت‌الله مجتبی تهرانی

این موضوعات را نیز بررسی کنید:

مطلب مکمل

اجابت دعا در دعای دیگران

اجابت دعا در دعای دیگران

یکی از بحث‌های مطرح در دعاکردن «تعدّد مَدعُوٌّ له» است؛ از امام صادق(ع) است: «مَنْ دَعَا لِأَرْبَعِینَ رَجُلًا مِنْ إِخْوَانِهِ قَبْلَ أَنْ یَدْعُوَ لِنَفْسِهِ اسْتُجِیبَ لَهُ فِیهِمْ وَ فِی نَفْسِهِ؛ یعنی هرکس قبل از اینکه خودش را دعا کند، چهل نفر از برادران مؤمنش را دعا کند، حاجت‌هایی که برای آنها خواسته، هم به آنها می‌دهند و هم به‌ خود او می‌دهند».

جدیدترین ها در این موضوع

No image

رذایل اخلاقی

No image

عيب پوشى

پوشاندن عيوب ديگران من اءشرف اءعمال الكريم، غفلته عما يعلم. از كارهاى شرافتمندانه مرد كريم آن است كه از آن چه كه مى داند خود را به غفلت مى زند (و عيب ديگران را ناديده مى پندارد).
No image

صله رحم در نهج البلاغه

غريب حقيقى رب بعيد اءقرب من قريب، و قريب اءبعد من بعيد. و الغريب من لم يكن له حبيب. بسا دورى كه از هر نزديكى نزديك تر است و بسا نزديكى كه از هر دورى از آدمى دورتر است، غريب كسى است كه دوستى نداشته باشد.
امانت دارى و رازپوشى

امانت دارى و رازپوشى

سرزنش على (ع) به اصحابش و هو يلوم اءصحابه: قد ترون عهودالله منقوضة فلا تغضبون، و اءنتم لنقض ذمم آبائكم تاءنفون. در سرزنش اصحاب خود مى فرمايد: پيمان هاى خدا را شكسته مى بينيد و به خشم نمى آييد، در حالى كه شكسته شدن پيمان هاى پدرانتان را عار مى دانيد و ناراحت مى شويد.
No image

دعا در نهج البلاغه

(به فرزندش امام حسن عليه السلام فرمود): در سؤال (حاجت) از پروردگارت اخلاص داشته باش؛ زيرا بخشش و محروم ساختن در دست اوست.

پر بازدیدترین ها

 خداشناسی در نهج البلاغه

خداشناسی در نهج البلاغه

پیشوایان دینی، همواره ما را از اندیشیدن در ذات خداوند بزرگ منع کرده اند؛ چرا که عظمت بی پایان حضرت حق، فراتر از آن است که عقل محدود و نارسای بشری به درک و شناخت او دست یابد. در بخشی از کلام امام علی علیه السلام آمده است: «اگر وهم و خیال انسان ها، بخواهد برای درک اندازه قدرت خدا تلاش کند و افکار بلند و دور از وسوسه های دانشمندان، بخواهد ژرفای غیب ملکوتش را در نوردد و قلب های سراسر عشق عاشقان، برای درک کیفیّت صفات او کوشش نماید .
دعا و نیایش در نهج البلاغه

دعا و نیایش در نهج البلاغه

دعا وسیله ای است که تمام خلایق، خصوصاً انسانها از آن بیگانه نیستند و همیشه بدان توجه دارند و با زبان حال و قال از آن استفاده می کنند هر چند که واژه ای به نام دعا در میانشان مطرح نباشد چون هر کلمه و کلامی که از استمداد و ایجاد رابطه به خدا حکایت نماید دعاست
پيامبرى و پيشوايى

پيامبرى و پيشوايى

انسان به طور فطرى عاشق کمال مطلق است و خداوند از نوع انسان پیمانى فطرى گرفته است که جز او را نپرستند، اما عوامل مختلفى چون: استکبار، خودخواهى، حرص، تعلق هاى پست و وابستگى ها بر این فطرت سایه مى افکنند و آدمى مصداق کمال را اشتباه مى گیرد و به پیمان فطرت خود وفا نمى کند. پیامبران در رسالت خود مردمان را به وفاى به پیمان فطرى و رو کردن به کمال مطلق حقیقى فرا مى خوانند.
No image

رذایل اخلاقی

No image

معاد در نهج البلاغه

يکى از برنامه‏ هاى مهمى که تمامى پيامبران الهى پس از خداپرستى، مردم را به آن توجه مى دادند، اعتقاد به معاد بوده است؛ زيرا در سايه اعتقاد به معاد است که هدف از آفرينش تحقق مى يابد و اعمال و رفتار انسان ارزش و معنا پيدا مى کند. از اين رو ما مسلمانان معتقديم که خداوند بارى تعالى در روز قيامت، همه انسان‏ها را دوباره زنده خواهد کرد تا در پيشگاه او، به حساب اعمال و رفتارشان رسيدگى شود.
Powered by TayaCMS