دانشنامه پژوهه بزرگترین بانک مقالات علوم انسانی و اسلامی

اعمال عبادى در عید نوروز

No image
اعمال عبادى در عید نوروز
اعمال عبادى در عید نوروز در روایات اسلامى براى نوروز، این آداب وارد شده است: 1. غسل (1) مستحبى در روز عید. 2. پوشیدن لباس پاکیزه و استعمال بوى خوش. (2) 3. روزه داشتن. (3) 4. نماز گزاردن. (4) 5. خواندن این دعا در موقع تحویل سال‌ یا مُقَلِّبَ الْقُلُوبِ وَالْأَبْصارِ یا مدبر اللیلِ وَالنَّهارِ، یا مُحَوِّلَ الْحَولِ وَالْاَحْوالِ، حَوِّلْ حالَنا اِلى‌ اَحْسَنِ الْحالِ (5) اى دگرگون کننده دل‌ها و دیده‌ها، اى واژگون کننده شب و روز، اى تغییر دهنده نیرو و حالت‌ها، حالتِ ما را به بهترین حال تغییر ده. نوروز، در فرهنگ ایران، جایگاه خاصّى دارد که در آن، نکته‌هاى خوبى وجود دارد؛ مانند: 1. نظافت و پاکیزگى. 2. برقرارى آشتى و صلح بین افراد خانواده و فامیل. 3. دید و بازدید و صله رحم. 4. هدیه دادن به یکدیگر. 5. سیر و سیاحت. اگر اینها با آنچه در روایات ذکر شده، آمیخته گردد و بعضى جهات منفى، مانند: اسراف، بى‌بندوبارى و احیاى بعضى خرافات کنار گذاشته شود، امرى خوب و مطلوب خواهد بود. اعمال عبادى سالانه منظور، امورى است که در هر سال یک بار ممکن است بر انسان واجب گردد، که به شرح زیرند: 1. روزه داشتن. 2. دادن زکات فطره (دستورات این دو در برنامه ماه رمضان بیان شد). 3. دادن خمس (به توضیح المسائل رجوع شود). 4. دادن زکات (به توضیح المسائل رجوع شود). 5. قضاى روزه. اگر انسان در ماه رمضان، روزه‌اى که بر او واجب بود، نتوانست بگیرد، باید قضاى آن را تا ماه رمضان سال آینده، به جاى آورد و تأخیر آن، حرام است. (6) منابع: 1-عروة الوثقى، الطباطبایى الیزدى، 2 ج، دارالکتب الاسلامیة، تهران 1397 ق. ج 1، ص 461. 2 - بحارالأنوار، محمّد باقر المجلسى (م 1111 ق)، المکتبة الاسلامیة، ج 56، ص 101. 3 - عروة الوثقى، ج 2، ص 242. 4 - مفاتیح الجنان، شیخ عباس قمى، افتخارى، تهران، 1375 ش.ص 515؛ وسائل الشیعة، محمد بن الحسن الحر العاملى، المکتبة الاسلامیة، 20 ج، عبدالرحیم ربانى شیرازى، تهران، 1383 ق، ج 5، ص 288. 5 - مفاتیح الجنان، ص 516. 6- عروة الوثقى، ج 2، ص 233.

این موضوعات را نیز بررسی کنید:

جدیدترین ها در این موضوع

No image

رذایل اخلاقی

No image

عيب پوشى

پوشاندن عيوب ديگران من اءشرف اءعمال الكريم، غفلته عما يعلم. از كارهاى شرافتمندانه مرد كريم آن است كه از آن چه كه مى داند خود را به غفلت مى زند (و عيب ديگران را ناديده مى پندارد).
No image

صله رحم در نهج البلاغه

غريب حقيقى رب بعيد اءقرب من قريب، و قريب اءبعد من بعيد. و الغريب من لم يكن له حبيب. بسا دورى كه از هر نزديكى نزديك تر است و بسا نزديكى كه از هر دورى از آدمى دورتر است، غريب كسى است كه دوستى نداشته باشد.
امانت دارى و رازپوشى

امانت دارى و رازپوشى

سرزنش على (ع) به اصحابش و هو يلوم اءصحابه: قد ترون عهودالله منقوضة فلا تغضبون، و اءنتم لنقض ذمم آبائكم تاءنفون. در سرزنش اصحاب خود مى فرمايد: پيمان هاى خدا را شكسته مى بينيد و به خشم نمى آييد، در حالى كه شكسته شدن پيمان هاى پدرانتان را عار مى دانيد و ناراحت مى شويد.
No image

دعا در نهج البلاغه

(به فرزندش امام حسن عليه السلام فرمود): در سؤال (حاجت) از پروردگارت اخلاص داشته باش؛ زيرا بخشش و محروم ساختن در دست اوست.

پر بازدیدترین ها

 خداشناسی در نهج البلاغه

خداشناسی در نهج البلاغه

پیشوایان دینی، همواره ما را از اندیشیدن در ذات خداوند بزرگ منع کرده اند؛ چرا که عظمت بی پایان حضرت حق، فراتر از آن است که عقل محدود و نارسای بشری به درک و شناخت او دست یابد. در بخشی از کلام امام علی علیه السلام آمده است: «اگر وهم و خیال انسان ها، بخواهد برای درک اندازه قدرت خدا تلاش کند و افکار بلند و دور از وسوسه های دانشمندان، بخواهد ژرفای غیب ملکوتش را در نوردد و قلب های سراسر عشق عاشقان، برای درک کیفیّت صفات او کوشش نماید .
دعا و نیایش در نهج البلاغه

دعا و نیایش در نهج البلاغه

دعا وسیله ای است که تمام خلایق، خصوصاً انسانها از آن بیگانه نیستند و همیشه بدان توجه دارند و با زبان حال و قال از آن استفاده می کنند هر چند که واژه ای به نام دعا در میانشان مطرح نباشد چون هر کلمه و کلامی که از استمداد و ایجاد رابطه به خدا حکایت نماید دعاست
پيامبرى و پيشوايى

پيامبرى و پيشوايى

انسان به طور فطرى عاشق کمال مطلق است و خداوند از نوع انسان پیمانى فطرى گرفته است که جز او را نپرستند، اما عوامل مختلفى چون: استکبار، خودخواهى، حرص، تعلق هاى پست و وابستگى ها بر این فطرت سایه مى افکنند و آدمى مصداق کمال را اشتباه مى گیرد و به پیمان فطرت خود وفا نمى کند. پیامبران در رسالت خود مردمان را به وفاى به پیمان فطرى و رو کردن به کمال مطلق حقیقى فرا مى خوانند.
No image

رذایل اخلاقی

No image

معاد در نهج البلاغه

يکى از برنامه‏ هاى مهمى که تمامى پيامبران الهى پس از خداپرستى، مردم را به آن توجه مى دادند، اعتقاد به معاد بوده است؛ زيرا در سايه اعتقاد به معاد است که هدف از آفرينش تحقق مى يابد و اعمال و رفتار انسان ارزش و معنا پيدا مى کند. از اين رو ما مسلمانان معتقديم که خداوند بارى تعالى در روز قيامت، همه انسان‏ها را دوباره زنده خواهد کرد تا در پيشگاه او، به حساب اعمال و رفتارشان رسيدگى شود.
Powered by TayaCMS