تقریر نویسی در حوزه علمیه رو به ضعف است

حجت الاسلام و المسلمین محمد جواد فاضل لنکرانی در همایش «بررسی شیوه استنباط و نوآوری‌های فقهی حضرت آیت‌الله فاضل لنکرانی(ره)» گفت: وقتی حضرت آیت‌الله فاضل لنکرانی تدریس می‌کرد، گویا حضرت آیت‌الله بروجردی و حضرت امام خمینی(ره) به تدریس مسائل فقهی و اصولی می‌پردازند.
به گزارش خبرنگار خبرگزاری رسا، حجت‌الاسلام والمسلمین محمدجواد فاضل لنکرانی، یادگار حضرت آیت الله فاضل لنکرانی(ره)، در همایش «بررسی شیوه استنباط و نوآوری‌های فقهی حضرت آیت‌الله فاضل لنکرانی» که بیستم خردادماه در مرکز همایش‌های دفتر تبلیغات اسلامی برگزار شد، گفت: در طول تاریخ اجتهاد بزرگانی ظهور یافته و آرایی را ابداع کرده‌اند و این آرا توسط بزرگانی دیگر تحکیم شده ‌است.
وی در ادامه افزود: بعد از شیخ طوسی، مرحوم محقق و علامه سبک فقهی آن مرجع تقلید را تحکیم کرده‌اند.
عضو جامعه مدرسین حوزه علمیه قم با اشاره به ویژگی‌های فقهی والد راحل خود تصریح کرد: بایستی کنکاشی در آرا و اندیشه‌های آن مرجع تقلید صورت گیرد تا آثار ایشان حفظ شود.
وی تقریرنویسی را یکی از شیوه‌های حفظ آثار صاحبان اندیشه خواند و اظهار داشت: متأسفانه تقریرنویسی در حوزه علمیه رو به ضعف است و کسی می‌تواند تقریر بنویسد که عمق اندیشه‌های استاد را دریافته باشد.
حجت الاسلام والمسلمین فاضل لنکرانی ابراز داشت: والد راحل به بنده می‌گفت که من سر درس چیزی نمی‌نوشتم؛ اما در آخر شب پس از تأمل، گفته‌های استاد را به رشته تحریر درمی‌‌آوردم.
وی در ادامه تأکید کرد: حوزه علمیه بایستی به سوی تقریرنویسی برود؛ چون شکل‌گیری علمی حضرت آیت الله فاضل لنکرانی(ره) از تقریرنویسی آغاز شده است.
حجت‌الاسلام و المسلمین فاضل لنکرانی گفت: تقریرات بحث نماز حضرت آیت‌الله فاضل لنکرانی(ره) از مرحوم حضرت آیت‌الله بروجردی(ره) به گونه‌ای بود که به تأیید کامل آن مرجع عالیقدر جهان اسلام رسید.
استاد دروس خارج حوزه علمیه گفت: قوی‌ترین درس خارج در سی، چهل سال اخیر، مربوط به درس ایشان بود؛ به گونه‌ای که گویا حضرت آیت‌الله بروجردی و حضرت امام خمینی(ره) به تبیین و تدریس مسائل فقهی و اصولی می‌پردازند.
عضو جامعه مدرسّین حوزه علمیه قم انتقال میراث فقهی بزرگان به عصر بعد را ضروری شمرد و افزود: هر زمان که این ویژگی در حوزه علمیه تضعیف شده، حوزه به سمت اخباری‌گری رفته است.
وی در پایان اظهار امیدواری کرد که حوزه علمیه با تشکیل گروه‌های علمی، ابداعات فقهی و اصولی آن مرجع تقلید را استخراج و دقیق‌تر بیان کند.
منبع: خبرگزاری رسا

جدیدترین ها در این موضوع

رذایل اخلاقی

29 دی 1395, 1:13

عيب پوشى

پوشاندن عيوب ديگران من اءشرف اءعمال الكريم، غفلته عما يعلم. از كارهاى شرافتمندانه مرد كريم آن است كه از آن چه كه مى داند خود را به غفلت مى زند (و عيب ديگران را ناديده مى پندارد). 29 دی 1395, 1:6

صله رحم در نهج البلاغه

غريب حقيقى رب بعيد اءقرب من قريب، و قريب اءبعد من بعيد. و الغريب من لم يكن له حبيب. بسا دورى كه از هر نزديكى نزديك تر است و بسا نزديكى كه از هر دورى از آدمى دورتر است، غريب كسى است كه دوستى نداشته باشد. 25 دی 1395, 0:15

امانت دارى و رازپوشى

سرزنش على (ع) به اصحابش و هو يلوم اءصحابه: قد ترون عهودالله منقوضة فلا تغضبون، و اءنتم لنقض ذمم آبائكم تاءنفون. در سرزنش اصحاب خود مى فرمايد: پيمان هاى خدا را شكسته مى بينيد و به خشم نمى آييد، در حالى كه شكسته شدن پيمان هاى پدرانتان را عار مى دانيد و ناراحت مى شويد. 24 دی 1395, 23:45

دعا در نهج البلاغه

(به فرزندش امام حسن عليه السلام فرمود): در سؤال (حاجت) از پروردگارت اخلاص داشته باش؛ زيرا بخشش و محروم ساختن در دست اوست. 24 دی 1395, 23:41

پر بازدیدترین ها

خداشناسی در نهج البلاغه

پیشوایان دینی، همواره ما را از اندیشیدن در ذات خداوند بزرگ منع کرده اند؛ چرا که عظمت بی پایان حضرت حق، فراتر از آن است که عقل محدود و نارسای بشری به درک و شناخت او دست یابد. در بخشی از کلام امام علی علیه السلام آمده است: «اگر وهم و خیال انسان ها، بخواهد برای درک اندازه قدرت خدا تلاش کند و افکار بلند و دور از وسوسه های دانشمندان، بخواهد ژرفای غیب ملکوتش را در نوردد و قلب های سراسر عشق عاشقان، برای درک کیفیّت صفات او کوشش نماید . 8 آبان 1395, 19:32

صله رحم در نهج البلاغه

دنیاشناسی در نهج البلاغه

امیرمؤمنان علیه السلام به خانه یکی از یاران خویش به نام علاءبن زیاد وارد شد. وقتی خانه بسیار پر زرق و برق او را دید، فرمود: «با این خانه وسیع در دنیا چه می کنی، در حالی که در آخرت به آن نیازمندتری. آری، اگر بخواهی می توانی با همین خانه به آخرت برسی! اگر در این خانه بزرگ از مهمانان پذیرایی کنی، به خویشاوندان با نیکوکاری بپیوندی 2 دی 1395, 1:43

پيامبرى و پيشوايى

انسان به طور فطرى عاشق کمال مطلق است و خداوند از نوع انسان پیمانى فطرى گرفته است که جز او را نپرستند، اما عوامل مختلفى چون: استکبار، خودخواهى، حرص، تعلق هاى پست و وابستگى ها بر این فطرت سایه مى افکنند و آدمى مصداق کمال را اشتباه مى گیرد و به پیمان فطرت خود وفا نمى کند. پیامبران در رسالت خود مردمان را به وفاى به پیمان فطرى و رو کردن به کمال مطلق حقیقى فرا مى خوانند. 6 آذر 1395, 11:38

دعا و نیایش در نهج البلاغه

دعا وسیله ای است که تمام خلایق، خصوصاً انسانها از آن بیگانه نیستند و همیشه بدان توجه دارند و با زبان حال و قال از آن استفاده می کنند هر چند که واژه ای به نام دعا در میانشان مطرح نباشد چون هر کلمه و کلامی که از استمداد و ایجاد رابطه به خدا حکایت نماید دعاست 23 دی 1395, 0:15