ثواب آشتی دادن مردم چیست؟

حل اختلاف مردم با بیانی شیرین و سخنی دلپذیر و موعظه‏‌ای حسنه و به خرج دادن اخلاق یا مایه گذاشتن مال، دستور صریح اسلام است. مسلمان نباید اجازه دهد، اختلاف بین مردم مسلمان اعم از اختلاف زن و شوهر، دو خانواده، پدر و مادر و فرزندان، دو دوست، دو شریک، دو جمعیت، دو محل، دو شهر، دو مملکت که یا معلول کمبود اخلاقی یا میوه تلخ فقر و نداری است، ادامه پیدا کند. اصلاح کردن امور در بین مردم مفاسد اجتماعی را از بین می‌برد. مراتب اصلاح بین مردم زیاد است و هر چقدر وسیع‌تر باشد، سود آن نیز بیشتر خواهد بود و هر مقدار سریعتر انجام پذیرد مؤثرتر است. در این باره خداوند در آیه 8 سوره انفال می‌فرمایند: روابط خود را با هم اصلاح کنید و روابط سالم داشته باشید و اگر ایمان دارید مطیع خدا و پیامبر خدا (ص) باشید. امام علی (ع) در حدیثی می‌فرمایند: شما و همه فرزندان، خاندانم و هر کس را که این نامه به دست او برسد سفارش می‌کنم، به صلح و آشتی برقرار کردن میان خود، زیرا من از جد شما (خطاب به امام حسن(ع) و امام حسین (ع)) شنیدم که می‌گفت آشتی دادن میان مردم افضل است از همه نمازها و روزه‌ها. امام صادق (ع) فرمودند: صدقه‌ای (عمل صادقانه‌ای) که خداوند آن را دوست می‌دارد، اصلاح میان مردم است، هرگاه رابطه‌ها تیره گردد و نزدیک ساختن مردم به یکدیگر، وقتی از هم دوری کنند. امام صادق (ع) فرمودند: هرگاه دیدید دو تن از شیعیان ما باهم درگیری دارند، از مال من برای برطرف کردن آن درگیری و رفع اختلاف‌های مالی و ایجاد صلح و آشتی مصرف کن. ابوحنیفه (مدیر کاروان حج) می‌گوید: من و دامادم درباره میراثی درگیر شده بودیم که مفضل به ما رسید. او ساعتی در کنار ما ایستاد و سپس گفت به منزل من بیایید، ما به منزل او رفتیم. او ما را با پرداخت 400 درهم آشتی داد و خودش پول را پرداخت و از هر یک از ما نسبت به دیگری تعهد گرفت که دیگر ادعایی نداشته باشیم. آنگاه گفت: بدانید که این پول از مال من نبود بلکه امام صادق(ع) به من دستور داد که هرگاه دو نفر از شیعیان در موضوعی نزاع کردند آنان را آشتی دهم و هرچه لازم بود از مال امام (ع) مایه بگذارم. این پول، پول امام صادق (ع) بود.

صبوری کردن، از حرف تا عمل

صبر واژه‌ای ستودنی و با ارزش است. چرا که معنایی ارزشمند دارد و برخورداری از این نعمت، راه‌های دشوار را هموار می‌سازد. صبور بودن را می‌توان یکی از راه‌های به آرامش رسیدن و دوست داشتن خویشتن نامید. افراد صبور بیش از سایرین مورد پذیرش هستند. تحمل، به گونه‌ای فزاینده، می‌تواند خسته کننده باشد. آنچه مشخص است اینکه زندگی هر انسانی مملو از بالا و پائین ها، تلخی‌ها و شیرینی‌هایی است که نیاز به صبوری دارد و اگر صبر نباشد، احساس سرخوردگی، آزرده خاطری و ناراحتی ایجاد می‌شود.قدرت صبر و تحمل به آرامش بیشتر در زندگی منجر می‌شود. هرچند آرامش باید درون هر کسی وجود داشته باشد و این آرامش درونی است که به فرد کمک می‌کند تا قدرت تحمل بیشتری داشته باشد چرا که طی کردن زندگی بدون صبر و تحمل ممکن نیست. وقتی تحمل شما افزایش یابد، قلب شما حتی به روی آنچه که دوست ندارید، گشوده می‌شود.موقعیت‌های ناخوشایند ممکن است در زندگی شما زیاد باشند. مثلا زمانی که در ترافیک هستید یا برنامه‌ریزی سفر شما به هم خورده و یا فرزند شما ناگهان مریض می‌شود؛ همه اینها شرایطی است که ممکن است برای هر کسی پیش بیاید و اگر این موقعیت‌ها با صبوری همراه باشند، به شما کمک می‌کنند تا بهتر و راحت تر سپری شوند.مزیت دیگری که صبور بودن دارد این است که موجب می‌شود تا دیگران را بی گناه ببینید. مثلا تماشای عملکرد کودکان اگر با صبر همراه باشد موجب می‌شود تا هر لحظه بیشتر به این موضوع فکر کنید که کودکان چقدر بی گناه و معصومند. این نوع نگرش زمانی به وجود می‌آید که مشغول تماشای اذیت‌ها و مزاحمت‌های کودکتان هستید. بهتر است اینطور فکر کنیم که با صبور بودن می‌توان زیبایی‌های بیشتری را تماشا کرد و از زندگی بهره بیشتری برد.صبور بودن یک کیفیت قلبی است که می‌تواند با تمرین کردن تولید شود. برای تمرین هنر صبر،  یک دوره زمانی در مغزتان تعیین کنید. در واقع زندگی یک کلاس درس است و دوره تحصیلی آن صبور بودن است. به هر حال بهتر است از خودتان شروع کنید تا به طور تدریجی متوجه شوید که ظرفیت شما هم برای صبوری کردن، بالاست.صبر، کیفیت خاصی دارد که موفقیت می‌تواند عاملی برای تقویت آن باشد. احتمالا تمرین صبر برای آن دسته از افرادی که صاحب فرزندی شده اند، راحت تر است؛ چرا که در این موقعیت، احتمالات بیشتری برای تمرین هنر صبر به وجود می‌آید. مثلا در برابر سوالات بی حد و حساب یک کودک سه ساله، باید صبوری کرد و البته برای بازی‌ها و شیطنت‌های او هم همین طور.به خاطر داشته باشید که می‌توان به راحتی با یک مشکل کوچک معامله کرد، به شرط اینکه چاشنی صبر و تحمل وجود داشته باشد. چه بسا که این سناریو بدون صبر و تحمل، به اضطرار، استرس و فریاد کشیدن‌هایی تبدیل شود که اصلا ارزش ندارد. آنچه مهم است اینکه مسائل کوچک را در زندگی با نگاه ذره بینی بررسی نکنید و سطح تحمل خود را بالا ببرید و بدانید که صبور بودن موجب تغییر نگرش شما در زندگی می‌شود. با صبوری کردن می‌توان وقایع زندگی را به سمت خوشایندی هدایت کرد. با صبر کردن موفق خواهید شد تا موقعیت‌های ناخوشایند و تنش زا را از خود دور کنید. با صبور بودن، یک انسان ساخته می‌شود و شخصیت او صیقل داده می‌شود و چنین فردی در لحظه به لحظه زندگی اش، رشد و کمال یابی را در پیش رو دارد. پس تمرین کنید صبور بودن را. 

روزمرّگی یعنی چه؟

زندگی، تنها سرمایه انسانی است که هر کس از آن برخوردار و تنها نعمتی است که رایگان در اختیار همگان قرار گرفته، بی آنکه رنجی در به‌دست آوردن آن کشیده شده باشد. شاید به همین خاطر است که مردم قدر و ارزش آن را نمی دانند. در فرهنگ دینی، گاه زندگی به ابر بهاران تشبیه شده و گاه به طلا و همه توصیه ها به این نقطه ختم می شود که زندگی را باید جدی گرفت. جدی گرفتن زندگی با پرهیز از روزمرّگی حاصل می شود. روزمرّگی یعنی یک نواختی در زندگی، عادت به حرکت نکردن و خلاصه، هر چه پیش آید،خوش آید. روزمرّگی یعنی بی‌حوصلگی، زندگی بیهوده و بی جذبه و در واقع مرگ زودرس، روزمرّگی به تنبلی می‌انجامد و در نهایت به بدبینی، بدبینی به زندگی و به همه چیز و به همه کس. کسی که در ورطه روزمرّگی سقوط می‌کند با اصل زندگی مشکل پیدا می کند، زندگی پوچ و بی معنی خواهد شد. در چنین وضعی اگر به انتظار نشینیم که اوضاع جور شود تا بتوانیم حرکتی کنیم، انتظار به درازا خواهد کشید و سرانجامش ناکجاآباد خواهد بود.زندگی مثل قالب یخی است در دست پیرمرد یخ فروش که در گرمای شدید تابستان نجف فریاد می زد: «ارحمو من رأس ماله یذوب؛ رحم آورید بر کسی که سرمایه اش در حال آب شدن است». روزمرّگی نهال زندگی را به‌سرعت می‌خشکاند. دین اسلام برای پیشگیری از این آفت زندگی سوز، انسان را تشویق به برنامه ریزی و آینده نگری و اعتلای اعمال کرده است. امام صادق(ع) می‌فرماید:«هر کس که دو روزش مساوی باشد، زیان دیده و اگر کردار نیک اش رو به کاهش رود سزاوار نفرین است». برنامه ریزی و تقسیم زمان برای رفع نیازهای جسمی و روحی در راستای گریز از روزمرّگی است و از علائم مؤمن شمرده شده است. از راهکارهای اسلام برای درمان روزمرّگی توبه است؛ زیرا در توبه زندگی از نو شروع می شود و دریچه تازه ای فرا روی انسان قرار می‌گیرد. خداوند از ما خواسته است رنگ او را داشته باشیم، ما هم باید و شتابان حرکت کنیم؛ با نشستن و خوابیدن زندگی سامان نمی گیرد.