دانشنامه پژوهه بزرگترین بانک مقالات علوم انسانی و اسلامی

سوءظن به خدا

پرسش: سوءظن به خدا چیست؟ در چه ابعادی تحقق پیدا میکند و چه آثار و تبعاتی را به همراه دارد؟
سوءظن به خدا
سوءظن به خدا

پرسش: سوءظن به خدا چیست؟ در چه ابعادی تحقق پیدا میکند و چه آثار و تبعاتی را به همراه دارد؟

پاسخ: یکی از مفاهیمی که از منفی بودن رابطه انسان با خدا حکایت میکند «سوءظن به خدا» است که در حوزه‌ها و ابعاد مختلفی تحقق پیدا میکند و آثار و تبعات خطرناکی را برای انسان به همراه دارد. برای تبیین این محورها در ابتدا مناسب است درباره دو کلمه «سوء» و «ظن» توضیحی داده شود.

مفهوم «سوء» و «ظن»

هر چیزی که انسان را غمناک میکند، اعم از امور دنیویه و اخرویه سوء گفته میشود. السوء کل ما یغم الانسان... فرق نمی‌کند که از احوال روحی، بدنی و یا غیر این دو باشد. مانند از دست دادن مال، مقام و یا دوست. (مفردات راغب، ص252)

ظن و گمان نام مرتبه ای از آگاهی است که از علامت‌ها و نشانه‌ها حاصل میشود و اگر این درجه از آگاهی تقویت شد، منتهی به علم میگردد. یعنی به صورت صددرصد درمی آید و هرگاه مرتبه آگاهی به صورت جدی تضعیف شد به توهم میرسد. (همان، ص 317)

سوءظن از منظر قرآن

«ظن» در قرآن در اکثر موارد مذموم شمرده شده است. آیه شریفه «و ما یتبع اکثرهم الاظنا» (یونس-36) نیز از همین واقعیت حکایت میکند. ظن در قرآن به سه معنا به کار رفته است:   

1- ظن به معنای گمان بین شک و یقین«ان الظن لایغنی من الحق شیئاً» گمان، حق را به بار نمی آورد. (یونس- 36)

2- ظن به معنای یقین «ماظننتم ان یخرجوا و ظنوا انهم ما نعمتهم حصونهم من الله» و گمان میکردند که دژهایشان بازدارنده آنان در برابر امر و عقوبت الهی است. (حشر-2) مفسران در تفسیر این آیه مینویسند: هیچ احتمالی نمی‌دادید که دست از وطن خود کشیده بیرون روند، چون شما از این قبیله قوت و شدت و نیرومندی سابقه داشتید، خود آنان هم هرگز چنین احتمال نمی‌دادند. آنها پیش خود فکر می‌کردند قلعه‌های محکمشان نمی‌گذارد خدا به آنان آسیب برساند و مادام که در آن قلعه‌ها متحصن هستند مسلمانان به آنان غلبه نمی یابند. (المیزان، ج19، ص349)

3- ظن به معنی توهم «و ذاالنون اذذهب مغاضبا فظن ان لن نقدر علیه احد» و «ذوالنون (صاحب ماهی) را یاد کن که خشمگنانه به راه خود رفت و گمان کرد هرگز بر او تنگ نمی گیریم. مفردات راغب در توضیح این آیه، ص 327 مینویسد: فقد قیل: الاولی ان یکون من الظن الذی هوالتوهم، ای ظن ان لن نضیق علیه. به تحقیق گفته شده که سزاوار است مراد از ظن در آیه توهم باشد، یعنی توهم کرد که هرگز بر او تنگ نمی‌گیریم.
ادامه دارد

این موضوعات را نیز بررسی کنید:

جدیدترین ها در این موضوع

No image

رذایل اخلاقی

No image

عيب پوشى

پوشاندن عيوب ديگران من اءشرف اءعمال الكريم، غفلته عما يعلم. از كارهاى شرافتمندانه مرد كريم آن است كه از آن چه كه مى داند خود را به غفلت مى زند (و عيب ديگران را ناديده مى پندارد).
No image

صله رحم در نهج البلاغه

غريب حقيقى رب بعيد اءقرب من قريب، و قريب اءبعد من بعيد. و الغريب من لم يكن له حبيب. بسا دورى كه از هر نزديكى نزديك تر است و بسا نزديكى كه از هر دورى از آدمى دورتر است، غريب كسى است كه دوستى نداشته باشد.
امانت دارى و رازپوشى

امانت دارى و رازپوشى

سرزنش على (ع) به اصحابش و هو يلوم اءصحابه: قد ترون عهودالله منقوضة فلا تغضبون، و اءنتم لنقض ذمم آبائكم تاءنفون. در سرزنش اصحاب خود مى فرمايد: پيمان هاى خدا را شكسته مى بينيد و به خشم نمى آييد، در حالى كه شكسته شدن پيمان هاى پدرانتان را عار مى دانيد و ناراحت مى شويد.
No image

دعا در نهج البلاغه

(به فرزندش امام حسن عليه السلام فرمود): در سؤال (حاجت) از پروردگارت اخلاص داشته باش؛ زيرا بخشش و محروم ساختن در دست اوست.

پر بازدیدترین ها

 خداشناسی در نهج البلاغه

خداشناسی در نهج البلاغه

پیشوایان دینی، همواره ما را از اندیشیدن در ذات خداوند بزرگ منع کرده اند؛ چرا که عظمت بی پایان حضرت حق، فراتر از آن است که عقل محدود و نارسای بشری به درک و شناخت او دست یابد. در بخشی از کلام امام علی علیه السلام آمده است: «اگر وهم و خیال انسان ها، بخواهد برای درک اندازه قدرت خدا تلاش کند و افکار بلند و دور از وسوسه های دانشمندان، بخواهد ژرفای غیب ملکوتش را در نوردد و قلب های سراسر عشق عاشقان، برای درک کیفیّت صفات او کوشش نماید .
دعا و نیایش در نهج البلاغه

دعا و نیایش در نهج البلاغه

دعا وسیله ای است که تمام خلایق، خصوصاً انسانها از آن بیگانه نیستند و همیشه بدان توجه دارند و با زبان حال و قال از آن استفاده می کنند هر چند که واژه ای به نام دعا در میانشان مطرح نباشد چون هر کلمه و کلامی که از استمداد و ایجاد رابطه به خدا حکایت نماید دعاست
پيامبرى و پيشوايى

پيامبرى و پيشوايى

انسان به طور فطرى عاشق کمال مطلق است و خداوند از نوع انسان پیمانى فطرى گرفته است که جز او را نپرستند، اما عوامل مختلفى چون: استکبار، خودخواهى، حرص، تعلق هاى پست و وابستگى ها بر این فطرت سایه مى افکنند و آدمى مصداق کمال را اشتباه مى گیرد و به پیمان فطرت خود وفا نمى کند. پیامبران در رسالت خود مردمان را به وفاى به پیمان فطرى و رو کردن به کمال مطلق حقیقى فرا مى خوانند.
No image

رذایل اخلاقی

No image

معاد در نهج البلاغه

يکى از برنامه‏ هاى مهمى که تمامى پيامبران الهى پس از خداپرستى، مردم را به آن توجه مى دادند، اعتقاد به معاد بوده است؛ زيرا در سايه اعتقاد به معاد است که هدف از آفرينش تحقق مى يابد و اعمال و رفتار انسان ارزش و معنا پيدا مى کند. از اين رو ما مسلمانان معتقديم که خداوند بارى تعالى در روز قيامت، همه انسان‏ها را دوباره زنده خواهد کرد تا در پيشگاه او، به حساب اعمال و رفتارشان رسيدگى شود.
Powered by TayaCMS