دانشنامه پژوهه بزرگترین بانک مقالات علوم انسانی و اسلامی

قیام حضرت با شمشیر

No image
قیام حضرت با شمشیر

نویسنده : محمد محسن مردانی

كلمات كليدي : سيف،يهود ونصاري، قدرت،مرگ سرخ و سفيد،پرچم سياه

محمد ابن مسلم از امام باقر (ع) روایت کرده است که حضرت فرمودند:« و اما شباهت مهدی به جدش مصطفی به خروج وی با شمشیر و کشتن دشمنان خدا و رسولش و جباران و طاغوت‌ها است، و همانا او به توسط شمشیر و ترس نصرت و یاری خواهد شد. »[1]

وقتی صحبت از شمشیر حضرت ولی عصر (عج) می‌شود خیلی از افراد این سوال برایشان پیش می‌آید که در عصری که اسلحه‌های مدرن و پیشرفته به قدری تولید شده که می‌توانند چندین بار کل بشر را نابود کنند، آیا امام زمان (عج) هنگام ظهور از شمشیر که یک اسلحه قدیمی و برای جنگ‌های تن به تن کاربرد داشته استفاده می‌کنند؟

برای این سوال می‌توان به دو گونه پاسخ داد.

1- ما مصداق شمشیر را همان معنای لغوی شمشیر بگیریم که می‌توانیم بگوئیم در عصر ظهور، اکثر مردم حتی یهود ونصاری به اسلام ایمان می‌آورند همان گونه که امام باقر (ع) می‌فرمایند:

« بدرستی که مهدی(عج)تابوت سکینه را از غار انطاکیه و اسفار تورات را از کوهی در شام بیرون می‌آورد و با آنها به جامعه یهود احتجاج می‌کنند و گروه فراوانی از آنها به اسلام می‌گروند.»[2]

زیرا از طرفی در هنگام ظهور دو سوم مردم جهان با مرگ سرخ و سفید (جنگ و طاعون) کشته شده‌اند و تنها یک سوم مانده‌اند[3] و از این یک سوم هم که از افراد زیادی به اسلام رو آورده‌اند و اسلام را به عنوان دین نجات بخش خود قبول نموده‌ا‌ند که اگر این گونه باشد تعداد اندکی می‌مانندکه سرسختانه با حضرت مبارزه می‌کنند و اینان دشمنان حضرت هستند که هرگز ایمان نمی‌آورند و هلاک کردن این تعداد با شمشیر ممکن است.

و یا این که ما در روایات زیادی داریم که خداوند رعب و ترس ایشان را در قلوب مخالفین قرار می‌دهد همان گونه که امام صادق (ع) می‌فرمایند:

پرچم سیاه رسول اکرم (ص) را به احتزاز در‌می‌آوردند از راست و چپ به مسافت یک ماه را رعب آن حضرت می‌گیرد.[4]

بنابراین ممکن است این رعب و ترس سبب شود که دشمنان نتوانند از اسلحه‌هایشان استفاده کنند. بدین گونه که یا تسلیم شوند؛ یا پا به فرار بگذارند بنابراین در این صورت هم باز شمشیر کفایت می‌کند.

2- ما مصداق شمشیر در روایات را نشانه و نماد قدرت بگیریم.اگر این گونه باشد هیچ مانعی ندارد که حضرت از سلاح‌های پیشرفته استفاده کنند همانگونه که در روایات در مورد اعجاب ایشان بیان شده است که بر فراز ابرها راه می‌روند[5] که برخی تعبیر به هواپیماها و جتهای امروزی می‌کنند که در مصداق واقعی مسافرت بر روی ابرها هستند و یا در برخی دیگر از روایات تصریح شده است که یاران مهدی شمشیرهایی از آهن دارند ولی جنس آنها از غیر آهن است. اگر یکی از آنان با شمشیر خود بر کوهی ضربه بزند آن را دو نیم می‌کند.[6] و یا یاران مهدی اگر با سپاهیانی که بین مشرق و مغرب را فراگرفته‌اند درگیر شوند، آنان را در لحظه‌ای نابود می‌کنند و هرگز سلاح دشمن در آنان تأثیر نمی‌کند.[7]

این روایت حاکی از استفاده حضرت و یارانش از سلاح‌های فوق مدرنی است که هیچ اسلحه‌ای یارای مقاومت در برابر آن را ندارد.

همچنین ما در مثال‌های عامیانه بین خودمان هم شمشیر را تعبیر به اسلحه و مبارزه می‌کنیم. مثل اینکه: وقتی می‌گوییم فلانی شمشیر را از روبسته؛ یعنی مبارزه را آشکار کرده است .

از طرف دیگر وقتی نگاهی دقیق به احادیث می‌اندازیم متوجه می‌شویم که این احادیث از زبان ائمه اطهار علیهم السلام بیش از هزار سال پیش مطرح شده‌اند و اگر آنها درآن زمان می‌خواستند نام تفنگ یا هواپیما یا جت را ببرند مردم هرگز منظور ایشان را متوجه نمی‌شدند در حالیکه ایشان باید صحبت‌هایشان را بگونه‌ای نمادین مطرح می‌کردند که مردم تمام عصرها و زمان‌ها متوجه آنان شوند .

پس در آخر بدین نتیجه می‌رسیم که اگر مصلح جهانی آمد؛ تنها برای تبشیر و انذار و صلح کردن نیامده است زیرا گذر تاریخ به ما نشان می‌دهد که اگر قرار بود همه کارها با صلح و سازش پیش برود مصلحان گذشته و ائمه می‌توانستند خداپرستی را آئین یگانه جهانیان کنند بنابراین همگان باید بدانند که این مصلح برای اعتلای دین اسلام و جنگ علیه کفار آمده است تا دیگران جهان را عرصه تاخت و تاز هوسرانی‌هایشان نکنند و بدانند که دوره سرکشی و طغیان و سستی به پایان رسیده است.

مقاله

جایگاه در درختواره عقائد فرق
جایگاه در درختواره اثنا عشریه

این موضوعات را نیز بررسی کنید:

جدیدترین ها در این موضوع

No image

رذایل اخلاقی

No image

عيب پوشى

پوشاندن عيوب ديگران من اءشرف اءعمال الكريم، غفلته عما يعلم. از كارهاى شرافتمندانه مرد كريم آن است كه از آن چه كه مى داند خود را به غفلت مى زند (و عيب ديگران را ناديده مى پندارد).
No image

صله رحم در نهج البلاغه

غريب حقيقى رب بعيد اءقرب من قريب، و قريب اءبعد من بعيد. و الغريب من لم يكن له حبيب. بسا دورى كه از هر نزديكى نزديك تر است و بسا نزديكى كه از هر دورى از آدمى دورتر است، غريب كسى است كه دوستى نداشته باشد.
امانت دارى و رازپوشى

امانت دارى و رازپوشى

سرزنش على (ع) به اصحابش و هو يلوم اءصحابه: قد ترون عهودالله منقوضة فلا تغضبون، و اءنتم لنقض ذمم آبائكم تاءنفون. در سرزنش اصحاب خود مى فرمايد: پيمان هاى خدا را شكسته مى بينيد و به خشم نمى آييد، در حالى كه شكسته شدن پيمان هاى پدرانتان را عار مى دانيد و ناراحت مى شويد.
No image

دعا در نهج البلاغه

(به فرزندش امام حسن عليه السلام فرمود): در سؤال (حاجت) از پروردگارت اخلاص داشته باش؛ زيرا بخشش و محروم ساختن در دست اوست.

پر بازدیدترین ها

 خداشناسی در نهج البلاغه

خداشناسی در نهج البلاغه

پیشوایان دینی، همواره ما را از اندیشیدن در ذات خداوند بزرگ منع کرده اند؛ چرا که عظمت بی پایان حضرت حق، فراتر از آن است که عقل محدود و نارسای بشری به درک و شناخت او دست یابد. در بخشی از کلام امام علی علیه السلام آمده است: «اگر وهم و خیال انسان ها، بخواهد برای درک اندازه قدرت خدا تلاش کند و افکار بلند و دور از وسوسه های دانشمندان، بخواهد ژرفای غیب ملکوتش را در نوردد و قلب های سراسر عشق عاشقان، برای درک کیفیّت صفات او کوشش نماید .
دعا و نیایش در نهج البلاغه

دعا و نیایش در نهج البلاغه

دعا وسیله ای است که تمام خلایق، خصوصاً انسانها از آن بیگانه نیستند و همیشه بدان توجه دارند و با زبان حال و قال از آن استفاده می کنند هر چند که واژه ای به نام دعا در میانشان مطرح نباشد چون هر کلمه و کلامی که از استمداد و ایجاد رابطه به خدا حکایت نماید دعاست
پيامبرى و پيشوايى

پيامبرى و پيشوايى

انسان به طور فطرى عاشق کمال مطلق است و خداوند از نوع انسان پیمانى فطرى گرفته است که جز او را نپرستند، اما عوامل مختلفى چون: استکبار، خودخواهى، حرص، تعلق هاى پست و وابستگى ها بر این فطرت سایه مى افکنند و آدمى مصداق کمال را اشتباه مى گیرد و به پیمان فطرت خود وفا نمى کند. پیامبران در رسالت خود مردمان را به وفاى به پیمان فطرى و رو کردن به کمال مطلق حقیقى فرا مى خوانند.
No image

رذایل اخلاقی

No image

معاد در نهج البلاغه

يکى از برنامه‏ هاى مهمى که تمامى پيامبران الهى پس از خداپرستى، مردم را به آن توجه مى دادند، اعتقاد به معاد بوده است؛ زيرا در سايه اعتقاد به معاد است که هدف از آفرينش تحقق مى يابد و اعمال و رفتار انسان ارزش و معنا پيدا مى کند. از اين رو ما مسلمانان معتقديم که خداوند بارى تعالى در روز قيامت، همه انسان‏ها را دوباره زنده خواهد کرد تا در پيشگاه او، به حساب اعمال و رفتارشان رسيدگى شود.
Powered by TayaCMS