دانشنامه پژوهه بزرگترین بانک مقالات علوم انسانی و اسلامی

میلاد امام صادق (علیه السّلام)

No image
میلاد امام صادق (علیه السّلام)

كلمات كليدي : امام صادق(ع)، 17 ربيع الاول، پيامبر اسلام، جعفر‌بن‌محمد

نوع مقاله

نویسنده : یدالله حاجی‌زاده

امام جعفر صادق (ع) بنا به نقل مشهور در روز ولادت نبي گرامي اسلام(ص) يعني 17 ربيع الاول در شهر مدينه به دنيا آمد. عموم مورخان سال ولادت ايشان را سال 83 هجري ذكر كرده‌اند.[1] در كتاب تاريخ تشيع آمده است:

«امام جعفر صادق (ع) در روز جمعه يا دوشنبه هفدهم ربيع الاول سال 80 يا 83 هجري، مصادف با ولادت رسول خدا (ص) ديده به جهان گشود.[2]

و در كتاب «موسوعة الامام الصادق» آمده است:

«شهيد اول در"دروس"[3]،‌روز ولادت حضرت را 17 ربيع الاول سال 83 هجري ذكر كرده است و همين قول مشهور نزد شيعه است. و اين روزي است كه رسول خدا در اين روز به دنيا آمد. و اين مطلب نزد ائمه اهل البيت ثابت مي‌باشد. و البته اهل خانه بهتر از ديگران از وضع خانه خبر دارند».[4]

سپس ايشان مي‌نويسد:

«هم زماني ولادت رسول خدا‌ (ص) و امام صادق (ع) مي‌تواند به اين نكته اشاره داشته‌باشد‌كه‌همانگونه كه‌رسول خدا(ص)‌دين اسلام را براي هدايت انسان‌ها آورد...، امام صادق (ع) نيز با توفيقي كه به واسطه شرايط زماني براي ايشان حاصل شد، موفق شد آموزه‌هاي اسلامي را احيا كند و در جهان اسلام منتشر سازد».[5]

پدر بزرگوار امام جعفر صادق(ع)، حضرت امام محمد باقر (ع) و مادر گرامي آن حضرت «فاطمه» كه به «ام فروه» مشهور است مي‌باشد.[6] امام صادق (ع) همواره از مادر خويش به نيكي ياد مي‌كرد و پارسائي، ايمان و نيكوكاري وي را مي‌ستود. شيخ عباس قمي مي‌نويسد:

«امام صادق (ع) در حق مادرش فرمود:

"كانت امّي ممّنْ آمَنَتْ و اتَّقَتْ و احْسَنَتْ".

مادرم از كساني بود كه ايمان آورد و پرهيزكاري و احسان و نيكوكاري پيشه كرد و خداوند نيكوكاران را دوست دارد».[7]

از جمله مهم‌ترين القاب امام صادق (ع) مي‌توان به صابر، فاضل، طاهر و صادق اشاره كرد. «صادق» مشهورترين لقب آن حضرت است، كه توسط رسول خدا (ص) به ایشان داده شد. امام سجاد (ع) در روايتي از پدرش سپس از جدش و او از رسول خدا (ص) روايت كرده است كه پيامبر اكرم (ص) فرمود:

«وقتي فرزندم جعفر بن محمد بن علي بن حسين بن علي بن ابيطالب (ع) به دنيا آمد، او را «صادق» بناميد. چرا كه در اولاد او فردي همنام اوست كه ادعاي امامت خواهد كرد،[8] در حالي كه حقي در اين رابطه ندارد و كذّاب ناميده مي‌شود».[9]

در زمان ولادت امام صادق (ع) امويان بر قلمرو اسلامي حاكميت داشتند. امويان تا سال 132 هجري حكومت كردند. امام صادق (ع) در سال 114 هجري به امامت رسيد و تا سال 148 هجري كه مصادف با حكومت منصور عباسي بود، امر پيشوايي شيعيان را بر عهده داشت. سپس در همين زمان به دستور خليفه عباسي به شهادت رسيد.

[1]- محمد بن محمد بن نعمان، الارشاد، قم، آل البييت (عليه‌السّلام)، 1413، ج 2، ص 304 و كليني، محمد بن يعقوب؛ الكافي، تهران، دارالكتب الاسلاميه، 1338، ج1، ص 472.

[2]- خضري، سيد احمد رضا و ديگران؛ تاريخ تشيع، قم، پژوهشكده حوزه و دانشگاه، 1385، ج1، ص 239.

[3]- نام يكي از كتاب‌هاي ايشان است.

[4]- قزويني، محمدكاظم؛ موسوعة الامام الصادق (عليه‌السّلام)،اهل البيت ادري بما في البيت، قم، بصيرتي، 1414، ج1، ص 160.

[5]- همان، با اندكي تصرف.

[6]- همان، ص 157، ام فروه كنيه ايشان بوده است.

[7]- قمي، شيخ عباس؛ منتهي الامال، بي‌جا، مطبوعاتي حسيني، ص 710.

[8]- اشاره به جعفر كذاب فرزند امام هادي (عليه‌السّلام) كه ادعاي نيابت امام حسن عسكري (عليه‌السّلام) را داشت.

[9]- شيخ صدوق، علل الشرايع، نجف، مكتبه الحيدريه، 1386ه، ج1، ص 234.

مقاله

نویسنده یدالله حاجی‌زاده

این موضوعات را نیز بررسی کنید:

جدیدترین ها در این موضوع

No image

رذایل اخلاقی

No image

عيب پوشى

پوشاندن عيوب ديگران من اءشرف اءعمال الكريم، غفلته عما يعلم. از كارهاى شرافتمندانه مرد كريم آن است كه از آن چه كه مى داند خود را به غفلت مى زند (و عيب ديگران را ناديده مى پندارد).
No image

صله رحم در نهج البلاغه

غريب حقيقى رب بعيد اءقرب من قريب، و قريب اءبعد من بعيد. و الغريب من لم يكن له حبيب. بسا دورى كه از هر نزديكى نزديك تر است و بسا نزديكى كه از هر دورى از آدمى دورتر است، غريب كسى است كه دوستى نداشته باشد.
امانت دارى و رازپوشى

امانت دارى و رازپوشى

سرزنش على (ع) به اصحابش و هو يلوم اءصحابه: قد ترون عهودالله منقوضة فلا تغضبون، و اءنتم لنقض ذمم آبائكم تاءنفون. در سرزنش اصحاب خود مى فرمايد: پيمان هاى خدا را شكسته مى بينيد و به خشم نمى آييد، در حالى كه شكسته شدن پيمان هاى پدرانتان را عار مى دانيد و ناراحت مى شويد.
No image

دعا در نهج البلاغه

(به فرزندش امام حسن عليه السلام فرمود): در سؤال (حاجت) از پروردگارت اخلاص داشته باش؛ زيرا بخشش و محروم ساختن در دست اوست.

پر بازدیدترین ها

 خداشناسی در نهج البلاغه

خداشناسی در نهج البلاغه

پیشوایان دینی، همواره ما را از اندیشیدن در ذات خداوند بزرگ منع کرده اند؛ چرا که عظمت بی پایان حضرت حق، فراتر از آن است که عقل محدود و نارسای بشری به درک و شناخت او دست یابد. در بخشی از کلام امام علی علیه السلام آمده است: «اگر وهم و خیال انسان ها، بخواهد برای درک اندازه قدرت خدا تلاش کند و افکار بلند و دور از وسوسه های دانشمندان، بخواهد ژرفای غیب ملکوتش را در نوردد و قلب های سراسر عشق عاشقان، برای درک کیفیّت صفات او کوشش نماید .
دعا و نیایش در نهج البلاغه

دعا و نیایش در نهج البلاغه

دعا وسیله ای است که تمام خلایق، خصوصاً انسانها از آن بیگانه نیستند و همیشه بدان توجه دارند و با زبان حال و قال از آن استفاده می کنند هر چند که واژه ای به نام دعا در میانشان مطرح نباشد چون هر کلمه و کلامی که از استمداد و ایجاد رابطه به خدا حکایت نماید دعاست
پيامبرى و پيشوايى

پيامبرى و پيشوايى

انسان به طور فطرى عاشق کمال مطلق است و خداوند از نوع انسان پیمانى فطرى گرفته است که جز او را نپرستند، اما عوامل مختلفى چون: استکبار، خودخواهى، حرص، تعلق هاى پست و وابستگى ها بر این فطرت سایه مى افکنند و آدمى مصداق کمال را اشتباه مى گیرد و به پیمان فطرت خود وفا نمى کند. پیامبران در رسالت خود مردمان را به وفاى به پیمان فطرى و رو کردن به کمال مطلق حقیقى فرا مى خوانند.
No image

رذایل اخلاقی

No image

معاد در نهج البلاغه

يکى از برنامه‏ هاى مهمى که تمامى پيامبران الهى پس از خداپرستى، مردم را به آن توجه مى دادند، اعتقاد به معاد بوده است؛ زيرا در سايه اعتقاد به معاد است که هدف از آفرينش تحقق مى يابد و اعمال و رفتار انسان ارزش و معنا پيدا مى کند. از اين رو ما مسلمانان معتقديم که خداوند بارى تعالى در روز قيامت، همه انسان‏ها را دوباره زنده خواهد کرد تا در پيشگاه او، به حساب اعمال و رفتارشان رسيدگى شود.
Powered by TayaCMS