10 دی 1396, 14:59
قال علی (ع) :« الحسدُرأسُ العیوب »(تصنیف غرر الحکم و درر الکلم/ حدیث 6792)
بدترین و زشت ترین رذیله و بیماری اخلاقی که در روایات از آن نام برده شده، حسادت است.
حضرت علی (ع) میفرمایند :
« الحسودُ لا شفاءَ له »[1]
هیچ درمانی برای شخص حسود نیست.
عقبه زین صعب تر در راه نیست ای خنک آن کس حسد همراه نیست
شخص حسود خود را به عذاب دنیا و آخرت گرفتار میکند چرا که او از غم و غصه خالی نیست و دائم به این صفت زشت خود مشغول است. هر نعمتی که از کسی میبیند ناراحت میشود و چون نعمت خداوند به بندگان خود بی نهایت است و قطع نمیشود پس حسود بی چاره دائماً ناراحت است و حال آنکهاصلا ضرری متوجه محسود نیست، بلکه ثواب او زیاد میشود واین به خاطر غیبتی است که حسود از او میکند وسخنی را که نباید در حق او میگوید و وزر و وبال محسود را به دوش میکشد. با وجود همه اینها او در مقام عناد و دشمنی با خداوند است؛ چرا که هر نعمتی از جانب خداوند از روی حکمت و مصلحت بوده است.اراده خدا به این تعلق گرفته که آن نعمت برای آن بنده باشد ولی حسود نابودی آن را میخواهد واین چیزی نیست مگر مخالفت اراده الهی را کردن، حسود خدا را ناقص میداند چرا که از خدا میخواهد نعمتی را که محسود سزاوار آن است از او دریغ کند. ویا خود را داناتر از خدا میداندو دائماً از خود می پرسد که چرا خدا این نعمت را به چنین شخصی داده است.خدا خیر محض است ودور از همه زشتیها ولی حسود در حقیقت طالب شر و زشتی است چه خباثت وزشتی بالاتر از اینکه کسی ناراحت باشد از آسایش بنده ای از بندگان خدا که هیچ ضرری به او نداشته باشد.[2]
خداوند در قرآن میفرماید :
« ام یحسدون الناس علی ما آتاهم الله من فضله »[3]
آیا حسد میورزند بر مردم به خاطر آنچه که خدا از فضلش به آنها داده است.
کتابخانه هادی
پژوهه تبلیغ
ارتباطات دینی
اطلاع رسانی
فرهیختگان