سالك چگونه فريب دنيا را می خورد؟

(بدان اي سالک عزيز!) ما نه زيبايي هاي آخرت را ديده ايم و نه لذاتش را چشيده ايم، به تعبير ديگر نه زيبايي آن عالم براي ما محسوس است و نه ما لذت آنجا را چشيده ايم که بتوانيم در برابر جلوه گري هاي اين دنيا مقاومت کنيم. در حالي که از اين طرف، هم زيبايي دنيا را ديده ايم و هم لذتش را چشيده ايم. اينجا است که مسئله ضعف ايمان مطرح می‌شود و انسان را به زمين مي زند. ضعف ايمان است که باعث مي شود انسان نتواند خود را در برابر دنيا و مظاهر ماديت نگاه دارد و فريب نخورد.

    اينکه انسان مي ميرد، يک امر وجداني است، و اينکه بعد از مرگ هم در آن عالم خبرهايي وجود دارد، جزء معتقدات ما است. اما اين اعتقادات عقلي، جزء واردات قلبيه ما نشده و همين ضعف ايمان در دلبستگي ما نسبت به خدا، موجب فريب خوردنمان در برابر مظاهر دنيا مي شود. لذا ما بايد برويم و اين اعتقادات را جزء واردات قلبيه خود کنيم. (1)

    برگرفته از: 1- رسائل بندگی، آيه الله شيخ مجتبی تهرانی، ص 158

              روزنامه كيهان، شماره 21043 به تاريخ 6/2/94، صفحه 6 (معارف)