حسد

امام صادق علیه السلام فرمودند:

الحاسِدُ مُضِرُّ بِنَفْسِهِ قَبْلَ أَنْ یُضُرّ بِالَمحْسُودِ [1]

شخص حسود پیش از آن‌که به محسود زیان برساند به خودش ضرر مى‌رساند.

شرح کوتاه‌

روح حسد این است که انسان نتواند دیگران را در نعمتى ببیند و کوشش کند به نحوى آن نعمت از آنها سلب گردد و یا از طریق دیگرى زیانى بر آنها وارد شود.

در واقع حسود همیشه به صورت یک عامل عقب‌ماندگى فعالیت مى‌کند نه یک عامل پیشرو.

حسد یک بیمارى بزرگ اخلاقى است و از نظر روانى حسود بیش از هرکس خودش مى‌سوزد و آب مى‌شود و عقب مى‌ماند و تحقیر مى‌گردد، پس چه بهتر که بکوشد از دیگران پیشى بگیرد نه این که دیگران را به عقب بکشاند.

منبع: کتاب یکصد وپنجاه درس زندگی ،تألیف آیت الله العظمی مکارم شیرازی

[1] . بحارالانوار، جلد 73، صفحه 225.

جدیدترین ها در این موضوع

گوشه نشینی

حضرت امام صادق علیه السّلام مى‌فرماید که: هر که عزلت و گوشه‌گیرى اختیار کرد، متحصّن شد به حصار عافیت، و خود را به حفظ و حراست الهى کشید. چرا که معنى عزلت، انقطاع از خلق است و رو آوردن به حقّ، و معلوم است که هر که چنین است، بلا شک متمسّک و متشبّث است به لطف الهى، و در حصار عافیت او است. 10 آبان 1396, 10:53