كلمات كليدي : ادبيات كودك و نوجوان، تاريخ ادبيات كودك و نوجوان در ايران، فولكلور، فرهنگ عامه، ادبيات فارسي
نویسنده : اعظم بابایی
ادبیات کودک و نوجوان به نوشتهها و سرودههای ادبی ویژهی کودکان و نوجوانان میگویند. این نوع ادبیات هم شامل بخشی از فرهنگ شفاهی عامه، مانند لالائیها، مثلها، قصهها است و هم داستانها و نمایشنامهها و اشعار و نیز نوشتههایی در زمینهی دین، دانش اجتماعی، علم و کاربردهای آن، هنر و سرگرمی را دربر میگیرد که نویسندگان و سرایندگان برای کودکان و نوجوانان پدید میآورند.[1]
ویژگیهای مهم ادبیات کودک و نوجوان
1- با زبان و بیان، توانایی درک و زبان نوشتاری، تخیل و تجربههای کودکان و نوجوانان متناسب است.
2- به رشد و پرورش شخصیت خواننده کمک میکند.
3- اهمیت تصویر را برای کودک و نوجوان برابر با اهمیت نوشته میداند و همواره بخشی از پیام را با تصویر بیان میکند.[2]
مهمترین اهداف ادبیات کودک و نوجوان
الف) آماده کردن کودک برای شناختن، دوست داشتن و ساختن محیط.
ب)شناساندن کودک به خویشتن، ایجاد احترام به اصالت انسانی و میل به اعتلای مدام.
ج)سرگرم کردن و لذتبخش بودن.
د) علاقهمند کردن کودک به مطالعه و ایجاد عادت به آن.
ه) ایجاد و تقویت صلح در جهان.[3]
تاریخ ادبیات کودک و نوجوان در همه کشورهای جهان کما بیش چهار مرحله داشته است:
اول: آفرینش و انتقال آثار ادبی به صورت شفاهی.
دوم: گردآوردن و و نوشتن آثار ادبی شفاهی.
سوم: پدید آوردن آثار ادبی با الهام از آثار شفاهی.
چهارم: آفرینش آثار ادبی ویژهی کودک و نوجوان.
فولکلور یا فرهنگ عامه همچنان که سرآغاز پیدایی همهی هنرهاست، سرآغاز ادبیات و به خصوص ادبیات کودکان نیز است. لالاییها، مثل ها، ترانههای کودکان، افسانههای خردسالان، داستانهای ماجرایی و حماسی و عاشقانه و اسطورهها که همه زائیدهی تخیل و تفکر مردم اعصار مختلف هستند؛ بنیاد و اساس ادبیات کودکان و نوجوانان را تشکیل میدهد. بنابراین ادبیات کودکان سرچشمه در فولکلور و فرهنگ عامه دارد و به کهنسالی زندگی بشر بر روی زمین است.[4]
ادبیات کودکان و نوجوانان به معنی واقعی آن، یعنی نوشتههایی که در آن حس و حال کودکانه حاکم باشد، به زبان و نثری مناسب سطح سواد کودکان نوشته شده و معمولا همراه با تصاویر است؛ بهعنوان یک شکل ادبی مستقل تقریبا از نیمهی دوم سدهی هجدهم میلادی در جهان پدید آمده است. در ظهور دیر هنگام این نوع ادبیات، عوامل اقتصادی و اجتماعی مؤثر بودند. پیش از عصر جدید(رنسانس) به کودکان بیشتر همچون بزرگسالانی کوچک نگریسته میشد و ادبیاتی ویژهی نیازهای خاص و سطح درک و فهم آنان ضروری شمرده نمیشد. در کشورهای اروپایی، یکی از کتابهای چاپی ویژهی کودکان "جهان مرئی در تصاویر" (1658م) از "کومنیوس" (1592-1670م) است. کتابی که آموزشی و درسی بود، ولی نخستین کتاب مصور کودکان به شمار میآید. بعدها «شارل پرو» در فرانسه و «برادران گریم» در آلمان، قصههای کهن و معروف سرزمینشان را گردآوری و بازنویسی کردند که این کتابها بسیار مورد توجه قرار گرفت و در کشورهای مختلف از جمله ایران ترجمه شد. در سدهی نوزدهم میلادی تصاویر نقش برجستهای در کتابهای کودکان یافتند و همچون امروز برای جلب توجه کودکان به داستانها کمک به آنها برای تجسم شخصیتها و کنشهای داستانی به کار رفتند. این نوع ادبیات تا سدهی بیستم بهعنوان یک نوع ادبی عمده تکامل یافت و شکل پذیرفت و در این سده به اوج تکامل خود رسید.[5]
ادبیات کودک و نوجوان در ایران
شاید اغراق نباشد اگر بگوئیم ایرانیان از قدیم به امر تربیت کودک توجه ویژهای قایل بودهاند و آنرا یکی از وظایف مهم والدین میدانستهاند، بهطوری که کمتر نوشته ادبی را میتوان یافت که به تربیت کودک و ضرورت آن اشاره نکرده باشد. لکن نقطه ضعفی از دیدگاه روانشناسی و آموزش و پرورش در آنها دیده میشود، این است که در تمام آنها کودک کوچکشده بزرگسالان پنداشتهشده، و به آینده کودک بیش از حال او توجه شده است؛ به همین سبب ادبیات کودکان به معنا و مفهومی ما امروز از آن داریم در ایران کاملا تازگی دارد و شاید تاریخ آن به ربع قرن بیشتر تجاوز نکند.[6]
نخستین فرهنگنامهی کودکان و نوجوانان به نام «نصابالصبیان» توسط ابونصر فراهی در قرن هفتم تدوین شد. فراهی با توجه به حافظهی نیرومند کودکان و دلبستگی آنان به شعر، واژههایی را در شعرهای نصابالصبیان گردآورد تا کودکان با ازبر کردن آن اشعار، واژههای عربی هر شعر را به یاد بسپارند. وی همچنین در لابهلای شعرهای کتاب، آگاهیهایی دربارهی قرآن کریم، اصول دین، نامها و القاب پیامبر، امامان شیعه، بیماریها و ماههای سال و... گردآورده است. این فرهنگنامهی کوچک بیش از هفت قرن است که بر زانوی اطفال مسلمان ایران و ماوراءالنهر و هندوستان و ترکیه قرار داشته است و ظاهرا نخستین کتابی است که پس از قرآن کریم برای آموختن زبان عربی برای کودکان به کار میرفته است.[7]
کسی که برای اولینبار داستانهای عامیانهی ایرانی را مخصوصا جمعآوری و منتشر کرد «ابولفضل صبحی مهتدی» بود. لازم است اشاره شود که صبحی نخستین کسی نبود که به جمعآوری ادبیات عامیانه در ایران اقدام کرد، بلکه سالها قبل از او «صادق هدایت» این کار را کرده بود؛ ولی صبحی کسی بود که ادبیات عامیانه را برای کودکان و نوجوانان جمعآوری نمود و در واقع از این نظر کارش را میتوان همردیف کار «برادران گریم» در آلمان و «شارل پرو» در فرانسه دانست.[8]
قبل از آنکه ادبیات نوین کودک در ایران پایهگذاری شود، زمینههای آن در دورهی مشروطه ایجاد و فراهم شد. تحول مهمی که در ادبیات مشروطه اتفاق افتاد، گرایش و حرکت شعر از دربارها و خواص بین مردم و عوام بود. این حرکت کلی در زبان شعر، مضامین و محتوا و دیگر جوانب آن تأثیر گذاشت. در بین اشعار این دوره شعرهای کودکان نیز یافت میشوند. اگرچه این شعرها هنوز از فضای پند و اندرز پدرانه برای کودک خالی نیست، اما بههرحال نخستین گامهایی است که به سوی ادبیات کودک برداشته میشود. از جملهی این شاعران میتوان به ایرج میرزا (1291-1343 ه.ق) اشاره کرد. وی را شاید بتوان اولین شاعری دانست که اشعاری برای کودکان و در خور فهم ایشان سروده است. غیر از او حاجی میرزایحیی دولتآبادی (1279ه.ق -1318ه.ش) از روشنفکران دورهی مشروطه، مهدی قلیخان هدایت (مخبرالسلطنه)، محمدتقی ملکالشعرای بهار (1266-1330ه.ش)، نیما یوشیج اشعاری برای کودکان سرودهاند.[9]
پایهگذاری ادبیات نوین کودکان از آذربایجان و جبار عسکرزاده (باغچهبان) شروع شد. او در سال 1264 ه.ش به دنیا آمد و در سال 1345 درگذشت. بزرگترین ابتکار او انتخاب وزنها و و قالبهایی نزدیک به ترانههای عامیانه است.[10]
در فاصله سالهای 1300 تا 1320 نویسندگان و شعرایی دست به خلق آثاری زدند؛ مانند یحیی دولتآبادی، صنعتیزاده کرمانی (مؤلف کتاب رستم در قرن بیستم)، عباس یمینی شریف. در همین زمان مترجمانی چون علینقی وزیری و مهری آهنی، افسانههای عامیانهی ملل مختلف را به فارسی برگرداندند. مجلهها و روزنامهها نیز صفحاتی به کودکان اختصاص دادند. از سال 1332 گروهی به انتشار مجلهی پر ارزش «سپیدهی فردا» همت گماشتند و ضمن آشنا ساختن مربیان با اصول تربیت نوین، مسئلهی ادبیات کودک را مطرح ساختند. در سال 1338 همین مجله فهرست کتابهای مناسب کودکان و نوجوانان را برای اولینبار منتشر نمود. در همین سالها سیل ترجمه از ادبیات کودکان جهان به سوی کودکان ایران سرازیر شد.[11]
سال 1340 نقطه عطفی در تاریخ ادبیات کودک و نوجوان است. در این سال چرخشی بنیادین در کتابهای درسی پدیدار شد. روش تدریس و مطالب کتابهای جدید، سن مطالعه را تقریبا سه سال پایین آورد و بدین ترتیب جمعیت کتابخوان چندین برابر شد. در همین سال نخستین کتاب مدون ادبیات کودک چاپ شد. در سال1341 شورای کتاب کودک کار خود را شروع کرد و در سال 1344 کانون پرورش فکری کودک و نوجوان به وجود آمد.[12] سالهای پس از 1340 را میتوان دورهی تازهای در ادبیات کودک و نوجوان دانست. در این دوره اهمیت ادبیات کودک در رشد فکری و پرورش اندیشه و تخیل از دوران کودکی و نوجوانی در ایران شناخته شد. ویژگی عمدهی این دوره توجه به نیازهای کودکان و رشد ادبیات ویژهی آنان در برابر آثار ترجمه شده است.[13]
ادبیات کودک در دههی 50 و 60 سرعت بیشتری یافت. رشد روز افزون جمعیت و جوان شدن آن، و بالا رفتن درصد دانشآموزان و بهبود نسبی اوضاع اقتصادی، توجه به کودکان و نوجوانان را افزایش داد. پیروزی انقلاب اسلامی در سال 1357 هشیاری اجتماعی کودکان ایرانی را بالاتر برد و بر وسعت تجربههای آنان افزود و زمینههای دیگر را برای کار نویسندگان و شاعران فراهم نمود. در این این دو دهه مخصوصا پس از انقلاب، صحبت از یک شاعر و یک نویسنده یا یک تصویرگر نیست. در همهی زمینهها رشد و گسترش مشاهده میشود و خواهناخواه درصد کارهای نامناسب و مبتذل نیز فزونی یافت و همزمان با آن سختگیری و جدیت بیشتری در زمینهی نقد کتب کودکان به وجود آمد. در این ایام به اسامیِ علی اشرف درویشیان، فریدون دوستدار، رضا رهگذر، قدسی قاضیپور و به خصوص هوشنگ مرادی کرمانی برمیخوریم.[14]
ادبیات کودکان در دههی 70 همراه با تعمیق برنامههای دهههای گذشته، ورزیدگی در اجرای فعالیتها، تسهیل ارتباطات بینالمللی علاوهبر دستیابی به اطلاعات،حضور ادبیات کودکان و نوجوانان ایران و فعالان این زمینه را در عرصه جهانی پررنگتر نمود. در این دهه، فعالیت شامل حال همه کودکان و نوجوانان شد؛ از کودکان معلول – که آغاز فعالیت برای آنها در دههی قبل است- تا کودکان پناهندگان به ایران یا کودکان کانون اصلاح و تربیت. یکی از اقدامات اساسی و اصولی این دهه، تهیه و تدوین فرهنگنامهی کودکان و نوجوانان توسط شورای کتاب کودک است که در تابستان 1379 جلد ششم آن نیز منتشر شد. آغاز تهیهی «تاریخ ادبیات کودکان و نوجوانان» نیز این دوره است.[15]
انواع ادبیات کودک و نوجوان
الف) داستان: داستانهای واقعی و افسانهها.
ب) غیر داستان: شامل مطالب علمی، کتابهای مربوط به اجتماع و محیط، کتابهایی دربارهی اختراعات و اکتشافات، زندگینامه و شرح حال و... .
ج) شعر: شامل لالاییها، اشعار بیمعنی و پوچ، اشعار شوخیآمیز بیسر و ته، قصه و حکایات منظوم است.[16]