آغاز به ‌کار پست در تهران

17 آذر 1397, 4:27

در تهران قدیم، بازار و به‌ویژه کاروانسراهایی که محل اقامت تجار و بارانداز کاروان‌های تجاری محسوب می‌شد، وسیله‌ای برای ارتباط ساکنان این شهر با مردم دیگر نقاط مملکت بود.

در تهران قدیم، بازار و به‌ویژه کاروانسراهایی که محل اقامت تجار و بارانداز کاروان‌های تجاری محسوب می‌شد، وسیله‌ای برای ارتباط ساکنان این شهر با مردم دیگر نقاط مملکت بود. گاهی نیز افراد عادی که علاقه‌مند بودند تا نامه‌هایشان را با کمک وسیله‌ای مناسب و مطمئن به مقصد بفرستند متوسل به‌ کاروان‌های تجاری می‌شدند. چند گاری پستی هم بین تهران و شهرستان‌ها رفت و آمد می‌کردند.

آغاز به‌کار پست در تهران

پستخانه مرکزی در سرای امیر قرار داشت که از یادگاری‌های امیرکبیر است و موقعی که مستشاران بلژیکی وارد خدمت در پست ایران شدند، به ساختمان قدیمی‌سازی در خیابان لاله‌زار انتقال یافت. امیرکبیر در سال ١٢٢٦ شمسی به صرافت تأمین امکاناتی برای ایجاد ارتباط مردم ساکن در مناطق مختلف کشور با یکدیگر افتاد. امیرکبیر بعد از سروسامان دادن به وضع پست دولتی درصدد ایجاد سرویس منظم پستی برای استفاده مردم عادی برآمد و برای نخستین بار به ساختمان چاپارخانه‌ها و خطوط منظم پستی همت گماشت و طولی نکشید که بر اثر مساعی و جدیت او، بین شهرهای مهم کشور ارتباط برقرار شد. در سال ١٢٥٩ شمسی، به توصیه کارشناسان اتریشی وزارت پست تأسیس شد و میرزا علی‌خان منشی (امین‌الدوله) به سمت نخست‌وزیر پست کشور منصوب و مشغول کار شد.

در زمان فتحعلی‌شاه، سفارتخانه‌های انگلیس، فرانسه، روسیه و عثمانی به علت اینکه در ایران اداره و مؤسسه‌ای برای انجام امور پستی وجود نداشت برای خود پست اختصاصی دایر کردند. در سال ١٣٠٧ شمسی، قاسم‌خان صوراسرافیل مأموریت یافت تا اقدامات لازم را برای ایجاد ساختمانی برای پست‌خانه تهران انجام دهد. مطالعه برای احداث چنین ساختمانی از همان سال آغاز و سرانجام شش سال بعد ساختمان پست تهران در خیابان مریضخانه (محل فعلی اداره پست) افتتاح و مورد بهره‌برداری قرار گرفت و به‌دنبال تغییراتی که در آن به وجود آمد هم‌اکنون نیز پابرجا است.

روزنامه دنیای اقتصاد

تاریخ انتشار: یکشنبه 30 مهر ماه 1396

منبع:محمدرضا حسن‌بیگی، تهران قدیم، نشر منصوری، ۱۳۷۷.

جدیدترین ها در این موضوع

دعا در نهج البلاغه

(به فرزندش امام حسن عليه السلام فرمود): در سؤال (حاجت) از پروردگارت اخلاص داشته باش؛ زيرا بخشش و محروم ساختن در دست اوست. 24 دی 1395, 23:41

عبادت و نیایش از دیدگاه نهج البلاغه

و اما این كه هر كارفرما كه مزدى مى‏ دهد به خاطر بهره‏اى است كه از كار كارگر مى ‏برد و كارفرماى ملك و ملكوت چه بهره‏اى مى‏تواند از كار بنده ضعیف ناتوان خود ببرد، و هم این‌ كه فرضاً اجر و مزد از جانب آن كارفرماى بزرگ به صورت تفضل و بخشش انجام گیرد پس چرا این تفضل بدون صرف مقدارى انرژى كار به او داده نمى ‏شود، مسأله‏ اى است كه براى این چنین عابدهایى هرگز مطرح نیست. 23 دی 1395, 1:47

خدایا! ببخش!

به آن نديدى. الهى! آنچه را كه به زبانم به تو تقرب جستم ولى دلم برخلاف آن بود بر من ببخش! الهى! اشارات چشم، و سخنان بيهوده، و مشتهيات دل 23 دی 1395, 1:44

خدایا! چهارپايان ما تشنه اند!

و ابرهاى باران دار به ما پشت كرده، و تو اميد هر غمزده اى، و برآورنده حاجت هر حاجتمندی. در اين زمان كه مردم ما نااميدند، و ابرها باران نداده اند، و چرندگان از بين رفته اند، از تو مى خواهيم كه ما را به اعمال زشتمان مؤاخذه نكنى، و به گناهانمان نگيرى. الهى! با ابر 23 دی 1395, 1:28

خدایا! حرمتم را به تنگدستى نشكن

دچار آيم، و به بدگويى آن كه از بخشيدن به من دريغ ورزد مبتلا گردم، و تو ماوراى اين همه، اختيـاردار بخشش و منـعى، چـه اينـكه بـر هـر چيـز تـوانـايـى. 23 دی 1395, 1:26

پر بازدیدترین ها

دعا و نیایش در نهج البلاغه

دعا وسیله ای است که تمام خلایق، خصوصاً انسانها از آن بیگانه نیستند و همیشه بدان توجه دارند و با زبان حال و قال از آن استفاده می کنند هر چند که واژه ای به نام دعا در میانشان مطرح نباشد چون هر کلمه و کلامی که از استمداد و ایجاد رابطه به خدا حکایت نماید دعاست 23 دی 1395, 0:15

نیایش زیبا از نهج البلاغه

خدایا! امید به تو بستم تا راهنما باشى به اندوخته هاى آمرزش و گنجینه هاى بخشایش ! خدایا! این بنده توست که در پیشگاهت برپاست ، یگانه ات مى خواند و یگانگى خاص تو راست . جز تو کسى را نمى بیند که سزاى این ستایش هاست . مرا به درگاه تو نیازى است که آن نیاز را جز فضل تو به بى نیازى نرساند، و آن درویشى را جز عطا و بخشش تو به توانگرى مبدل نگرداند. خدایا! خشنودى خود را بهره ما فرما، هم در این حال که داریم ، و بى نیازمان گردان از اینکه جز به سوى تو دست برداریم ، که تو بر هر چیز توانایى. 23 دی 1395, 0:26

عبادت و نیایش در نهج البلاغه

ریشه همه آثار معنوی اخلاقی و اجتماعی که در عبادت است، در یاد حق و غیر او را از یاد بردن می‌باشد. ذکر خدا و یاد خدا که هدف عبادت است، دل را جلا می‌دهد و صفا می‌بخشد و آن را آماده تجلیات الهی قرار می‌دهد. امام علی علیه‌السلام در به اره یاد حق یا همان روح عبادت میفرماید: < خداوند یاد خود را صیقل دل‌ها قرار داده است. دل‌ها به این وسیله از پس کری، شنوا و از پس نابینایی، بینا و از پس سرکشی و عناد رام می‌ گردند 23 دی 1395, 0:28

دین و دنیایت را به خدا می سپارم

بگذار وقایع گذشته، دلیل و راهنمای تو در وقایع آینده و نیامده باشد که امور، همیشه به هم شبیه اند. از مردمی نباش که موعظه سودی به حالشان ندارد 23 دی 1395, 0:35

دعا از دیدگاه قرآن و نهج البلاغه

بدان همان کسی که گنج های آسمان و زمین در اختیار اوست، به تو اجازه دعا و درخواست داده است و اجابت آن را نیز تضمین نموده، به تو امر کرده از او بخواهی تا به تو عطا کند و از او درخواست رحمت نمایی تا رحمتش را بر تو فرو فرستد. خداوند بین تو و خودش کسی قرار نداده که حجاب و فاصله باشد، تو را مجبور نساخته که به شفیع و واسطه ای پناه ببری و مانعت نشده . 23 دی 1395, 1:22