اسوه صبر و استقامت

حضرت زينب (س) در فصاحت، بلاغت، زهد، عبادت، فضيلت، شجاعت و سخاوت شبيه‌ترين مردم به پدر خود حضرت علي (ع) و مادر خود حضرت فاطمه (س) بود، حضرت به خوبي از قرآن آموخته بود که هدف از آفرينش و خلقت انسان رسيدن به قله کمال بندگي است. نيمه رجب سال ?? هجري قمري مصادف است با سالروز وفات اسوه صبر و شکيبايي، حضرت زينب (س). اين بانوي بزرگوار در تمام صفات اخلاقي اسوه و الگويي بي‌مانند براي بشريت است. صفات برجسته که براي هيچ يک از زنان معاصر او فراهم نشده است، حضرت زينب را از ديگران ممتاز ساخت، چنان که او را عقيله بني‌هاشم مي‌گفتند و از وي حديث فرا مي‌گرفتند.حضرت زينب کبري (س) در روز پنجم جمادي‌الاولي سال پنجم يا ششم هجري قمري در شهر مدينه منوره متولد گرديده و جهان را به قدوم خويش مزين فرمودند. نام مبارک آن بزرگوار زينب، و کنيه گراميشان‌ ام‌الحسن و‌ ام کلثوم و القاب آن حضرت عبارتند از: صديقه الصغري، عصمه الصغري، وليه ا... العظمي، ناموس الکبري، شريکه الحسين (ع) و عالمه غير معلمه، فاضله، کامله و....سخنان و خطبه‌هاي وي در کوفه و همچنين در دربار يزيد، که همراه با استدلال به آيات قرآن بود، بيانگر دانش اوست. وي احاديثي از حضرت علي (ع) و مادرش حضرت زهرا (س) نقل کرده است. سخنوري وي براي شنوندگان يادآور خطبه‌هاي پدرش اميرالمؤمنين علي (ع) بوده است. سخنانش در کوفه و مجلس يزيد و نيز گفت‌وگوهاي وي با عبيدا... بن زياد، بي‌شباهت به خطبه‌هاي امام علي (ع) و خطبه فدکيه مادرش حضرت زهرا(س) نيست. حضرت زينب (س) هنگام حضور اميرالمؤمنين (ع) در کوفه براي زنان آنجا تفسير قرآن ارائه مي‌داد. حضرت زينب کبري(س) شب‌ها به عبادت مي‌پرداخت و در دوران زندگي، هيچ‌گاه تهجد را ترک نکرد. آن‌چنان به عبادت اشتغال ورزيد که ملقب به «عابده آل علي» شد. شب زنده‌داري وي حتي در شب دهم و يازدهم محرم، ترک نشد. فاطمه دختر امام حسين (ع) مي‌فرمايند: «در شب عاشورا، عمه‌ام پيوسته در محراب عبادت ايستاده بود، نماز و نيايش داشت و پيوسته اشک‌هايش سرازير مي‌شد.» ارتباط حضرت زينب (س) با خداوند آن گونه بود که امام حسين (ع) در روز عاشورا هنگام وداع، به خواهرش فرمودند: «يا اختي لا تنسيني في نافله الليل»؛ «خواهرم! مرا در نمازهاي شب، فراموش نکن.»

«شهيد مطهري» در اين رابطه مي‌نويسد: «در حماسه حسيني آن کسي که بيش از همه درس تحمل و بردباري را آموخت و بيش از همه اين پرتو حسيني بر روح مقدس او تابيد خواهر بزرگوارش حضرت زينب (س) بود.» و در ناسخ التواريخ آمده است: «محققاً از آغاز خلقت تاکنون از هيچ زني از زن‌هاي انبيا و اوليا با اين حلم و بردباري پديد نيامده است.» حضرت زينب (س) مورد اطمينان همه، خصوصاً حضرت سيدالشهدا و امام سجاد عليهماالسلام بود. لذا امام حسين(ع) ودايع امامت را به وي سپرد و هر وقت امام سجاد (ع) به بيان اخبار و احاديث مي‌پرداخت و مي‌خواست در ذهن مردم جاي بگيرد، آن را به عمه‌اش مستند مي‌کرد. ابن عباس نيز همين طور به زينب(س) استناد مي‌کرد با اينکه خود مقام والايي داشت مي‌گفت: «حدثتنا عقيلتنا.» از طرف ديگر حضرت، جزو صديقين به شمار مي‌رفت، مقامي که اشخاص محدودي بدان دست يافته‌اند. والا‌ترين مقام صديقين متعلق به امام علي (ع) است و در زنان سابقه اين مقام به حضرت مريم و در امت پيامبر (ص) به حضرت فاطمه زهرا (س) و آن‌گاه به حضرت زينب(س) اختصاص دارد. چون مادرش حضرت فاطمه زهرا(س) به صديقه کبري مشهور بود، به وي «صديقه صغري» مي‌گفتند. همچنين حضرت زينب (س) امانتدار الهي بود و به مقام «امينه‌ا...» رسيد. زيرا اگر داراي چنان مقامي نبود، هرگز امام حسين (ع) ودايع امامت را به وي نمي‌سپرد. آري او در سايه عبادت و بندگي به اين مقام رسيد.حضرت زينب (س) در شب يکشنبه ?? رجب سال ?? هجري قمري در ضمن سفري که به همراه همسر گراميشان عبدالله بن جعفر به شام رفته بودند، وفات کردند و بدن مطهر آن بانوي بزرگوار در همانجا دفن شد. مزار ملکوتي آن حضرت اينک زيارتگاه عاشقان و ارادتمندان اهل بيت عصمت و طهارت عليهم السلام است.

جدیدترین ها در این موضوع

دعا در نهج البلاغه

(به فرزندش امام حسن عليه السلام فرمود): در سؤال (حاجت) از پروردگارت اخلاص داشته باش؛ زيرا بخشش و محروم ساختن در دست اوست. 24 دی 1395, 23:41

عبادت و نیایش از دیدگاه نهج البلاغه

و اما این كه هر كارفرما كه مزدى مى‏ دهد به خاطر بهره‏اى است كه از كار كارگر مى ‏برد و كارفرماى ملك و ملكوت چه بهره‏اى مى‏تواند از كار بنده ضعیف ناتوان خود ببرد، و هم این‌ كه فرضاً اجر و مزد از جانب آن كارفرماى بزرگ به صورت تفضل و بخشش انجام گیرد پس چرا این تفضل بدون صرف مقدارى انرژى كار به او داده نمى ‏شود، مسأله‏ اى است كه براى این چنین عابدهایى هرگز مطرح نیست. 23 دی 1395, 1:47

خدایا! ببخش!

به آن نديدى. الهى! آنچه را كه به زبانم به تو تقرب جستم ولى دلم برخلاف آن بود بر من ببخش! الهى! اشارات چشم، و سخنان بيهوده، و مشتهيات دل 23 دی 1395, 1:44

خدایا! چهارپايان ما تشنه اند!

و ابرهاى باران دار به ما پشت كرده، و تو اميد هر غمزده اى، و برآورنده حاجت هر حاجتمندی. در اين زمان كه مردم ما نااميدند، و ابرها باران نداده اند، و چرندگان از بين رفته اند، از تو مى خواهيم كه ما را به اعمال زشتمان مؤاخذه نكنى، و به گناهانمان نگيرى. الهى! با ابر 23 دی 1395, 1:28

خدایا! حرمتم را به تنگدستى نشكن

دچار آيم، و به بدگويى آن كه از بخشيدن به من دريغ ورزد مبتلا گردم، و تو ماوراى اين همه، اختيـاردار بخشش و منـعى، چـه اينـكه بـر هـر چيـز تـوانـايـى. 23 دی 1395, 1:26

پر بازدیدترین ها

دعا و نیایش در نهج البلاغه

دعا وسیله ای است که تمام خلایق، خصوصاً انسانها از آن بیگانه نیستند و همیشه بدان توجه دارند و با زبان حال و قال از آن استفاده می کنند هر چند که واژه ای به نام دعا در میانشان مطرح نباشد چون هر کلمه و کلامی که از استمداد و ایجاد رابطه به خدا حکایت نماید دعاست 23 دی 1395, 0:15

دعا در نهج البلاغه

عبادت و نیایش از دیدگاه نهج البلاغه

نیایش زیبا از نهج البلاغه

خدایا! امید به تو بستم تا راهنما باشى به اندوخته هاى آمرزش و گنجینه هاى بخشایش ! خدایا! این بنده توست که در پیشگاهت برپاست ، یگانه ات مى خواند و یگانگى خاص تو راست . جز تو کسى را نمى بیند که سزاى این ستایش هاست . مرا به درگاه تو نیازى است که آن نیاز را جز فضل تو به بى نیازى نرساند، و آن درویشى را جز عطا و بخشش تو به توانگرى مبدل نگرداند. خدایا! خشنودى خود را بهره ما فرما، هم در این حال که داریم ، و بى نیازمان گردان از اینکه جز به سوى تو دست برداریم ، که تو بر هر چیز توانایى. 23 دی 1395, 0:26

دعا از دیدگاه قرآن و نهج البلاغه

بدان همان کسی که گنج های آسمان و زمین در اختیار اوست، به تو اجازه دعا و درخواست داده است و اجابت آن را نیز تضمین نموده، به تو امر کرده از او بخواهی تا به تو عطا کند و از او درخواست رحمت نمایی تا رحمتش را بر تو فرو فرستد. خداوند بین تو و خودش کسی قرار نداده که حجاب و فاصله باشد، تو را مجبور نساخته که به شفیع و واسطه ای پناه ببری و مانعت نشده . 23 دی 1395, 1:22