امام باقر (علیه‌السلام) فرمود:

18 مهر 1396, 11:22

«در آفریده‌های خداوند بحث و گفت و گو کنید و در ذات اقدس الهی سخن نگوئید؛ زیرا سخن گفتن در ذات باریتعالی جز بر تحیر و سرگشتگی سخنگوی نمی‌افزاید»(کافی، ج 1، ص 92)

قال ابوجعفر(علیه‌السلام):

«تُکلِّمُوا فی خَلْقِ الله ولا تتکلّموا فی الله؛ فانّ الکلام فی الله لایزداد صاحِبَهُ الا تَحَیُّراً» (کافی، ج 1، ص 92)

امام باقر (علیه‌السلام) فرمود:

«در آفریده‌های خداوند بحث و گفت و گو کنید و در ذات اقدس الهی سخن نگوئید؛ زیرا سخن گفتن در ذات باریتعالی جز بر تحیر و سرگشتگی سخنگوی نمی‌افزاید»

توضیح:

بشر در جهان طبیعت، محصور و زندانی است و به عالم ماوراء طبیعت راه ندارد. انسان مانند سایر موجودات ارضی و سماوی، آفریده‌ و مخلوق خدا است و هرگز قادر نیست با درک نارسای خویش به حقیقت آفریدگار خود پی ببرد و به خالق جهان، احاطه علمی پیدا کند. به همین جهت اولیای گرامی اسلام پیروان خود را از تفکر در حقیقت حضرت حقّ و تحقیق در ذات باریتعالی بر حذر داشته‌اند. چه دراین راه جز ناکامی و شکست چیزی نصیبشان نخواهد شد.

بشر ماورای جلاش نیافت

بصر منتهای کمالش نیافت

نه بر اوج ذاتش پرد مرغ فهم

نه در ذیل وصفش رسد دست وهم

نه ادراک بر کنه ذاتش رسد

نه فکرت به عزّ صفاتش رسد

در این ورطه کشتی فرو شد هزار

که پیدا نشد تخته‌ای در کنار

جدیدترین ها در این موضوع

دعا در نهج البلاغه

(به فرزندش امام حسن عليه السلام فرمود): در سؤال (حاجت) از پروردگارت اخلاص داشته باش؛ زيرا بخشش و محروم ساختن در دست اوست. 24 دی 1395, 23:41

عبادت و نیایش از دیدگاه نهج البلاغه

و اما این كه هر كارفرما كه مزدى مى‏ دهد به خاطر بهره‏اى است كه از كار كارگر مى ‏برد و كارفرماى ملك و ملكوت چه بهره‏اى مى‏تواند از كار بنده ضعیف ناتوان خود ببرد، و هم این‌ كه فرضاً اجر و مزد از جانب آن كارفرماى بزرگ به صورت تفضل و بخشش انجام گیرد پس چرا این تفضل بدون صرف مقدارى انرژى كار به او داده نمى ‏شود، مسأله‏ اى است كه براى این چنین عابدهایى هرگز مطرح نیست. 23 دی 1395, 1:47

خدایا! ببخش!

به آن نديدى. الهى! آنچه را كه به زبانم به تو تقرب جستم ولى دلم برخلاف آن بود بر من ببخش! الهى! اشارات چشم، و سخنان بيهوده، و مشتهيات دل 23 دی 1395, 1:44

خدایا! چهارپايان ما تشنه اند!

و ابرهاى باران دار به ما پشت كرده، و تو اميد هر غمزده اى، و برآورنده حاجت هر حاجتمندی. در اين زمان كه مردم ما نااميدند، و ابرها باران نداده اند، و چرندگان از بين رفته اند، از تو مى خواهيم كه ما را به اعمال زشتمان مؤاخذه نكنى، و به گناهانمان نگيرى. الهى! با ابر 23 دی 1395, 1:28

خدایا! حرمتم را به تنگدستى نشكن

دچار آيم، و به بدگويى آن كه از بخشيدن به من دريغ ورزد مبتلا گردم، و تو ماوراى اين همه، اختيـاردار بخشش و منـعى، چـه اينـكه بـر هـر چيـز تـوانـايـى. 23 دی 1395, 1:26

پر بازدیدترین ها

دعا در نهج البلاغه

دعا و نیایش در نهج البلاغه

دعا وسیله ای است که تمام خلایق، خصوصاً انسانها از آن بیگانه نیستند و همیشه بدان توجه دارند و با زبان حال و قال از آن استفاده می کنند هر چند که واژه ای به نام دعا در میانشان مطرح نباشد چون هر کلمه و کلامی که از استمداد و ایجاد رابطه به خدا حکایت نماید دعاست 23 دی 1395, 0:15

نیایش زیبا از نهج البلاغه

خدایا! امید به تو بستم تا راهنما باشى به اندوخته هاى آمرزش و گنجینه هاى بخشایش ! خدایا! این بنده توست که در پیشگاهت برپاست ، یگانه ات مى خواند و یگانگى خاص تو راست . جز تو کسى را نمى بیند که سزاى این ستایش هاست . مرا به درگاه تو نیازى است که آن نیاز را جز فضل تو به بى نیازى نرساند، و آن درویشى را جز عطا و بخشش تو به توانگرى مبدل نگرداند. خدایا! خشنودى خود را بهره ما فرما، هم در این حال که داریم ، و بى نیازمان گردان از اینکه جز به سوى تو دست برداریم ، که تو بر هر چیز توانایى. 23 دی 1395, 0:26

عبادت و نیایش در نهج البلاغه

ریشه همه آثار معنوی اخلاقی و اجتماعی که در عبادت است، در یاد حق و غیر او را از یاد بردن می‌باشد. ذکر خدا و یاد خدا که هدف عبادت است، دل را جلا می‌دهد و صفا می‌بخشد و آن را آماده تجلیات الهی قرار می‌دهد. امام علی علیه‌السلام در به اره یاد حق یا همان روح عبادت میفرماید: < خداوند یاد خود را صیقل دل‌ها قرار داده است. دل‌ها به این وسیله از پس کری، شنوا و از پس نابینایی، بینا و از پس سرکشی و عناد رام می‌ گردند 23 دی 1395, 0:28