امتحان سلاله نبوت

بعد از شهادت حضرت امام رضا (ع)، مأمون نامه‌ای به خدمت امام محمد تقی (ع) نوشت، و با إکرام تمام آن جناب را به بغداد طلبید، چون آن حضرت به بغداد تشریف آورد، پیش از آنکه مأمون، آن جناب را ملاقات کند. روزی به قصد شکار، سوار شد و در أثناء راه به جمعی از کودکان اسیر که در میان راه ایستاده بودند و حضرت جواد (ع) نیز آنجا ایستاده بود، چون کودکان آن‌ها را دیدند، پراکنده شدند و حضرت از جای خود حرکت نفرمود، و با نهایت وقار و متانت در مکان خود ایستاد تا این‌که مأمون به نزدیک آن حضرت آمد و از مشاهدۀ انوار امامت و ملاحظۀ آثار متانت و حمایت آن حضرت، متعجب گردید، عنان کشید و پرسید، ای کودک! چرا مانند کودکان دیگر از سر راه دور نشدی و از جای خود حرکت ننمودی؟ حضرت فرمود: ای خلیفه! راه تنگ نبود که بر تو گشاده گردانم و جرمی و خطایی نداشتم که از تو بگریزم و گمان ندارم که بی‌جرم، تو کسی را در معرض عقوبت درآوری.
مأمون پرسید که ای کودک! چه نام داری؟ فرمود:‌ محمد نام دارم، گفت: پسر کیستی؟ فرمود: پسر علی بن موسی‌الرضا (ع). و مأمون چون نسب شریفش را شنید تعجبش زایل گشت.
چون به صحرا رسید، چشمش به «کبوتری» افتاد، «بازی» را در پی او رها کرد، آن «باز» مدتی ناپدید شد. چون از هوا برگشت، ماهی کوچکی در منقار داشت که هنوز رمقی در جان داشت، مأمون از مشاهدۀ آن در شگفت شد، و آن ماهی را در کف گرفت و برگشت. چون به همان موضع رسید که در هنگام رفتن امام جواد (ع) را ملاقات کرده بود، باز دید که کودکان پراکنده شده و امام جواد از جای خود حرکت نفرمود، مأمون گفت: ای محمد! این چیست که در دست من است؟
حضرت به الهام الهی، فرمود: حق تعالی دریایی چند خلق کرده است که أبر از آن دریاها بلند می‌شود و ماهیان ریزه با أبر بالا می‌روند و باز‌های پادشاهان آن را شکار می‌کنند و پادشاهان آن را در کف می‌گیرند و سلالۀ نبوت را به آن امتحان می‌نمایند. مأمون از مشاهدۀ این معجزه تعجبش افزون گشته و گفت: حقّا که تویی فرزند امام رضا (ع) و از فرزندان آن حضرت این عجائب و اسرار عجیب نیست.

جدیدترین ها در این موضوع

دعا در نهج البلاغه

(به فرزندش امام حسن عليه السلام فرمود): در سؤال (حاجت) از پروردگارت اخلاص داشته باش؛ زيرا بخشش و محروم ساختن در دست اوست. 24 دی 1395, 23:41

عبادت و نیایش از دیدگاه نهج البلاغه

و اما این كه هر كارفرما كه مزدى مى‏ دهد به خاطر بهره‏اى است كه از كار كارگر مى ‏برد و كارفرماى ملك و ملكوت چه بهره‏اى مى‏تواند از كار بنده ضعیف ناتوان خود ببرد، و هم این‌ كه فرضاً اجر و مزد از جانب آن كارفرماى بزرگ به صورت تفضل و بخشش انجام گیرد پس چرا این تفضل بدون صرف مقدارى انرژى كار به او داده نمى ‏شود، مسأله‏ اى است كه براى این چنین عابدهایى هرگز مطرح نیست. 23 دی 1395, 1:47

خدایا! ببخش!

به آن نديدى. الهى! آنچه را كه به زبانم به تو تقرب جستم ولى دلم برخلاف آن بود بر من ببخش! الهى! اشارات چشم، و سخنان بيهوده، و مشتهيات دل 23 دی 1395, 1:44

خدایا! چهارپايان ما تشنه اند!

و ابرهاى باران دار به ما پشت كرده، و تو اميد هر غمزده اى، و برآورنده حاجت هر حاجتمندی. در اين زمان كه مردم ما نااميدند، و ابرها باران نداده اند، و چرندگان از بين رفته اند، از تو مى خواهيم كه ما را به اعمال زشتمان مؤاخذه نكنى، و به گناهانمان نگيرى. الهى! با ابر 23 دی 1395, 1:28

خدایا! حرمتم را به تنگدستى نشكن

دچار آيم، و به بدگويى آن كه از بخشيدن به من دريغ ورزد مبتلا گردم، و تو ماوراى اين همه، اختيـاردار بخشش و منـعى، چـه اينـكه بـر هـر چيـز تـوانـايـى. 23 دی 1395, 1:26

پر بازدیدترین ها

دعا در نهج البلاغه

دعا و نیایش در نهج البلاغه

دعا وسیله ای است که تمام خلایق، خصوصاً انسانها از آن بیگانه نیستند و همیشه بدان توجه دارند و با زبان حال و قال از آن استفاده می کنند هر چند که واژه ای به نام دعا در میانشان مطرح نباشد چون هر کلمه و کلامی که از استمداد و ایجاد رابطه به خدا حکایت نماید دعاست 23 دی 1395, 0:15

نیایش زیبا از نهج البلاغه

خدایا! امید به تو بستم تا راهنما باشى به اندوخته هاى آمرزش و گنجینه هاى بخشایش ! خدایا! این بنده توست که در پیشگاهت برپاست ، یگانه ات مى خواند و یگانگى خاص تو راست . جز تو کسى را نمى بیند که سزاى این ستایش هاست . مرا به درگاه تو نیازى است که آن نیاز را جز فضل تو به بى نیازى نرساند، و آن درویشى را جز عطا و بخشش تو به توانگرى مبدل نگرداند. خدایا! خشنودى خود را بهره ما فرما، هم در این حال که داریم ، و بى نیازمان گردان از اینکه جز به سوى تو دست برداریم ، که تو بر هر چیز توانایى. 23 دی 1395, 0:26

عبادت و نیایش در نهج البلاغه

ریشه همه آثار معنوی اخلاقی و اجتماعی که در عبادت است، در یاد حق و غیر او را از یاد بردن می‌باشد. ذکر خدا و یاد خدا که هدف عبادت است، دل را جلا می‌دهد و صفا می‌بخشد و آن را آماده تجلیات الهی قرار می‌دهد. امام علی علیه‌السلام در به اره یاد حق یا همان روح عبادت میفرماید: < خداوند یاد خود را صیقل دل‌ها قرار داده است. دل‌ها به این وسیله از پس کری، شنوا و از پس نابینایی، بینا و از پس سرکشی و عناد رام می‌ گردند 23 دی 1395, 0:28