دانشنامه پژوهه بزرگترین بانک مقالات علوم انسانی و اسلامی

اهل کتاب

No image
اهل کتاب

كلمات كليدي : اهل كتاب، پيروان مذاهب، پيروان اديان، يهوديان،نصرانيان، صائبين، مجوس

اصطلاح فقهی که برای اولین بار در قرآن از آن یاد شده است. مقصود از اهل کتاب، پیروان مذاهب و ادیانی می‌باشند که پیامبر آنان دارای کتابی بوده است که از سوی خداوند برای هدایت انسان‌ها بدو وحی شده باشد.

قرآن کریم در سوره‌های مختلف از اینان یاد نموده است. تعبیراتی که قرآن استعمال نموده است در عین تعدد در لفظ کتاب با یکدیگر مشترک هستند، بدین ترتیب که قرآن گاهی از اینان با اصطلاح مشهور «اهل کتاب» و گاهی با«الذین آتیناهم‌ الکتاب» و گاهی با «الذین اوتوا الکتاب» یاد می‌کند. فقها با استناد به آیات قرآن و روایات، عنوان اهل کتاب را در رتبۀ اول شامل: یهودیان، نصرانیان (مسیحیان) و صائبین نموده‌اند و سپس پیروان بعضی از مذاهب را مانند مجوسی (زرتشتیان) را نیز به عنوان اهل کتاب ملحق نموده‌اند.

1- یهودیان: پیروان حضرت موسی بن عمران (ع) را تشکیل می‌دهند و دارای کتابی آسمانی تورات یا عهد عتیق می‌باشند. قرآن در آیات متعددی از موسی (ع) و کتاب او و یهودیان سخن به میان آورده حضرت موسی (ع) را فرستادۀ خدا و پیامبری اولوالعزم و کلیم‌الله معرفی می‌نماید. اما آن گونه که از آیات قرآن برمی‌آید آن قسمت از آیات تورات که با امیال یهود سازگار نبوده است (مانند بشارت ظهور پیامبر اسلام و غیره) بعدها حذف و یا تحریف گردیده است (بقره، 75 ؛ نساء، 46؛ مائده، 13؛ انعام، 91). قرآن از پیروان حضرت موسی (ع) ‌به عنوان «بنی‌اسرائیل» (بقره، 122-140) و گاهی نیز با عنوان «یا ایها الذین هادوا» (جمعه،6) یاد می‌کند و آنان را به خاطر خیانت‌ها و نافرمانی‌ها که با حضرت موسی (ع) و نیز پس از او و بخصوص در زمان بعثت پیامبر اسلام (ص) انجام دادند مورد سرزنش و مذمت قرار داده و عذاب را در دنیا و قیام داده است.

2- نصاری (مسیحیان): پیروان حضرت عیسی بن مریم (ع) را تشکیل می‌دهند و دارای کتاب آسمانی انجیل یا عهد جدید می‌باشند. مسیحیت در واقع امتداد و دنباله‌ای از آئین یهود می‌باشد و از این روست که انجیل بیشتر به مسائل اخلاقی و اجتماعی پرداخته مسائل مذهبی مسیحیان را به تورات و احکام آن ارجاع نموده است. قرآن در آیات متعددی از مریم دختر عمران به نیکی و از حضرت مسیح به عنوان روح‌الله یاد کرده است (نساء،170) و یکی از سوره‌های قرآن را به نام مادر او (مریم) قرار داده است. هم‌چنین آیات متعددی از انجیل به عنوان کتابی که در آن احکام پروردگار بوده و برای هدایت و سعادت بشر نازل شده است یاد می‌کند وهنگام مقایسه میان یهودیان و مسیحیان، پیروان عیسی (ع) را به خاطر صفات نیک نفسانی مورد ستایش قرار داده است (مائده،81 ).

3- صائبه: اینان دارای کتابی می‌باشند به نام «صحف آدم» و «کنز رب» و عقیده دارند که حضرت یحیی بن زکریا این کتاب را به روایت پیامبران سلف آدم و نوح و شیث قریب دو هزار سال پیش در صورت مدون فعلی آن بدیشان تبلیغ کرده است. قرآن آنها را به همراه یهود و نصاری مشمول خطاب اهل کتاب و ایمان آورندگان به پروردگار نموده است:

«ان الذین آمنوا و الذین هادوا و النصاری و الصابئین من آمن بالله»

اما در این که صابئین امروزه که به آنها (صبـی) یا مغسله هممی‌گویند و در قسمت‌های جنوب غربی ایران و جنوب شرقی عراق در اطراف رودخانه‌های دجله و کرخه زندگی می‌کنند – همان صابئینی هستند که قرآن از آنها یاد می‌کند، شک و ابهاماتی وجود دارد.

4- مجوس (زرتشتیان): کسانی هستند که قرآن نام آنان را در ردیف یهود و نصاری و صابئه قرار داده و از این رو می‌توان آنها را مشمول عنوان اهل کتاب نمود – البته در مورد اعتقاد آنان به وحدانیت پروردگار و کتاب آسمانی آنها تردیدهایی وجود دارد و قرآن نیز نامی از کتاب آنان نیاورده است – اما امروزه فقها به استناد آیۀ

«إِنَّ الَّذِینَ ءَامَنُواْ وَ الَّذِینَ هَادُواْ وَ الصَّابِِبنَ وَ النَّصَارَى‌ وَ الْمَجُوسَ» (حج/16)

و روایات وارده از امامان (ع) با مجوس معاملۀ اهل کتاب نموده و احکام اهل کتاب را بر آنان جاری می‌نمایند.

احکام شرعی اهل کتاب:

میان فقهای مسلمین دربارۀ پاکی و نجاست اینان اختلاف نظر وجود دارد گروهی بر این نظرند که بدن کفار اهل کتاب همانند مشرکین نجس بوده و باید از آنان اجتناب نمود؛ گروهی دیگر فتوای به پاکی جسم و بدن آنها می‌دهند.

دلایل نظریۀ اول:

1. اجماع فقهای شیعه.

2. آیۀ 30 سورۀ توبه

« یَأَیُّهَا الَّذِینَ ءَامَنُواْ إِنَّمَا الْمُشْرِکُونَ نَجَسٌ»

3. دلیل سنت،که همانا اخبار و روایات متعددی است که همگی دلالت بر نجاست اهل کتاب می‌کنند . این روایات در وسائل الشیعة مندرج است.

دلایل نظریۀ دوم:

1. اصل اولی در همۀ اشیاء و قبل از اطلاع از حکم آن پاکی و طهارت است.

2. آیۀ 5 سورۀ مائده

« الْیَوْمَ أُحِلَّ لَکُمُ الطَّیِّبَتُ وَ طَعَامُ الَّذِینَ أُوتُواْ الْکِتَابَ حِلٌّ لَّکُمْ»

4. اخبار متعددی است که همگی دلالت بر طهارت اهل کتاب دارد. اینان با توجه به این احادیث، دیگر احادیثی را که بر نجاست اهل کتاب دلالت دارندحمل بر کراهت می‌کنند.

مقاله

جایگاه در درختواره تفسیر قرآن
جایگاه در درختواره علوم قرآن و حدیث - قرآن پژوهی - قصص و تاریخ

این موضوعات را نیز بررسی کنید:

جدیدترین ها در این موضوع

No image

دعا در نهج البلاغه

(به فرزندش امام حسن عليه السلام فرمود): در سؤال (حاجت) از پروردگارت اخلاص داشته باش؛ زيرا بخشش و محروم ساختن در دست اوست.
No image

عبادت و نیایش از دیدگاه نهج البلاغه

و اما این كه هر كارفرما كه مزدى مى‏ دهد به خاطر بهره‏اى است كه از كار كارگر مى ‏برد و كارفرماى ملك و ملكوت چه بهره‏اى مى‏تواند از كار بنده ضعیف ناتوان خود ببرد، و هم این‌ كه فرضاً اجر و مزد از جانب آن كارفرماى بزرگ به صورت تفضل و بخشش انجام گیرد پس چرا این تفضل بدون صرف مقدارى انرژى كار به او داده نمى ‏شود، مسأله‏ اى است كه براى این چنین عابدهایى هرگز مطرح نیست.
خدایا! ببخش!

خدایا! ببخش!

به آن نديدى. الهى! آنچه را كه به زبانم به تو تقرب جستم ولى دلم برخلاف آن بود بر من ببخش! الهى! اشارات چشم، و سخنان بيهوده، و مشتهيات دل
خدایا! چهارپايان ما تشنه اند!

خدایا! چهارپايان ما تشنه اند!

و ابرهاى باران دار به ما پشت كرده، و تو اميد هر غمزده اى، و برآورنده حاجت هر حاجتمندی. در اين زمان كه مردم ما نااميدند، و ابرها باران نداده اند، و چرندگان از بين رفته اند، از تو مى خواهيم كه ما را به اعمال زشتمان مؤاخذه نكنى، و به گناهانمان نگيرى. الهى! با ابر
خدایا! حرمتم را به تنگدستى نشكن

خدایا! حرمتم را به تنگدستى نشكن

دچار آيم، و به بدگويى آن كه از بخشيدن به من دريغ ورزد مبتلا گردم، و تو ماوراى اين همه، اختيـاردار بخشش و منـعى، چـه اينـكه بـر هـر چيـز تـوانـايـى.

پر بازدیدترین ها

دعا و نیایش در نهج البلاغه

دعا و نیایش در نهج البلاغه

دعا وسیله ای است که تمام خلایق، خصوصاً انسانها از آن بیگانه نیستند و همیشه بدان توجه دارند و با زبان حال و قال از آن استفاده می کنند هر چند که واژه ای به نام دعا در میانشان مطرح نباشد چون هر کلمه و کلامی که از استمداد و ایجاد رابطه به خدا حکایت نماید دعاست
نیایش زیبا از نهج البلاغه

نیایش زیبا از نهج البلاغه

خدایا! امید به تو بستم تا راهنما باشى به اندوخته هاى آمرزش و گنجینه هاى بخشایش ! خدایا! این بنده توست که در پیشگاهت برپاست ، یگانه ات مى خواند و یگانگى خاص تو راست . جز تو کسى را نمى بیند که سزاى این ستایش هاست . مرا به درگاه تو نیازى است که آن نیاز را جز فضل تو به بى نیازى نرساند، و آن درویشى را جز عطا و بخشش تو به توانگرى مبدل نگرداند. خدایا! خشنودى خود را بهره ما فرما، هم در این حال که داریم ، و بى نیازمان گردان از اینکه جز به سوى تو دست برداریم ، که تو بر هر چیز توانایى.
No image

دعا در نهج البلاغه

(به فرزندش امام حسن عليه السلام فرمود): در سؤال (حاجت) از پروردگارت اخلاص داشته باش؛ زيرا بخشش و محروم ساختن در دست اوست.
عبادت و نیایش در نهج البلاغه

عبادت و نیایش در نهج البلاغه

ریشه همه آثار معنوی اخلاقی و اجتماعی که در عبادت است، در یاد حق و غیر او را از یاد بردن می‌باشد. ذکر خدا و یاد خدا که هدف عبادت است، دل را جلا می‌دهد و صفا می‌بخشد و آن را آماده تجلیات الهی قرار می‌دهد. امام علی علیه‌السلام در به اره یاد حق یا همان روح عبادت میفرماید: < خداوند یاد خود را صیقل دل‌ها قرار داده است. دل‌ها به این وسیله از پس کری، شنوا و از پس نابینایی، بینا و از پس سرکشی و عناد رام می‌ گردند
خدايا! تو براى عاشقانت بهترين مونسى

خدايا! تو براى عاشقانت بهترين مونسى

و دلهايشان به جانب تو در غم و اندوه. اگر تنهايى آنان را به وحشت اندازد ياد تو مونسشان شود، و اگر مصائب به آنان هجوم آرد به تو پناه جويند، زيرا مى دانند زمام
Powered by TayaCMS