با انفاق سرمایه خود را اخروی کنیم

قائم‌ مقام فرهنگستان علوم اسلامی قم گفت: اثری که احسان و انفاق در ایجاد پیوند اجتماعی و همبستگی اجتماعی انجام می‌دهد، یک سرمایه به حساب می‌آید و به نوعی شخص احسان‌کننده سرمایه خود را از ارز دنیوی به ارز اخروی تبدیل می‌کند. حجت‌الاسلام والمسلمین علیرضا پیروزمند با اشاره به معنی احسان گفت: احسان، نیکی کردن به دیگران است و اینکه طرف مقابل یک بهره‌ای از عملی که انسان انجام می‌دهد ببرد و اگر این عمل بدون منت و مطالبه پاداش باشد احسان قلمداد می‌شود. وی در گفت وگو با ایسنا ادامه داد: احسان آن تفضل و کرامتی است که انسان انجام می‌دهد و انتظار پاسخی از طرف مقابل ندارد. قائم‌ مقام فرهنگستان علوم اسلامی قم با اشاره به معنی انفاق گفت:‌ طبیعتا انفاق هم در راستای احسان معنی می‌شود؛ یعنی بخشش از هرچیزی که جزء وجود و مایملک انسان محسوب می‌شود و در آیات و روایات هم به بحث انفاق و احسان تاکید زیادی شده است. وی گفت: انسان به هر کیفیتی از توانمندی‌های خود برای رفع احتیاج دیگری اعم از احتیاج‌ مادی و معنوی استفاده کند، احسان و انفاق کرده است. قائم‌ مقام فرهنگستان علوم اسلامی قم با اشاره به اینکه «احسان روی احسان‌دهنده و احسان‌گیرنده تاثیر می‌گذارد» گفت: اولین تاثیر آن برای کسی است که احسان و انفاق را دریافت می‌کند و این لطفی که شامل حال او می‌شود مشکلی از مشکلاتش را حل می‌کند. حال می‌تواند این مشکل در زمینه علمی، عاطفی، خانوادگی یا مالی باشد. پیروزمند با بیان اینکه «تاثیر دوم احسان روی شخص احسان کننده است» گفت: اثری که احسان و انفاق در ایجاد پیوند اجتماعی و همبستگی اجتماعی دارد یک سرمایه به حساب می‌آید، به دلیل اینکه در این رابطه متقابل که بین احسان‌کننده و گیرنده ایجاد می‌شود طبیعتا یک تعلق خاطر و محبت به وجود می‌آید و این امر جزء سرمایه اجتماعی محسوب می‌شود و هرچقدر این امر قوت بگیرد به این معنی است که در جامعه انسجام، تقویت می‌شود. وی با تاکید بر اینکه «احسان و انفاق در جامعه شیعی از اهمیت والایی برخوردار است» عنوان کرد: با احسان یک اجر معنوی نصیب احسان‌کننده می‌شود و آنچه را که انفاق می‌کند در سرای دیگر به بهترین نحو دریافت می‌کند به تعبیری انفاق‌دهنده سرمایه خود را از ارز دنیوی تبدیل به ارز اخروی می‌کند و این کار او باعث پیوند اجتماعی و سلامت جامعه می‌شود که هم خودش بهره می‌برد و هم افراد جامعه. پیروزمند در پایان با اشاره به اینکه «افراد جامعه ما به دلیل محبتی که به اهل بیت(ع) دارند بحث انفاق و احسان را جدی می‌گیرند» گفت: مسئولان جامعه باید اثرات احسان و انفاق را به بهترین نحو بیان کنند و با تنوع بخشیدن به میدان‌های احسان و انفاق از نظر موقعیت، زمان، مکان و شکل آن می‌توانند در گسترش انفاق و احسان کمک ویژه‌ای کنند و اگر احسان و انفاق در جامعه پرورش پیدا کند سوءاستفاده‌ها کم می‌شود و اعتبار اشخاص بالاتر می‌رود.

اصلاح شیوه زندگی

سبک زندگی هر فردی بر اساس باورهای او ساخته می‌شود و به همین دلیل هرگونه تغییر در شیوه زندگی تک تک انسان‌ها و بعد جامعه نیازمند تحول و دگرگونی باورهای غلط است.انسان بزرگترین طراح زندگی خود می‌باشد. باور داشتن حركت درونی را در انسان موجب می‌شود، جلوه آن رفتاری است كه از فرد سر می‌زند و قضاوت دیگران را نیز به همراه دارد. باور نادیدنی و لمس‌نشدنی است و اكثرا به صورت ناخودآگاه نتیجه می‌دهد. همه ما دارای باورهای مشتركی درباره جهان مادی و اعتقادات شخصی خود هستیم كه بر اساس حقایق عینی شكل می‌گیرد و با ارتباط یافتن به تجربیات ما معنی و مفهوم پیدا می‌كند براساس باورها و پیشداوری هایی كه ما درباره دیگران داریم از آن طریق نیز به شكل‌های مختلفی با آنان ارتباط برقرار می‌كنیم خواه به این موضوع توجه كرده باشیم و خواه به آن كم توجهی نماییم.عقاید و باورهای ما در برابر واقعیات خارجی مانند صافی عمل می‌كنند طوری كه آنچه موافق با تفكرات قبلی ما هستند موجب تحكیم و تایید اعتقادات پیشین ما می‌شوند و آنچه مخالف با آنهاست در دروازه‌های ذهنی ما حذف می‌گردد. در این میان بهتر است ما محدودیت‌های ساخت ذهن خود را از میان ببریم. احساسات خود را نسبت به خویش تغییر دهیم تا رمز تسلط بر اعمال خود را بیابیم و در نتیجه دنیای واقعی پیرامونی خود را بهتر كشف نموده و بهره كافی از زیستن معنایی خود ببریم. در بررسی تاثیر باور در انسان‌ها نقش و اهمیت آن در زندگی فردی و اجتماعی افراد همین بس كه باورها جهت و مسیر زندگی انسان را مشخص می‌كنند. اگر كسی باور درستی از زندگی و واقعیت‌های موجود نداشته باشد موفقیت چندانی در زندگی نخواهد داشت، چون كه رفتارهای انسان از نتایج همین باورها هستند. باور غلط موجب رفتار ناخوشایند و باور درست موجب رفتار خوشایند در زندگی فرد می‌گردد.باور به اینكه ما باید به نتایج مالی در زندگی دسترسی داشته باشیم خود یك نیروی محركه مثبت و یك اصل تعیین كننده است. دستیابی به قله‌های عظیم موفقیت و سعادت بشری را باورها به وجود می‌آورند. حضرت علی (ع) می‌فرماید: هر كس باور و عقیده محكمی‌داشته باشد عمل خوبی خواهد داشت.باور موجب انتخاب هدف و تعیین سبك خاص زندگی در عرصه‌های مختلف حیات انسان است و زمینه لازم را برای اقدامات او در تحقق هدف فراهم می‌کند. به عبارتی قوی ترین تكیه گاه انسان در برنامه‌های زندگی باور اوست و زمینه‌های لازم برای رسیدن به كمال را فراهم می‌آورد. باور در زندگی موجب می‌شود انسان راهی را به اشتباه نرود و هدف درستی را انتخاب كند.انسان به لحاظ نوع خلقت و برخورداری از مقام جانشینی خداوند در روی زمین و همچنین روح انسانی او فقط با برخورداری از قدرت اراده است که به واسطه آن میل به پیروزی، کسب موفقیت در عرصه‌های مختلف حیات خود، سامان دادن به زندگی و تسلط بر آن در فرد بیدار می‌شود. این روحیه هنگامی‌دوام خواهد داشت که بداند چه می‌خواهد و باور داشته باشد که باید به خواسته‌ها دست یابد. آن وقت است که هیچ مشکل یا مساله و مانعی نمی‌تواند جلوی فرد را بگیرد.وجود موانع در مسیر زندگی هر کسی تنها به این معنی است که باید عزم خود را برای رسیدن به هدف‌های ارزشمند جزم نماید و احساس زیباتری از بودن و شدن داشته باشد. اراده و باور داشتن در زندگی هر کس در واقع فراهم آوردن نوعی میدان مبارزه است که انسان با کسب موفقیت در آن به خودباوری برسد. احساس ما به مسائل زندگی بستگی به این دارد که فکرمان را متوجه چه چیزی بکنیم آن وقت است که به همراه آن احساسات به موضوع مدنظر ما گرایش به آن پیدا می‌کند و تلاش ما تا مرحله بروز رفتار پیش می‌رود. در این میان اگر احساس خوشایندی به ما دست دهد رفتار ما خوشایند و اگر احساس و نگرش ناخوشایند داشته باشیم رفتار ما ناخوشایند بوده و ممکن است برای دیگران غیرقابل تحمل باشد.به منظور کسب روحیه خودباوری ما نباید صرفاً به نظر و عمل و اعتقاد دیگران تکیه کنیم، بلکه باید به بررسی‌های خود نسبت به موضوع مدنظر ادامه دهیم و از نگاه خود به جایی برسیم که سخنی برای گفتن داشته باشیم و خودمان نیز به یک سطح باوری نائل آییم.

جدیدترین ها در این موضوع

دعا در نهج البلاغه

(به فرزندش امام حسن عليه السلام فرمود): در سؤال (حاجت) از پروردگارت اخلاص داشته باش؛ زيرا بخشش و محروم ساختن در دست اوست. 24 دی 1395, 23:41

عبادت و نیایش از دیدگاه نهج البلاغه

و اما این كه هر كارفرما كه مزدى مى‏ دهد به خاطر بهره‏اى است كه از كار كارگر مى ‏برد و كارفرماى ملك و ملكوت چه بهره‏اى مى‏تواند از كار بنده ضعیف ناتوان خود ببرد، و هم این‌ كه فرضاً اجر و مزد از جانب آن كارفرماى بزرگ به صورت تفضل و بخشش انجام گیرد پس چرا این تفضل بدون صرف مقدارى انرژى كار به او داده نمى ‏شود، مسأله‏ اى است كه براى این چنین عابدهایى هرگز مطرح نیست. 23 دی 1395, 1:47

خدایا! ببخش!

به آن نديدى. الهى! آنچه را كه به زبانم به تو تقرب جستم ولى دلم برخلاف آن بود بر من ببخش! الهى! اشارات چشم، و سخنان بيهوده، و مشتهيات دل 23 دی 1395, 1:44

خدایا! چهارپايان ما تشنه اند!

و ابرهاى باران دار به ما پشت كرده، و تو اميد هر غمزده اى، و برآورنده حاجت هر حاجتمندی. در اين زمان كه مردم ما نااميدند، و ابرها باران نداده اند، و چرندگان از بين رفته اند، از تو مى خواهيم كه ما را به اعمال زشتمان مؤاخذه نكنى، و به گناهانمان نگيرى. الهى! با ابر 23 دی 1395, 1:28

خدایا! حرمتم را به تنگدستى نشكن

دچار آيم، و به بدگويى آن كه از بخشيدن به من دريغ ورزد مبتلا گردم، و تو ماوراى اين همه، اختيـاردار بخشش و منـعى، چـه اينـكه بـر هـر چيـز تـوانـايـى. 23 دی 1395, 1:26

پر بازدیدترین ها

دعا و نیایش در نهج البلاغه

دعا وسیله ای است که تمام خلایق، خصوصاً انسانها از آن بیگانه نیستند و همیشه بدان توجه دارند و با زبان حال و قال از آن استفاده می کنند هر چند که واژه ای به نام دعا در میانشان مطرح نباشد چون هر کلمه و کلامی که از استمداد و ایجاد رابطه به خدا حکایت نماید دعاست 23 دی 1395, 0:15

نیایش زیبا از نهج البلاغه

خدایا! امید به تو بستم تا راهنما باشى به اندوخته هاى آمرزش و گنجینه هاى بخشایش ! خدایا! این بنده توست که در پیشگاهت برپاست ، یگانه ات مى خواند و یگانگى خاص تو راست . جز تو کسى را نمى بیند که سزاى این ستایش هاست . مرا به درگاه تو نیازى است که آن نیاز را جز فضل تو به بى نیازى نرساند، و آن درویشى را جز عطا و بخشش تو به توانگرى مبدل نگرداند. خدایا! خشنودى خود را بهره ما فرما، هم در این حال که داریم ، و بى نیازمان گردان از اینکه جز به سوى تو دست برداریم ، که تو بر هر چیز توانایى. 23 دی 1395, 0:26

عبادت و نیایش در نهج البلاغه

ریشه همه آثار معنوی اخلاقی و اجتماعی که در عبادت است، در یاد حق و غیر او را از یاد بردن می‌باشد. ذکر خدا و یاد خدا که هدف عبادت است، دل را جلا می‌دهد و صفا می‌بخشد و آن را آماده تجلیات الهی قرار می‌دهد. امام علی علیه‌السلام در به اره یاد حق یا همان روح عبادت میفرماید: < خداوند یاد خود را صیقل دل‌ها قرار داده است. دل‌ها به این وسیله از پس کری، شنوا و از پس نابینایی، بینا و از پس سرکشی و عناد رام می‌ گردند 23 دی 1395, 0:28

دین و دنیایت را به خدا می سپارم

بگذار وقایع گذشته، دلیل و راهنمای تو در وقایع آینده و نیامده باشد که امور، همیشه به هم شبیه اند. از مردمی نباش که موعظه سودی به حالشان ندارد 23 دی 1395, 0:35

دعا از دیدگاه قرآن و نهج البلاغه

بدان همان کسی که گنج های آسمان و زمین در اختیار اوست، به تو اجازه دعا و درخواست داده است و اجابت آن را نیز تضمین نموده، به تو امر کرده از او بخواهی تا به تو عطا کند و از او درخواست رحمت نمایی تا رحمتش را بر تو فرو فرستد. خداوند بین تو و خودش کسی قرار نداده که حجاب و فاصله باشد، تو را مجبور نساخته که به شفیع و واسطه ای پناه ببری و مانعت نشده . 23 دی 1395, 1:22