دانشنامه پژوهه بزرگترین بانک مقالات علوم انسانی و اسلامی

بخل

قال الله الحکیم:«الَّذِینَ یَبْخَلُونَ وَیَأْمُرُونَ النَّاسَ بِالْبُخْلِ وَیَکْتُمُونَ مَا آتَاهُمُ اللّهُ مِن فَضْلِهِ وَأَعْتَدْنَا لِلْکَافِرِینَ عَذَابًا مُّهِینًا» «آن گروه (اهل کتاب) که بخل مى‌ورزند و مردم را به بخل وادار مى کنند و آنچه را خدا از فضل خود به آن‌ها داده کتمان مى کنند، خدا بر این کافرین عذابى سخت مهیا داشته است»(سوره نساء/ آیه 37)
No image
بخل قال الله الحکیم:


«الَّذِینَ یَبْخَلُونَ وَیَأْمُرُونَ النَّاسَ بِالْبُخْلِ وَیَکْتُمُونَ مَا آتَاهُمُ اللّهُ مِن فَضْلِهِ وَأَعْتَدْنَا لِلْکَافِرِینَ عَذَابًا مُّهِینًا» (سوره نساء/ آیه 37)
«آن گروه (اهل کتاب) که بخل مى‌ورزند و مردم را به بخل وادار مى کنند و آنچه را خدا از فضل خود به آن‌ها داده کتمان مى کنند، خدا بر این کافرین عذابى سخت مهیا داشته است»



قال رسول الله (صلى‌الله‌علیه‌وآله):

«جاهل سخى احب الى‌الله من عابد بخیل»
جاهل سخاوتمند نزد خدا از عابد بخیل محبوب‌تر است»

از مظاهر دنیا و دوستى بخل است، و آن امساک از دادن چیزى به دیگران، و جمع مال و منال است

شرح کوتاه:
از دام‌هاى شیطان یکى بخل است که جلو ده‌ها فضائل همانند انفاق و بخشش و ایثار و کمک به دیگران را مى‌گیرد و سبب مى‌شود که معصوم (علیه‌السّلام) بفرماید:

«هیچ بخیلى وارد بهشت نمى‌شود.»

صفت بخل آنقدر نفرت‌انگیز است، که اگر کسى به دیگرى مى‌بخشد او باطناً ناراحت مى‌شود. بر خانواده‌اش سخت مى‌گیرد، دوست ندارد مهمانى به خانه‌اش بیاید حتى خودش مهمانى نمى‌رود تا کسى خانه‌اش نیاید، و با اهل سخاوت دوستى نمى‌کند؛ لذا روایت وارد شده که پیامبر (صلى‌الله‌علیه‌وآله) از صفت بخل همیشه به خدا پناه مى‌برد.



گناه بخیل
پیامبر (صلى‌الله‌علیه‌وآله) به طواف خانه خدا مشغول بود، مردى را دید که پرده کعبه را گرفته و مى‌گوید: خدایا به حرمت این خانه مرا بیامرز.
رسول خدا (صلى‌الله‌علیه‌وآله) فرمود:
«گناه تو چیست؟»
گفت: گناهم بزرگتر از آن است که برایت توصیف کنم!
فرمود: «واى بر تو، گناه تو بزرگتر است یا زمین‌ها؟»
گفت: گناه من!
فرمود: «گناه تو بزرگتر است یا کوه‌ها؟»
گفت: گناه من!
فرمود: «گناه تو بزرگتر است یا آسمان‌ها؟»
گفت: گناه من!
فرمود: «گناه تو بزرگتر است یا عرش خدا؟»
گفت: گناه من!
فرمود: «گناه تو بزرگتر است یا خدا؟»
گفت: خدا اعظم و اعلى و اجل است.
فرمود: «واى بر تو گناه خود را برایم وصف کن.»
گفت: یا رسول الله، من مردى ثروتمندم و هر وقت سائلى رو به من مى‌آورد که از من چیزى بخواهد، گویا شعله آتشى رو به من مى‌آورد.
پیامبر (صلى‌الله‌علیه‌وآله) فرمود:
«از من دور شو و مرا به آتش خود مسوزان! قسم به آن که مرا به هدایت و کرامت برانگیخته است، اگر میان رکن و مقام بایستى و دو هزار سال نمازگزارى و چندان بگریى که نهرها از اشکهایت جارى شود و درختان از آن سیراب گردند، و آنگاه با بخل و لئامت بمیرى خدا ترا به جهنم مى‌افکند»
واى بر تو، مگر نمى‌دانى که خدا مى‌فرماید:

«هر که بخل کند تنها بر خود بخل مى‌کند و هر کسى از بخل، نفس خویش را نگاهدارد آنان رستگارانند»

 

این موضوعات را نیز بررسی کنید:

جدیدترین ها در این موضوع

No image

دعا در نهج البلاغه

(به فرزندش امام حسن عليه السلام فرمود): در سؤال (حاجت) از پروردگارت اخلاص داشته باش؛ زيرا بخشش و محروم ساختن در دست اوست.
No image

عبادت و نیایش از دیدگاه نهج البلاغه

و اما این كه هر كارفرما كه مزدى مى‏ دهد به خاطر بهره‏اى است كه از كار كارگر مى ‏برد و كارفرماى ملك و ملكوت چه بهره‏اى مى‏تواند از كار بنده ضعیف ناتوان خود ببرد، و هم این‌ كه فرضاً اجر و مزد از جانب آن كارفرماى بزرگ به صورت تفضل و بخشش انجام گیرد پس چرا این تفضل بدون صرف مقدارى انرژى كار به او داده نمى ‏شود، مسأله‏ اى است كه براى این چنین عابدهایى هرگز مطرح نیست.
خدایا! ببخش!

خدایا! ببخش!

به آن نديدى. الهى! آنچه را كه به زبانم به تو تقرب جستم ولى دلم برخلاف آن بود بر من ببخش! الهى! اشارات چشم، و سخنان بيهوده، و مشتهيات دل
خدایا! چهارپايان ما تشنه اند!

خدایا! چهارپايان ما تشنه اند!

و ابرهاى باران دار به ما پشت كرده، و تو اميد هر غمزده اى، و برآورنده حاجت هر حاجتمندی. در اين زمان كه مردم ما نااميدند، و ابرها باران نداده اند، و چرندگان از بين رفته اند، از تو مى خواهيم كه ما را به اعمال زشتمان مؤاخذه نكنى، و به گناهانمان نگيرى. الهى! با ابر
خدایا! حرمتم را به تنگدستى نشكن

خدایا! حرمتم را به تنگدستى نشكن

دچار آيم، و به بدگويى آن كه از بخشيدن به من دريغ ورزد مبتلا گردم، و تو ماوراى اين همه، اختيـاردار بخشش و منـعى، چـه اينـكه بـر هـر چيـز تـوانـايـى.

پر بازدیدترین ها

دعا و نیایش در نهج البلاغه

دعا و نیایش در نهج البلاغه

دعا وسیله ای است که تمام خلایق، خصوصاً انسانها از آن بیگانه نیستند و همیشه بدان توجه دارند و با زبان حال و قال از آن استفاده می کنند هر چند که واژه ای به نام دعا در میانشان مطرح نباشد چون هر کلمه و کلامی که از استمداد و ایجاد رابطه به خدا حکایت نماید دعاست
نیایش زیبا از نهج البلاغه

نیایش زیبا از نهج البلاغه

خدایا! امید به تو بستم تا راهنما باشى به اندوخته هاى آمرزش و گنجینه هاى بخشایش ! خدایا! این بنده توست که در پیشگاهت برپاست ، یگانه ات مى خواند و یگانگى خاص تو راست . جز تو کسى را نمى بیند که سزاى این ستایش هاست . مرا به درگاه تو نیازى است که آن نیاز را جز فضل تو به بى نیازى نرساند، و آن درویشى را جز عطا و بخشش تو به توانگرى مبدل نگرداند. خدایا! خشنودى خود را بهره ما فرما، هم در این حال که داریم ، و بى نیازمان گردان از اینکه جز به سوى تو دست برداریم ، که تو بر هر چیز توانایى.
No image

دعا در نهج البلاغه

(به فرزندش امام حسن عليه السلام فرمود): در سؤال (حاجت) از پروردگارت اخلاص داشته باش؛ زيرا بخشش و محروم ساختن در دست اوست.
دین و دنیایت را به خدا می سپارم

دین و دنیایت را به خدا می سپارم

بگذار وقایع گذشته، دلیل و راهنمای تو در وقایع آینده و نیامده باشد که امور، همیشه به هم شبیه اند. از مردمی نباش که موعظه سودی به حالشان ندارد
عبادت و نیایش در نهج البلاغه

عبادت و نیایش در نهج البلاغه

ریشه همه آثار معنوی اخلاقی و اجتماعی که در عبادت است، در یاد حق و غیر او را از یاد بردن می‌باشد. ذکر خدا و یاد خدا که هدف عبادت است، دل را جلا می‌دهد و صفا می‌بخشد و آن را آماده تجلیات الهی قرار می‌دهد. امام علی علیه‌السلام در به اره یاد حق یا همان روح عبادت میفرماید: < خداوند یاد خود را صیقل دل‌ها قرار داده است. دل‌ها به این وسیله از پس کری، شنوا و از پس نابینایی، بینا و از پس سرکشی و عناد رام می‌ گردند
Powered by TayaCMS