دانشنامه پژوهه بزرگترین بانک مقالات علوم انسانی و اسلامی

بهشت و جهنم اخلاقی

امام صادق (علیه السلام) فرمود: «شما اهل بهشتید،(چون معتقد به ولایت اهل بیت هستید) پس دعا کنید که از بهشت بیرون نروید» (بحارالانوار، ج 65، ص 102)
بهشت و جهنم اخلاقی
بهشت و جهنم اخلاقی

قال الصادق (علیه السلام):

«اَنتُم فِی الجَنّةِ فَاسئَلوُا اللهَ اَنْ لایُخرِجَکُم مِنها»

(بحارالانوار، ج 65، ص 102)

امام صادق (علیه السلام) فرمود:

«شما اهل بهشتید،(چون معتقد به ولایت اهل بیت هستید) پس دعا کنید که از بهشت بیرون نروید»

توضیح:

«بهشت و جهنم اخلاقی»

قرآن کریم حقیقت اخلاق بد و خوب را به بهشت و جهنم ارجاع داده است، باطن اخلاق بد، جهنم و حقیقت اخلاق خوب، بهشت است.

دیدگاه قرآن نسبت به بهشت و جهنم را می‌توان چنین بیان کرد:

1- بهشت و جهنم موجود است؛

2- نه تنها در قیامت، بلکه هم اکنون نیز موجود هستند؛

3- نه تنها بهشت و جهنم هم اکنون موجودند، بلکه به انسان نزدیکترند؛

4- نه تنها نزدیکترند، بلکه از چیزهای دیگر به انسان نزدیکترند؛

5- حقیقت انسان را بهشت و جهنم تشکیل می‌دهد و هم‌اکنون انسان در جهنم یا در بهشت به سر می‌برد.

قرآن کریم درباره تک‌تک مراحل یاد شده گاهی به صورت «شاهد بازاری» و گاهی به صورت «پرده‌نشین» سخنی دارد؛

گاهی می‌فرماید: بهشت

«اعدت للمتقین»[1]

یا جهم و آتش

«اعدت للکافرین»[2]

یعنی بهشت و جهنم نه تنها هم‌اکنون موجود است، بلکه هم‌اکنون آماده است. گاهی از این مرحله بی‌پرده‌تر می‌گوید:

«وَأُزْلِفَتِ الْجَنَّةُ لِلْمُتَّقِینَ»[3]

«بهشت برای مردان پرهیزگار آماده است»

گاهی ظریفتر از این می‌گوید:

«وَأُزْلِفَتِ الْجَنَّةُ لِلْمُتَّقِینَ غَیْرَ بَعِیدٍ»[4]

نه تنها آماده شده و نزدیک است، بلکه تاکید کرده و چنین فرمود که بهشت گذشته از اوصاف قرب‌آمیز خود، دارای وصف دیگری است که دور نیست.

و گاهی هم به عنوان «شاهد بازاری» می‌فرماید:

«فاما ان کان من المقربین* فروح و ریحان و جنة نعیم»[5]

خود مؤمن مقرب، روح و ریحان و بهشت نعیم است نه اینکه برای او روح و ریحان است؛ چنانکه در مورد مؤمنان آمده:

«هم دَرَجَاتٍ»[6]

خود آنان درجات هستند، نه اینکه برای آنان درجاتی است.

امام صادق (علیه السلام) می فرماید:

«اَنتم فِی الجَّنة فَاسئلوا الله اَنْ لایخُرجَکُم مِنها»

(بحارالانوار، ج 65، ص 102)

«شما اهل بهشتید، اکنون نیز در بهشت هستید (چون معتقد به ولایت اهل بهشت هستید) پس دعا کنید که از بهشت بیرون نروید»

    منبع: جوادی آملی، عبدالله؛ مبادی اخلاق در قرآن، صص 171 – 168.
  • [1] . آل عمران/ 133.
  • [2] . بقره/ 24.
  • [3] . شعرا/90.
  • [4] . ق/31.
  • [5] واقعه/ 88و 87.
  • [6] . آل عمران/163.

این موضوعات را نیز بررسی کنید:

جدیدترین ها در این موضوع

No image

دعا در نهج البلاغه

(به فرزندش امام حسن عليه السلام فرمود): در سؤال (حاجت) از پروردگارت اخلاص داشته باش؛ زيرا بخشش و محروم ساختن در دست اوست.
No image

عبادت و نیایش از دیدگاه نهج البلاغه

و اما این كه هر كارفرما كه مزدى مى‏ دهد به خاطر بهره‏اى است كه از كار كارگر مى ‏برد و كارفرماى ملك و ملكوت چه بهره‏اى مى‏تواند از كار بنده ضعیف ناتوان خود ببرد، و هم این‌ كه فرضاً اجر و مزد از جانب آن كارفرماى بزرگ به صورت تفضل و بخشش انجام گیرد پس چرا این تفضل بدون صرف مقدارى انرژى كار به او داده نمى ‏شود، مسأله‏ اى است كه براى این چنین عابدهایى هرگز مطرح نیست.
خدایا! ببخش!

خدایا! ببخش!

به آن نديدى. الهى! آنچه را كه به زبانم به تو تقرب جستم ولى دلم برخلاف آن بود بر من ببخش! الهى! اشارات چشم، و سخنان بيهوده، و مشتهيات دل
خدایا! چهارپايان ما تشنه اند!

خدایا! چهارپايان ما تشنه اند!

و ابرهاى باران دار به ما پشت كرده، و تو اميد هر غمزده اى، و برآورنده حاجت هر حاجتمندی. در اين زمان كه مردم ما نااميدند، و ابرها باران نداده اند، و چرندگان از بين رفته اند، از تو مى خواهيم كه ما را به اعمال زشتمان مؤاخذه نكنى، و به گناهانمان نگيرى. الهى! با ابر
خدایا! حرمتم را به تنگدستى نشكن

خدایا! حرمتم را به تنگدستى نشكن

دچار آيم، و به بدگويى آن كه از بخشيدن به من دريغ ورزد مبتلا گردم، و تو ماوراى اين همه، اختيـاردار بخشش و منـعى، چـه اينـكه بـر هـر چيـز تـوانـايـى.

پر بازدیدترین ها

No image

دعا در نهج البلاغه

(به فرزندش امام حسن عليه السلام فرمود): در سؤال (حاجت) از پروردگارت اخلاص داشته باش؛ زيرا بخشش و محروم ساختن در دست اوست.
دعا و نیایش در نهج البلاغه

دعا و نیایش در نهج البلاغه

دعا وسیله ای است که تمام خلایق، خصوصاً انسانها از آن بیگانه نیستند و همیشه بدان توجه دارند و با زبان حال و قال از آن استفاده می کنند هر چند که واژه ای به نام دعا در میانشان مطرح نباشد چون هر کلمه و کلامی که از استمداد و ایجاد رابطه به خدا حکایت نماید دعاست
نیایش زیبا از نهج البلاغه

نیایش زیبا از نهج البلاغه

خدایا! امید به تو بستم تا راهنما باشى به اندوخته هاى آمرزش و گنجینه هاى بخشایش ! خدایا! این بنده توست که در پیشگاهت برپاست ، یگانه ات مى خواند و یگانگى خاص تو راست . جز تو کسى را نمى بیند که سزاى این ستایش هاست . مرا به درگاه تو نیازى است که آن نیاز را جز فضل تو به بى نیازى نرساند، و آن درویشى را جز عطا و بخشش تو به توانگرى مبدل نگرداند. خدایا! خشنودى خود را بهره ما فرما، هم در این حال که داریم ، و بى نیازمان گردان از اینکه جز به سوى تو دست برداریم ، که تو بر هر چیز توانایى.
عبادت و نیایش در نهج البلاغه

عبادت و نیایش در نهج البلاغه

ریشه همه آثار معنوی اخلاقی و اجتماعی که در عبادت است، در یاد حق و غیر او را از یاد بردن می‌باشد. ذکر خدا و یاد خدا که هدف عبادت است، دل را جلا می‌دهد و صفا می‌بخشد و آن را آماده تجلیات الهی قرار می‌دهد. امام علی علیه‌السلام در به اره یاد حق یا همان روح عبادت میفرماید: < خداوند یاد خود را صیقل دل‌ها قرار داده است. دل‌ها به این وسیله از پس کری، شنوا و از پس نابینایی، بینا و از پس سرکشی و عناد رام می‌ گردند
خدایا! چهارپايان ما تشنه اند!

خدایا! چهارپايان ما تشنه اند!

و ابرهاى باران دار به ما پشت كرده، و تو اميد هر غمزده اى، و برآورنده حاجت هر حاجتمندی. در اين زمان كه مردم ما نااميدند، و ابرها باران نداده اند، و چرندگان از بين رفته اند، از تو مى خواهيم كه ما را به اعمال زشتمان مؤاخذه نكنى، و به گناهانمان نگيرى. الهى! با ابر
Powered by TayaCMS