بیت الاحزان

این واژه به معنای خانۀ غم‌ها، غم‌خانه، بوده و نام اتاقی در بقیع نزدیکی قبۀ عباس عموی پیغمبر اکرم (ص) به سمت شرقی قبله است. این اتاق را حضرت امیرالمؤمنین (ع) از چوب‌های درخت خرما ساخت، تا همسرش حضرت فاطمۀ زهرا (س) در آن مکان به گریستن پردازد. به گفتۀ عموم مورخین: حضرت زهرا (س) که تنها فرزند بازماندۀ پیغمبر اکرم (ص)، بعد از رحلت پدر بزرگ‌وارش در تمام مدت کوتاه عمرش، پیوسته گریه می‌کرد و ناله‌های جان‌سوز داشت. این گریه‌های شدید حاکی از دردها و غم‌های بزرگ و جان‌کاهی بود که آن بانوی بزرگ در دل داشت، چنان‌که از خطابۀ آتشینی که در مسجدالنبی ایراد کرد، و سخنان و اشعاری که خطاب به پدر کنار قبر مطهر او اظهار می‌نمود، و گفتارش در پاسخ به احوال‌پرسی زنان مهاجر و انصار، این غم‌ها را می‌توان دید. محنت انحراف بیشتر مردم از مسیر صحیح اسلام، و دوری آنها از خط ولایت،و غصب خلافت از مولای متقیان علی (ع) قلب فاطمه را می‌آزرد گرچه فقدان پدری هم‌چون رسول الله (ص)، مصیبت کوچک و حادثۀ کم‌اهمیتی نبود، و در جائی که حضرت یعقوب (ع) با داشتن فرزندان متعدد، به خاطر فراق فرزندش یوسف (ع) آن‌قدر متأثر شد که برای خود بیت‌الاحزان ساخت و از بس در آن نشست و گریه کرد چشمانش سپید گشت (یوسف،84) حضرت زهرا (س) که چنان پدری را از دست داده، به مراتب بیش از وی می‌بایست در فراق پدر می‌گریست. بعضی از علمای سنی نیز به وجود چنین موضعی به نام بیت‌الاحزان یا بیت‌الحزن تصریح کرده‌اند، از جمله:

سمهودی – از اعلان قرن دهم هجرت – به نقل از غزالی و غیره آورده: « نمازگزاردن در مسجد فاطمه در بقیع که به بیت‌الحزن معروف است، مستحب می‌باشد ». مرحوم علامۀ مجلسی به نقل از کتب قدما چنین نوشته:

« آن جناب (=حضرت امیر (ع)) برای حضرت زهرا (س) بیرون از مدینه در بقیع اتاقی ساخت که بیت‌الاحزان نامیده می‌شود، پس هر روز صبح فاطمه همراه با حسن و حسین، با چشم گریان به سوی بقیع می‌رفت، پیوسته بین قبرها می‌گریست. هنگام شب امیرمؤمنان می‌آمد، و آن جناب را پیش روی خود می‌داشت و به خانه باز می‌گرداند ».

از مرحوم سید باقی هندی حکایت کرده‌اند که شب عید غدیر، حضرت صاحب‌الزمان (عج) را در خواب دید که غم‌ناک و اندوه‌گین نشسته است، به مولای خود عرضه داشت: در این شب عید چرا اندوه‌گین نشسته‌اید آن حضرت در پاسخ او این بیت را فرمودند:

لاترانی اتخذت لا وعلاها بعد بیت‌الاحزان بیت سرور

سوگند به مرتبۀ بلند آن بانو (= حضرت زهرا علیها السلام) نخواهی دید که پس از بیت‌الاحزان خانۀ سرور و خوشی برای خود برگیرم. سید باقر، فردای آن شب قصیده‌ای سرود، و این بیت را در آن گنجانید؛ مطلع قصیده‌اش این است:

کل غدر و قول افک وزور هو فرع من جحد نص الغدیر

هر گونه عهدشکنی و سخن دروغ و ناروایی، شاخه‌ای از انکار نص غدیر است.

جدیدترین ها در این موضوع

دعا در نهج البلاغه

(به فرزندش امام حسن عليه السلام فرمود): در سؤال (حاجت) از پروردگارت اخلاص داشته باش؛ زيرا بخشش و محروم ساختن در دست اوست. 24 دی 1395, 23:41

عبادت و نیایش از دیدگاه نهج البلاغه

و اما این كه هر كارفرما كه مزدى مى‏ دهد به خاطر بهره‏اى است كه از كار كارگر مى ‏برد و كارفرماى ملك و ملكوت چه بهره‏اى مى‏تواند از كار بنده ضعیف ناتوان خود ببرد، و هم این‌ كه فرضاً اجر و مزد از جانب آن كارفرماى بزرگ به صورت تفضل و بخشش انجام گیرد پس چرا این تفضل بدون صرف مقدارى انرژى كار به او داده نمى ‏شود، مسأله‏ اى است كه براى این چنین عابدهایى هرگز مطرح نیست. 23 دی 1395, 1:47

خدایا! ببخش!

به آن نديدى. الهى! آنچه را كه به زبانم به تو تقرب جستم ولى دلم برخلاف آن بود بر من ببخش! الهى! اشارات چشم، و سخنان بيهوده، و مشتهيات دل 23 دی 1395, 1:44

خدایا! چهارپايان ما تشنه اند!

و ابرهاى باران دار به ما پشت كرده، و تو اميد هر غمزده اى، و برآورنده حاجت هر حاجتمندی. در اين زمان كه مردم ما نااميدند، و ابرها باران نداده اند، و چرندگان از بين رفته اند، از تو مى خواهيم كه ما را به اعمال زشتمان مؤاخذه نكنى، و به گناهانمان نگيرى. الهى! با ابر 23 دی 1395, 1:28

خدایا! حرمتم را به تنگدستى نشكن

دچار آيم، و به بدگويى آن كه از بخشيدن به من دريغ ورزد مبتلا گردم، و تو ماوراى اين همه، اختيـاردار بخشش و منـعى، چـه اينـكه بـر هـر چيـز تـوانـايـى. 23 دی 1395, 1:26

پر بازدیدترین ها

دعا و نیایش در نهج البلاغه

دعا وسیله ای است که تمام خلایق، خصوصاً انسانها از آن بیگانه نیستند و همیشه بدان توجه دارند و با زبان حال و قال از آن استفاده می کنند هر چند که واژه ای به نام دعا در میانشان مطرح نباشد چون هر کلمه و کلامی که از استمداد و ایجاد رابطه به خدا حکایت نماید دعاست 23 دی 1395, 0:15

نیایش زیبا از نهج البلاغه

خدایا! امید به تو بستم تا راهنما باشى به اندوخته هاى آمرزش و گنجینه هاى بخشایش ! خدایا! این بنده توست که در پیشگاهت برپاست ، یگانه ات مى خواند و یگانگى خاص تو راست . جز تو کسى را نمى بیند که سزاى این ستایش هاست . مرا به درگاه تو نیازى است که آن نیاز را جز فضل تو به بى نیازى نرساند، و آن درویشى را جز عطا و بخشش تو به توانگرى مبدل نگرداند. خدایا! خشنودى خود را بهره ما فرما، هم در این حال که داریم ، و بى نیازمان گردان از اینکه جز به سوى تو دست برداریم ، که تو بر هر چیز توانایى. 23 دی 1395, 0:26

دعا در نهج البلاغه

دین و دنیایت را به خدا می سپارم

بگذار وقایع گذشته، دلیل و راهنمای تو در وقایع آینده و نیامده باشد که امور، همیشه به هم شبیه اند. از مردمی نباش که موعظه سودی به حالشان ندارد 23 دی 1395, 0:35

عبادت و نیایش در نهج البلاغه

ریشه همه آثار معنوی اخلاقی و اجتماعی که در عبادت است، در یاد حق و غیر او را از یاد بردن می‌باشد. ذکر خدا و یاد خدا که هدف عبادت است، دل را جلا می‌دهد و صفا می‌بخشد و آن را آماده تجلیات الهی قرار می‌دهد. امام علی علیه‌السلام در به اره یاد حق یا همان روح عبادت میفرماید: < خداوند یاد خود را صیقل دل‌ها قرار داده است. دل‌ها به این وسیله از پس کری، شنوا و از پس نابینایی، بینا و از پس سرکشی و عناد رام می‌ گردند 23 دی 1395, 0:28