دانشنامه پژوهه بزرگترین بانک مقالات علوم انسانی و اسلامی

تالیفات علامه سید ابراهیم قزوینی

No image
تالیفات علامه سید ابراهیم قزوینی

تالیفات و آثار

1ـ نتائج الافکار: در موضوع علم اصول است و شرحهاى متعددى دارد. آقا بزرگ تهرانى حدود ده شرح را که اکثراً شاگردان مصنّف نوشته اند، فهرست کرده است.[8] کتاب یکصد و پنجاه فصل در ایّام هجرت به سامرا نوشته شده است.[9] 2ـ دلائل احکام الفقه در شرح شرایع الاسلام: از اول طهارت تا حدود دیات و قصاص را بحث کرده است. این کتاب فروعات فقهى بسیارى دارد که در سایر کتب فقهیه به ندرت دیده مى شوند.

3ـ ضوابط الاصول: مشهورترین اثر اوست. آن را در مکه مکرمه و در طول دو ماه به خط خویش نوشته و در هر صفحه اولین و آخرین حرف یکى است. در تسلط او بر مطالب علم اصول همین بس که تمام بحثهاى اصول را در مدت کوتاه دوماه چنان تحریر کرد که کتابش مورد توجه محافل علمى قرار گرفت. ضوابط الاصول در سال 207ق1 به صورت چاپ سنگى منتشر و در ایران در سال 1271ق دوباره به چاپ رسید.[10]

4ـ راسله در حجیّت ظن

5ـ رساله فارسیه در طهاره و صوم و صلوة[11]

6ـ رساله در طهارت و صلوة

7ـ رساله در مناسک حج

8ـ رساله در حرمت غیبت و فروع آن. وى مستثنیات غیبت را هم در آن بررسى کرده است.[12]

9ـ رساله در نماز جمعه

10ـ قواعد فقهیه که شامل پانصد قاعده است.[13]

11ـ الرسالة الرضاعیه[14]

12ـ زینة المتقین[15] فى احکام فروع الدین

13ـ الفقه الاستدلالى[16]

14ـ کتاب القضاء: این اثر را در زمانى که به تازگى تدریس را آغاز کرده و حدود سیصد نفر شاگرد داشت، بر اثر یک رؤیاى صادقه تألیف نمود. او آن شب جده اش حضرت فاطمه زهرا(س) را زیارت کرد و حضرت در عالم رؤیا به وى قلم و دواتى عطا فرمود و سفارش کرد که فرزندم فقه بنویس! او نیز با این اشاره و ترغیب و تشویق استادش سید محمد مجاهد دست به قلم برد و کتاب قضا را مستقلا تصنیف کرد.[17]

15ـ رساله فارسى: هنگامى که شیعیان بسیارى از ایران و جاهاى دیگر از وى تقاضاى رساله کردند، ایشان نمى پذیرفت اما بعد از اصرار مردم استخاره کرد و رساله عملیّه نوشت و بعداً به فارسى برگرداند.

16ـ رسالة فى الصلوة[18]

منبع:فرهیختگان تمدن شیعه

این موضوعات را نیز بررسی کنید:

عالمان مرتبط

No image

سید ابراهیم قزوینی

جدیدترین ها در این موضوع

No image

دعا در نهج البلاغه

(به فرزندش امام حسن عليه السلام فرمود): در سؤال (حاجت) از پروردگارت اخلاص داشته باش؛ زيرا بخشش و محروم ساختن در دست اوست.
No image

عبادت و نیایش از دیدگاه نهج البلاغه

و اما این كه هر كارفرما كه مزدى مى‏ دهد به خاطر بهره‏اى است كه از كار كارگر مى ‏برد و كارفرماى ملك و ملكوت چه بهره‏اى مى‏تواند از كار بنده ضعیف ناتوان خود ببرد، و هم این‌ كه فرضاً اجر و مزد از جانب آن كارفرماى بزرگ به صورت تفضل و بخشش انجام گیرد پس چرا این تفضل بدون صرف مقدارى انرژى كار به او داده نمى ‏شود، مسأله‏ اى است كه براى این چنین عابدهایى هرگز مطرح نیست.
خدایا! ببخش!

خدایا! ببخش!

به آن نديدى. الهى! آنچه را كه به زبانم به تو تقرب جستم ولى دلم برخلاف آن بود بر من ببخش! الهى! اشارات چشم، و سخنان بيهوده، و مشتهيات دل
خدایا! چهارپايان ما تشنه اند!

خدایا! چهارپايان ما تشنه اند!

و ابرهاى باران دار به ما پشت كرده، و تو اميد هر غمزده اى، و برآورنده حاجت هر حاجتمندی. در اين زمان كه مردم ما نااميدند، و ابرها باران نداده اند، و چرندگان از بين رفته اند، از تو مى خواهيم كه ما را به اعمال زشتمان مؤاخذه نكنى، و به گناهانمان نگيرى. الهى! با ابر
خدایا! حرمتم را به تنگدستى نشكن

خدایا! حرمتم را به تنگدستى نشكن

دچار آيم، و به بدگويى آن كه از بخشيدن به من دريغ ورزد مبتلا گردم، و تو ماوراى اين همه، اختيـاردار بخشش و منـعى، چـه اينـكه بـر هـر چيـز تـوانـايـى.

پر بازدیدترین ها

دعا و نیایش در نهج البلاغه

دعا و نیایش در نهج البلاغه

دعا وسیله ای است که تمام خلایق، خصوصاً انسانها از آن بیگانه نیستند و همیشه بدان توجه دارند و با زبان حال و قال از آن استفاده می کنند هر چند که واژه ای به نام دعا در میانشان مطرح نباشد چون هر کلمه و کلامی که از استمداد و ایجاد رابطه به خدا حکایت نماید دعاست
نیایش زیبا از نهج البلاغه

نیایش زیبا از نهج البلاغه

خدایا! امید به تو بستم تا راهنما باشى به اندوخته هاى آمرزش و گنجینه هاى بخشایش ! خدایا! این بنده توست که در پیشگاهت برپاست ، یگانه ات مى خواند و یگانگى خاص تو راست . جز تو کسى را نمى بیند که سزاى این ستایش هاست . مرا به درگاه تو نیازى است که آن نیاز را جز فضل تو به بى نیازى نرساند، و آن درویشى را جز عطا و بخشش تو به توانگرى مبدل نگرداند. خدایا! خشنودى خود را بهره ما فرما، هم در این حال که داریم ، و بى نیازمان گردان از اینکه جز به سوى تو دست برداریم ، که تو بر هر چیز توانایى.
عبادت و نیایش در نهج البلاغه

عبادت و نیایش در نهج البلاغه

ریشه همه آثار معنوی اخلاقی و اجتماعی که در عبادت است، در یاد حق و غیر او را از یاد بردن می‌باشد. ذکر خدا و یاد خدا که هدف عبادت است، دل را جلا می‌دهد و صفا می‌بخشد و آن را آماده تجلیات الهی قرار می‌دهد. امام علی علیه‌السلام در به اره یاد حق یا همان روح عبادت میفرماید: < خداوند یاد خود را صیقل دل‌ها قرار داده است. دل‌ها به این وسیله از پس کری، شنوا و از پس نابینایی، بینا و از پس سرکشی و عناد رام می‌ گردند
دین و دنیایت را به خدا می سپارم

دین و دنیایت را به خدا می سپارم

بگذار وقایع گذشته، دلیل و راهنمای تو در وقایع آینده و نیامده باشد که امور، همیشه به هم شبیه اند. از مردمی نباش که موعظه سودی به حالشان ندارد
دعا از دیدگاه قرآن و نهج البلاغه

دعا از دیدگاه قرآن و نهج البلاغه

بدان همان کسی که گنج های آسمان و زمین در اختیار اوست، به تو اجازه دعا و درخواست داده است و اجابت آن را نیز تضمین نموده، به تو امر کرده از او بخواهی تا به تو عطا کند و از او درخواست رحمت نمایی تا رحمتش را بر تو فرو فرستد. خداوند بین تو و خودش کسی قرار نداده که حجاب و فاصله باشد، تو را مجبور نساخته که به شفیع و واسطه ای پناه ببری و مانعت نشده .
Powered by TayaCMS