خوش خلقی

قال علی (ع):«ما اعطی الله سبحانه العبد شیئاً من خیر الدنیا و الآخرۀ الا بحسن خلقه وحسن نیّته»(تصنیف غررالحکم ودرر الکلم/حدیث5366)

ماده خلق(خ ل ق)اگر با خاء مفتوح استعمال شود به معنای صورت ظاهری است و اگر با ضمه خوانده شود به معنای صورت باطنی است مثلا وقتی می گوییم فلانی خَلق و خُلقش نیکو است یعنی ظاهر و باطنی آراسته و زیبا دارد.

بنابراین صورت باطنی (خُلق)انسان مانند صورت ظاهریش دارای هیئت وترکیبی زشت یا زیبا است.[1]

در اسلام همواره بر مسأله خوش خلقی تاکید شده است و همین مسأله یکی از نشانه های شخص مومن شمرده شده است تا جایی که خداوند در قران در مورد پیامبراکرم می فرماید:

«انک لعلی خلق العظیم»[2]

به درستی که تو داراد خلق و خویی بزرگ هستی

خداوند در جای دیگری از قران کریم به خاطر همین خلق و خوی زیبای پیامبر خطاب به تمام مومنین او را الگوی انان قرار داده چنین مفرماید:

«لقد کان لکم فی رسول الله أسوۀ حسنۀ»[3]

به درستی که رسول خدا برای شما الگوی نیکویی است.

راه به دست آوردن اخلاق حسنه و گام زدن در وادی تهذیب این است که انسان خود را وادار به انجام کارهایی کند که ثمره و نتیجه حسن اخلاق است مثلا شخص متکبر جامه‌ی تواضع بپوشد و یا کسی که دائم به عیب‌گویی دیگران مشغول است سعی کند از دیگران تعریف کند و آنقدر این کار را ادامه دهد تا به صورت خلق و خوی در آید تا خُلق اوّلی خود را کم کم از دست دهد.[4] و در راه تهذیب نفس، پیامبر وائمه معصومین را الگوی خود قرار دهد و از آنها استمداد جوید.

[1] - سید عبد الله شبر ، اخلاق شبر، ترجمه محمد رضا جباران، قم، انتشارات هجرت،چاپ پنجم،1379هش، ص31
[2] - قلم/ 4
[3] - احزاب/ 21
[4] - اخلاق شبّر، ص 37

جدیدترین ها در این موضوع

دعا در نهج البلاغه

(به فرزندش امام حسن عليه السلام فرمود): در سؤال (حاجت) از پروردگارت اخلاص داشته باش؛ زيرا بخشش و محروم ساختن در دست اوست. 24 دی 1395, 23:41

عبادت و نیایش از دیدگاه نهج البلاغه

و اما این كه هر كارفرما كه مزدى مى‏ دهد به خاطر بهره‏اى است كه از كار كارگر مى ‏برد و كارفرماى ملك و ملكوت چه بهره‏اى مى‏تواند از كار بنده ضعیف ناتوان خود ببرد، و هم این‌ كه فرضاً اجر و مزد از جانب آن كارفرماى بزرگ به صورت تفضل و بخشش انجام گیرد پس چرا این تفضل بدون صرف مقدارى انرژى كار به او داده نمى ‏شود، مسأله‏ اى است كه براى این چنین عابدهایى هرگز مطرح نیست. 23 دی 1395, 1:47

خدایا! ببخش!

به آن نديدى. الهى! آنچه را كه به زبانم به تو تقرب جستم ولى دلم برخلاف آن بود بر من ببخش! الهى! اشارات چشم، و سخنان بيهوده، و مشتهيات دل 23 دی 1395, 1:44

خدایا! چهارپايان ما تشنه اند!

و ابرهاى باران دار به ما پشت كرده، و تو اميد هر غمزده اى، و برآورنده حاجت هر حاجتمندی. در اين زمان كه مردم ما نااميدند، و ابرها باران نداده اند، و چرندگان از بين رفته اند، از تو مى خواهيم كه ما را به اعمال زشتمان مؤاخذه نكنى، و به گناهانمان نگيرى. الهى! با ابر 23 دی 1395, 1:28

خدایا! حرمتم را به تنگدستى نشكن

دچار آيم، و به بدگويى آن كه از بخشيدن به من دريغ ورزد مبتلا گردم، و تو ماوراى اين همه، اختيـاردار بخشش و منـعى، چـه اينـكه بـر هـر چيـز تـوانـايـى. 23 دی 1395, 1:26

پر بازدیدترین ها

دعا و نیایش در نهج البلاغه

دعا وسیله ای است که تمام خلایق، خصوصاً انسانها از آن بیگانه نیستند و همیشه بدان توجه دارند و با زبان حال و قال از آن استفاده می کنند هر چند که واژه ای به نام دعا در میانشان مطرح نباشد چون هر کلمه و کلامی که از استمداد و ایجاد رابطه به خدا حکایت نماید دعاست 23 دی 1395, 0:15

نیایش زیبا از نهج البلاغه

خدایا! امید به تو بستم تا راهنما باشى به اندوخته هاى آمرزش و گنجینه هاى بخشایش ! خدایا! این بنده توست که در پیشگاهت برپاست ، یگانه ات مى خواند و یگانگى خاص تو راست . جز تو کسى را نمى بیند که سزاى این ستایش هاست . مرا به درگاه تو نیازى است که آن نیاز را جز فضل تو به بى نیازى نرساند، و آن درویشى را جز عطا و بخشش تو به توانگرى مبدل نگرداند. خدایا! خشنودى خود را بهره ما فرما، هم در این حال که داریم ، و بى نیازمان گردان از اینکه جز به سوى تو دست برداریم ، که تو بر هر چیز توانایى. 23 دی 1395, 0:26

دعا در نهج البلاغه

عبادت و نیایش در نهج البلاغه

ریشه همه آثار معنوی اخلاقی و اجتماعی که در عبادت است، در یاد حق و غیر او را از یاد بردن می‌باشد. ذکر خدا و یاد خدا که هدف عبادت است، دل را جلا می‌دهد و صفا می‌بخشد و آن را آماده تجلیات الهی قرار می‌دهد. امام علی علیه‌السلام در به اره یاد حق یا همان روح عبادت میفرماید: < خداوند یاد خود را صیقل دل‌ها قرار داده است. دل‌ها به این وسیله از پس کری، شنوا و از پس نابینایی، بینا و از پس سرکشی و عناد رام می‌ گردند 23 دی 1395, 0:28

خدايا! تو براى عاشقانت بهترين مونسى

و دلهايشان به جانب تو در غم و اندوه. اگر تنهايى آنان را به وحشت اندازد ياد تو مونسشان شود، و اگر مصائب به آنان هجوم آرد به تو پناه جويند، زيرا مى دانند زمام 23 دی 1395, 0:20