دستيابي‌ به‌ آرامش‌ واقعي‌

دستيابي به آرامش واقعي يكي از خواسته‌هاي هميشگي بشر بوده است.

ايمان

ايمان عبارت است از باور و تصديق قلب به خدا و رسولش، آنچنان باور و تصديقي كه هيچگونه شك و ترديدي بر آن وارد نشود. تصديق مطمئن و ثابت و يقيني كه دچار لرزش و پريشاني نشود و خيالات و وسوسه‌ها در آن تأثير نگذارد و قلب و احساس در رابطه با آن گرفتار ترديد نباشد. در قرآن در سوره مباركه فتح مي‌خوانيم: «او كسي است كه آرامش را در دل‌هاي مؤمنان نازل كرد تا ايماني به ايمانشان بيفزايند... ». نخستين برداشتي كه صورت مي‌گيرد اين است كه بدون ايمان، آرامش روحي و رواني وجود ندارد.

ذكر

قرآن يكي از عوامل آرامش را «ذكر» (ياد خدا) معرفي كرده است. چنانچه مي‌فرمايد: «الّذين آمنوا وتطمئنّ قلوبهم بذكر‌الله الا بذكر‌الله تطمئنّ القلوب»؛ آنها (كساني كه به خدا برمي‌گردند) كساني هستند كه ايمان آورده‌اند، و دل‌هايشان به ياد خدا مطمئن (و آرام) است، آگاه باشيد، تنها با ياد خدا دل‌ها آرامش مي‌يابد.

توكل

توكل از ريشه «وكل» است و به معني وكيل گرفتن و واگذاري كارها به وكيل است. در مجمع‌البحرين آمده است كه: التوكّل علي ‌الله: انقطاع العبد في جميع ما يامله من المخلوقين؛ يعني: بنده براي رسيدن به آرزوهايش از همه مردم قطع اميد كند و تنها به خداوند اميد داشته باشد و حوائجش را تنها از او بخواهد و اين است معناي توكل بر خدا.

تقوا

در مورد تقوا هم آيات فراواني در قرآن آمده است. يكي از آياتي كه به موضوع ما مربوط مي‌شود و مي‌توان اين برداشت را از آن داشت كه تقوي از عوامل آرامش است، آيه شريفه «الا انّ اولياء‌الله لاخوف عليهم ولا هم يحزنون الّذين آمنوا وكانوا يتّقون لهم البشري في الحيوه الدنيا والآخره...». آگاه باشيد (دوستان و) اولياي خدا نه ترسي دارند و نه غمگين مي‌شوند همانا كه ايمان آوردند و (از مخالفت فرمان خدا) پرهيز مي‌كردند در زندگي دنيا و آخرت، شاد (و مسرور)‌اند.

توبه

توبه و بازگشت از گناه و حركت به سوي خدا، تنها راه نجات گناهكاران، وسيله تقرب و دوستي با خدا، تبديل‌كننده سيئات به حسنات و مايه اميد نااميدان است. توبه با همه خواصي كه دارد يك خاصيت ويژه و ممتاز، براي توبه‌كننده دارد، و آن ايجاد آرامش و اطمينان روحي و رواني است، چرا كه كسي كه خود را گناهكار مي‌داند در يك بحران روحي به سر مي‌برد كه با توبه اين بحران روحي تبديل به آرامش و سكون خاطر فرد مي‌شود.

انس با قرآن

قرآن كه خود يك نسخه شفابخش براي همه دردهاست، خود را به عنوان يك عامل جهت تسكين قلب‌ها و محكم كردن دل و آرام‌بخش معرفي مي‌كند و هر كس با اين نسخه الهي انس بيشتري داشته باشد و بر خواندن آن مداومت داشته باشد احساس اطمينان و آرامش بيشتري بر وجودش حاكم مي‌شود. قرآن خطاب به پيامبر (ص) مي‌فرمايد: وقال الّذين كفروا لو لا نزّل عليه القرآن جمله واحده كذلك لنثبت به فوادك و رتّلناه ترتيلا؛ و كافران گفتند: چرا قرآن يكجا بر او نازل نمي‌شود؟! اين به خاطر آن است كه قلب تو را به وسيله آن محكم داريم و (از اين رو) آن را به تدريج بر تو خوانديم.

اميد

وقتي انسان گمان داشته باشد كه در آينده نعمتي نصيب او خواهد شد كه از آن لذت مي‌برد و بهره‌مند مي‌شود، از اين انديشه، احساس خوب و حالت مطلوب و شيريني به وي دست مي‌دهد كه ما آن را «رجاء» مي‌ناميم. در قرآن كريم آيات زيادي راجع به اميد وجود دارد و اين حقيقت با تعابيري مثل رجاء و يأس و قنوط آورده شده است. به عنوان نمونه در سوره مباركه يوسف آمده است كه: يا بني اذهبوا فتحسسوا من يوسف واخيه ولاتايئسوا من روح‌الله انّه لا ييئس من روح‌الله الاّ القوم الكافرين؛ پسرانم! برويد و از يوسف و برادرش جست‌وجو كنيد و از رحمت خدا مأيوس نشويد كه تنها گروه كافران از رحمت خدا مأيوس مي‌شوند. در قرآن كريم موارد بسيار ديگري براي كسب آرامش ذكر شده است از جمله: صبر، دعا كردن، عبادت، عفت و پاكدامني، محبت و دستگيري از مردم، و... كه به دليل رعايت اختصار به همين مختصر اكتفا مي‌كنيم.

جدیدترین ها در این موضوع

دعا در نهج البلاغه

(به فرزندش امام حسن عليه السلام فرمود): در سؤال (حاجت) از پروردگارت اخلاص داشته باش؛ زيرا بخشش و محروم ساختن در دست اوست. 24 دی 1395, 23:41

عبادت و نیایش از دیدگاه نهج البلاغه

و اما این كه هر كارفرما كه مزدى مى‏ دهد به خاطر بهره‏اى است كه از كار كارگر مى ‏برد و كارفرماى ملك و ملكوت چه بهره‏اى مى‏تواند از كار بنده ضعیف ناتوان خود ببرد، و هم این‌ كه فرضاً اجر و مزد از جانب آن كارفرماى بزرگ به صورت تفضل و بخشش انجام گیرد پس چرا این تفضل بدون صرف مقدارى انرژى كار به او داده نمى ‏شود، مسأله‏ اى است كه براى این چنین عابدهایى هرگز مطرح نیست. 23 دی 1395, 1:47

خدایا! ببخش!

به آن نديدى. الهى! آنچه را كه به زبانم به تو تقرب جستم ولى دلم برخلاف آن بود بر من ببخش! الهى! اشارات چشم، و سخنان بيهوده، و مشتهيات دل 23 دی 1395, 1:44

خدایا! چهارپايان ما تشنه اند!

و ابرهاى باران دار به ما پشت كرده، و تو اميد هر غمزده اى، و برآورنده حاجت هر حاجتمندی. در اين زمان كه مردم ما نااميدند، و ابرها باران نداده اند، و چرندگان از بين رفته اند، از تو مى خواهيم كه ما را به اعمال زشتمان مؤاخذه نكنى، و به گناهانمان نگيرى. الهى! با ابر 23 دی 1395, 1:28

خدایا! حرمتم را به تنگدستى نشكن

دچار آيم، و به بدگويى آن كه از بخشيدن به من دريغ ورزد مبتلا گردم، و تو ماوراى اين همه، اختيـاردار بخشش و منـعى، چـه اينـكه بـر هـر چيـز تـوانـايـى. 23 دی 1395, 1:26

پر بازدیدترین ها

دعا و نیایش در نهج البلاغه

دعا وسیله ای است که تمام خلایق، خصوصاً انسانها از آن بیگانه نیستند و همیشه بدان توجه دارند و با زبان حال و قال از آن استفاده می کنند هر چند که واژه ای به نام دعا در میانشان مطرح نباشد چون هر کلمه و کلامی که از استمداد و ایجاد رابطه به خدا حکایت نماید دعاست 23 دی 1395, 0:15

نیایش زیبا از نهج البلاغه

خدایا! امید به تو بستم تا راهنما باشى به اندوخته هاى آمرزش و گنجینه هاى بخشایش ! خدایا! این بنده توست که در پیشگاهت برپاست ، یگانه ات مى خواند و یگانگى خاص تو راست . جز تو کسى را نمى بیند که سزاى این ستایش هاست . مرا به درگاه تو نیازى است که آن نیاز را جز فضل تو به بى نیازى نرساند، و آن درویشى را جز عطا و بخشش تو به توانگرى مبدل نگرداند. خدایا! خشنودى خود را بهره ما فرما، هم در این حال که داریم ، و بى نیازمان گردان از اینکه جز به سوى تو دست برداریم ، که تو بر هر چیز توانایى. 23 دی 1395, 0:26

عبادت و نیایش در نهج البلاغه

ریشه همه آثار معنوی اخلاقی و اجتماعی که در عبادت است، در یاد حق و غیر او را از یاد بردن می‌باشد. ذکر خدا و یاد خدا که هدف عبادت است، دل را جلا می‌دهد و صفا می‌بخشد و آن را آماده تجلیات الهی قرار می‌دهد. امام علی علیه‌السلام در به اره یاد حق یا همان روح عبادت میفرماید: < خداوند یاد خود را صیقل دل‌ها قرار داده است. دل‌ها به این وسیله از پس کری، شنوا و از پس نابینایی، بینا و از پس سرکشی و عناد رام می‌ گردند 23 دی 1395, 0:28

دین و دنیایت را به خدا می سپارم

بگذار وقایع گذشته، دلیل و راهنمای تو در وقایع آینده و نیامده باشد که امور، همیشه به هم شبیه اند. از مردمی نباش که موعظه سودی به حالشان ندارد 23 دی 1395, 0:35

دعا از دیدگاه قرآن و نهج البلاغه

بدان همان کسی که گنج های آسمان و زمین در اختیار اوست، به تو اجازه دعا و درخواست داده است و اجابت آن را نیز تضمین نموده، به تو امر کرده از او بخواهی تا به تو عطا کند و از او درخواست رحمت نمایی تا رحمتش را بر تو فرو فرستد. خداوند بین تو و خودش کسی قرار نداده که حجاب و فاصله باشد، تو را مجبور نساخته که به شفیع و واسطه ای پناه ببری و مانعت نشده . 23 دی 1395, 1:22