دعا در این چهار وقت به اجابت می رسد

قدس آنلاین: همه ما دوست داریم که دعاهایمان از ضمانت اجابت برخوردار باشد و در پس دعاهایی که می کنیم به خواسته هایمان برسیم غافل از آنکه وقت هایی هستند که در آنها اجابت بیشتر و بهتر است.

به گزارش قدس آنلاین، اگرچه به تصریح آیات و روایات باب دعا همیشه و در هر زمان و مکان به روی بنده گشوده است و خداوند سمیع و علیم بر خواسته های ما است اما هستند حالات و اوقاتی که امید اجابت در آنها بیشتر است.

امام صادق (ع) می فرمایند: «دعا در چهار جا به اجابت رسد: در نماز وتر، و بعد از سپيده دم، و بعد از ظهر، و بعد از مغرب.»

و نيز آن حضرت (ع) فرموده اند: «دعا را در چهار هنگام بخوانيد: هنگام وزيدن بادها، و (گاه) برطرف شدن سايه‏ها (يعنى هنگام ظهر)، و (نزد) فرو شدن باران، و (هنگام) ريخته شدن اولين قطره خون مؤمن (در جهاد يا غير آن) زيرا در اين چيزها درهاى آسمان باز شود.»

مرحوم مجلسى (ره) می گويد: ظاهر اين است كه در سه مورد اخير بعد از نمازهاى اين اوقات است نه بعد از دخول اوقات.

و از حضرت صادق (ع) که فرمودند: «اميرالمؤمنين عليه السّلام فرموده است: «دعا را در چهار جا غنيمت شماريد: نزد قرائت قرآن، و نزد گفتن أذان، و نزد آمدن باران، و نزد برخورد كردن دو صف (از مؤمنين و كفار) براى قتال.»

همچنین، امام باقر (ع) می فرمایند: «پدرم هر زمان به درگاه خداوند حاجتى داشت در اين ساعت آن را مي خواست- يعنى هنگام زوال خورشيد- (و اول ظهر كه خورشيد از ميانه آسمان به طرف مغرب متمايل شود).»

و نیز امام صادق (ع) فرموده اند: «هر گاه دل يكى از شما رقت كرد (و نرم شد) در آن حال دعا كند، زيرا دل تا پاك نشود رقت نكند.»

ایشان همچنین درباره اوقاتی که دعا مستجاب می شود، فرمودند: «رسول خدا (ص) فرموده است: «بهترين وقتى كه در آن خداى عز و جل را بخوانيد (و دعا به درگاهش كنيد) سحرها است، و اين آيه را كه درباره گفتار حضرت يعقوب عليه السلام است تلاوت فرمود: «گفت به زودى آمرزش خواهم براى شما از پروردگار خود» (سوره يوسف آيه 98) فرمود: (دعا كردن براى آنها را) به سحر تأخير انداخت (و موكول به وقت سحر كرد).

علاوه بر این، امام صادق (ع) در این باره فرموده اند: «پدرم هر گاه حاجتى از خدا طلب مي كرد آن را هنگام ظهر طلب مي كرد، و چون اراده آن را مي كرد چيزى مى‏آورد و صدقه مي داد، و مقدار كمى عطر مي زد و به مسجد مي رفت و براى حاجت خود دعا مي كرد بدان چه خدا مي خواست.»

حضرت باقر نیز درباره اوقات برتر برای دعا فرمودند: «خداى عز و جل از ميان بندگان مؤمنش آن بنده‏اى را دوست دارد كه بسيار دعا كند، پس بر شما باد به دعا از هنگام سحر تا زدن آفتاب زيرا آن هنگامى است كه درهاى آسمان در آن هنگام باز گردد، و روزي ها در آن تقسيم شود، و حاجت هاى بزرگ برآورده شود.»

و از حضرت صادق (ع) است که: «هر گاه بدنت لرزيد و چشمت گريان شد پس خود را باش، خود را باش (و به وسيله دعا بگير از خداى سبحان آنچه خواهى- از فيض ره-) كه به تو توجهى شده است.»

عمر بن اذينه گويد: شنيدم از حضرت صادق (ع) كه مي فرمودند: «همانا در شب ساعتى است كه درك نكند آن را بنده مسلمانى كه در آن نماز گزارد و خداى عز و جل را در آن ساعت بخواند (و به درگاهش دعا كند) جز اينكه اجابت شود (و دعايش مستجاب گردد) و اين ساعت در هر شب هست»، عرض كردم: خدايت خير دهد بفرمائيد آن چه ساعتى از شب است؟ فرمودند: «هنگامى كه نيمى از شب بگذرد، شش يك از اول نيمه شب.»

منبع: اصول کافی

جدیدترین ها در این موضوع

دعا در نهج البلاغه

(به فرزندش امام حسن عليه السلام فرمود): در سؤال (حاجت) از پروردگارت اخلاص داشته باش؛ زيرا بخشش و محروم ساختن در دست اوست. 24 دی 1395, 23:41

عبادت و نیایش از دیدگاه نهج البلاغه

و اما این كه هر كارفرما كه مزدى مى‏ دهد به خاطر بهره‏اى است كه از كار كارگر مى ‏برد و كارفرماى ملك و ملكوت چه بهره‏اى مى‏تواند از كار بنده ضعیف ناتوان خود ببرد، و هم این‌ كه فرضاً اجر و مزد از جانب آن كارفرماى بزرگ به صورت تفضل و بخشش انجام گیرد پس چرا این تفضل بدون صرف مقدارى انرژى كار به او داده نمى ‏شود، مسأله‏ اى است كه براى این چنین عابدهایى هرگز مطرح نیست. 23 دی 1395, 1:47

خدایا! ببخش!

به آن نديدى. الهى! آنچه را كه به زبانم به تو تقرب جستم ولى دلم برخلاف آن بود بر من ببخش! الهى! اشارات چشم، و سخنان بيهوده، و مشتهيات دل 23 دی 1395, 1:44

خدایا! چهارپايان ما تشنه اند!

و ابرهاى باران دار به ما پشت كرده، و تو اميد هر غمزده اى، و برآورنده حاجت هر حاجتمندی. در اين زمان كه مردم ما نااميدند، و ابرها باران نداده اند، و چرندگان از بين رفته اند، از تو مى خواهيم كه ما را به اعمال زشتمان مؤاخذه نكنى، و به گناهانمان نگيرى. الهى! با ابر 23 دی 1395, 1:28

خدایا! حرمتم را به تنگدستى نشكن

دچار آيم، و به بدگويى آن كه از بخشيدن به من دريغ ورزد مبتلا گردم، و تو ماوراى اين همه، اختيـاردار بخشش و منـعى، چـه اينـكه بـر هـر چيـز تـوانـايـى. 23 دی 1395, 1:26

پر بازدیدترین ها

دعا و نیایش در نهج البلاغه

دعا وسیله ای است که تمام خلایق، خصوصاً انسانها از آن بیگانه نیستند و همیشه بدان توجه دارند و با زبان حال و قال از آن استفاده می کنند هر چند که واژه ای به نام دعا در میانشان مطرح نباشد چون هر کلمه و کلامی که از استمداد و ایجاد رابطه به خدا حکایت نماید دعاست 23 دی 1395, 0:15

نیایش زیبا از نهج البلاغه

خدایا! امید به تو بستم تا راهنما باشى به اندوخته هاى آمرزش و گنجینه هاى بخشایش ! خدایا! این بنده توست که در پیشگاهت برپاست ، یگانه ات مى خواند و یگانگى خاص تو راست . جز تو کسى را نمى بیند که سزاى این ستایش هاست . مرا به درگاه تو نیازى است که آن نیاز را جز فضل تو به بى نیازى نرساند، و آن درویشى را جز عطا و بخشش تو به توانگرى مبدل نگرداند. خدایا! خشنودى خود را بهره ما فرما، هم در این حال که داریم ، و بى نیازمان گردان از اینکه جز به سوى تو دست برداریم ، که تو بر هر چیز توانایى. 23 دی 1395, 0:26

عبادت و نیایش در نهج البلاغه

ریشه همه آثار معنوی اخلاقی و اجتماعی که در عبادت است، در یاد حق و غیر او را از یاد بردن می‌باشد. ذکر خدا و یاد خدا که هدف عبادت است، دل را جلا می‌دهد و صفا می‌بخشد و آن را آماده تجلیات الهی قرار می‌دهد. امام علی علیه‌السلام در به اره یاد حق یا همان روح عبادت میفرماید: < خداوند یاد خود را صیقل دل‌ها قرار داده است. دل‌ها به این وسیله از پس کری، شنوا و از پس نابینایی، بینا و از پس سرکشی و عناد رام می‌ گردند 23 دی 1395, 0:28

دین و دنیایت را به خدا می سپارم

بگذار وقایع گذشته، دلیل و راهنمای تو در وقایع آینده و نیامده باشد که امور، همیشه به هم شبیه اند. از مردمی نباش که موعظه سودی به حالشان ندارد 23 دی 1395, 0:35

دعا از دیدگاه قرآن و نهج البلاغه

بدان همان کسی که گنج های آسمان و زمین در اختیار اوست، به تو اجازه دعا و درخواست داده است و اجابت آن را نیز تضمین نموده، به تو امر کرده از او بخواهی تا به تو عطا کند و از او درخواست رحمت نمایی تا رحمتش را بر تو فرو فرستد. خداوند بین تو و خودش کسی قرار نداده که حجاب و فاصله باشد، تو را مجبور نساخته که به شفیع و واسطه ای پناه ببری و مانعت نشده . 23 دی 1395, 1:22