دومین شهید محراب

شهادت آیت الله سید اسدالله مدنی :
آیت الله اسدالله مدنی در سال 1293 ه ش در شهر دهخوارقان آزاد شهر استان آذر با یجان شرقی متولد شد. در آغاز سنین بلوغ به قم عزیمت کرد و پس از گذراندن در سهای مقدماتی ، حدود چهار سال به آموختن دروس فقه و اصول در محضر امام خمینی ره مشغول شد. پنج سال بعد وی به نجف اشرف عزیمت کرد و همزمان به تحصیل و تدریس علوم دینی پرداخت .آیت الله مدنی اولین کسی بود که در جریان انقلاب اسلامی در نجف از امام راحل ره تبعیت کرد و در انتشار اعلامیه آیت الله حکیم به همین مناسبت نقش بسزایی داشت . وی در سال 1350 ه ش به فرمان امام خمینی جهت تدریس علوم دینی به خرم آباد رفت و حوزه علمیه کمالیه به همت و تلاش ایشان تاسیس شد . او با اوج گیری انقلاب اسلامی از جمله مبارزان علیه رژیم ستم شاهی بود و پس از پیروزی انقلاب اسلامی به دعوت مردم همدان راهی این شهر شد . آیت الله مدنی در جریان تشکیل مجلس خبر گان رهبری از سوی مردم همدان به این مجلس راه یافت و پس از شهادت آیت الله قاضی طباطبایی از سوی امام خمینی ره به عنوان نماینده ولی فقیه وامام جمعه تبریز منصوب شد. آن عالم ربانی سرانجام در چنین روزی در سال 1360 ه ش پس از اقامه نماز و در محراب نماز جمعه به دست منافقین کوردل به در جه رفیع شهادت نایل آمد .احداث مهدیه در همدان ، احداث در مانگاه ، راه اندازی قرض الحسنه ، احداث حسینیه ، احداث حمام و مدرسه و...از جمله باقیات صالحات ایشان در طول عمر پربرکتشان در همدان به شمار می آید .
سید یزرگوار و عالم عادل عالیقدر و معلم اخلاق و معنویات حجت الاسلام و المسلین شهید
عـظـیـم الشان مرحوم حاج سید اسد الله مدنى رضوان الله علیه همچون جد بزرگوارش در محراب عبادت به دست منافقى شقى به شهادت رسید.
اگـر بـا بـه شـهـادت رسـیـدن مـولاى مـتـقـیـان اسـلام مـحـو و مسلمانان نابود شدند، شهادت امثال فرزند عزیزش شهید مدنى هم آرزوى منافقان را برآورده خواهد کرد.
ایـن چـهـره نـورانـى اسـلامـى ، عمرى را در تهذیب نفس و خدمت به اسلام و تربیت مسلمانان و مجاهده در راه حق علیه باطل گذراند.
از چـهـره هـاى کـم نـظـیـرى بـود کـه بـه حـد وافـر از عـلم و عمل و تقوا و تعهد و زهد و خودسازى برخوردار بود.ج 15، ص ‍ 153

جدیدترین ها در این موضوع

دعا در نهج البلاغه

(به فرزندش امام حسن عليه السلام فرمود): در سؤال (حاجت) از پروردگارت اخلاص داشته باش؛ زيرا بخشش و محروم ساختن در دست اوست. 24 دی 1395, 23:41

عبادت و نیایش از دیدگاه نهج البلاغه

و اما این كه هر كارفرما كه مزدى مى‏ دهد به خاطر بهره‏اى است كه از كار كارگر مى ‏برد و كارفرماى ملك و ملكوت چه بهره‏اى مى‏تواند از كار بنده ضعیف ناتوان خود ببرد، و هم این‌ كه فرضاً اجر و مزد از جانب آن كارفرماى بزرگ به صورت تفضل و بخشش انجام گیرد پس چرا این تفضل بدون صرف مقدارى انرژى كار به او داده نمى ‏شود، مسأله‏ اى است كه براى این چنین عابدهایى هرگز مطرح نیست. 23 دی 1395, 1:47

خدایا! ببخش!

به آن نديدى. الهى! آنچه را كه به زبانم به تو تقرب جستم ولى دلم برخلاف آن بود بر من ببخش! الهى! اشارات چشم، و سخنان بيهوده، و مشتهيات دل 23 دی 1395, 1:44

خدایا! چهارپايان ما تشنه اند!

و ابرهاى باران دار به ما پشت كرده، و تو اميد هر غمزده اى، و برآورنده حاجت هر حاجتمندی. در اين زمان كه مردم ما نااميدند، و ابرها باران نداده اند، و چرندگان از بين رفته اند، از تو مى خواهيم كه ما را به اعمال زشتمان مؤاخذه نكنى، و به گناهانمان نگيرى. الهى! با ابر 23 دی 1395, 1:28

خدایا! حرمتم را به تنگدستى نشكن

دچار آيم، و به بدگويى آن كه از بخشيدن به من دريغ ورزد مبتلا گردم، و تو ماوراى اين همه، اختيـاردار بخشش و منـعى، چـه اينـكه بـر هـر چيـز تـوانـايـى. 23 دی 1395, 1:26

پر بازدیدترین ها

دعا در نهج البلاغه

دعا و نیایش در نهج البلاغه

دعا وسیله ای است که تمام خلایق، خصوصاً انسانها از آن بیگانه نیستند و همیشه بدان توجه دارند و با زبان حال و قال از آن استفاده می کنند هر چند که واژه ای به نام دعا در میانشان مطرح نباشد چون هر کلمه و کلامی که از استمداد و ایجاد رابطه به خدا حکایت نماید دعاست 23 دی 1395, 0:15

نیایش زیبا از نهج البلاغه

خدایا! امید به تو بستم تا راهنما باشى به اندوخته هاى آمرزش و گنجینه هاى بخشایش ! خدایا! این بنده توست که در پیشگاهت برپاست ، یگانه ات مى خواند و یگانگى خاص تو راست . جز تو کسى را نمى بیند که سزاى این ستایش هاست . مرا به درگاه تو نیازى است که آن نیاز را جز فضل تو به بى نیازى نرساند، و آن درویشى را جز عطا و بخشش تو به توانگرى مبدل نگرداند. خدایا! خشنودى خود را بهره ما فرما، هم در این حال که داریم ، و بى نیازمان گردان از اینکه جز به سوى تو دست برداریم ، که تو بر هر چیز توانایى. 23 دی 1395, 0:26

عبادت و نیایش در نهج البلاغه

ریشه همه آثار معنوی اخلاقی و اجتماعی که در عبادت است، در یاد حق و غیر او را از یاد بردن می‌باشد. ذکر خدا و یاد خدا که هدف عبادت است، دل را جلا می‌دهد و صفا می‌بخشد و آن را آماده تجلیات الهی قرار می‌دهد. امام علی علیه‌السلام در به اره یاد حق یا همان روح عبادت میفرماید: < خداوند یاد خود را صیقل دل‌ها قرار داده است. دل‌ها به این وسیله از پس کری، شنوا و از پس نابینایی، بینا و از پس سرکشی و عناد رام می‌ گردند 23 دی 1395, 0:28