دانشنامه پژوهه بزرگترین بانک مقالات علوم انسانی و اسلامی

رابطه خردورزی با نقادی و نقدپذیری

مسئولیت حکومت و دولت اسلامی در فضاسازی‌های مناسب برای تضارب افکار و تبادل اندیشه‌ها تبادل افکار و تضارب اندیشه‌ها، یکی از نیازهای اساسی جامعه اسلامی به شمار می‌رود و باید به صورت یک "اصل" و "ضرورت حیاتی" مورد توجه همه محافل علمی و صاحبان فکر و نظر در آید و در ایجاد فضای مناسب برای حضور اندیشه‌وران و نظریه پردازان و مطرح کردن دیدگاه‌های خود به منظور بهره‌وری از نظرات صائب و افکار برتر، تلاش شود.
No image
رابطه خردورزی با نقادی و نقدپذیری

مسئولیت حکومت و دولت اسلامی در فضاسازی‌های مناسب برای تضارب افکار و تبادل اندیشه‌ها تبادل افکار و تضارب اندیشه‌ها، یکی از نیازهای اساسی جامعه اسلامی به شمار می‌رود و باید به صورت یک "اصل" و "ضرورت حیاتی" مورد توجه همه محافل علمی و صاحبان فکر و نظر در آید و در ایجاد فضای مناسب برای حضور اندیشه‌وران و نظریه پردازان و مطرح کردن دیدگاه‌های خود به منظور بهره‌وری از نظرات صائب و افکار برتر، تلاش شود.

در این میان نباید و نمی‌توان ایجاد این فضا برای تضارب و تبادل افکار را وظیفه انحصاری اندیشه وران دانست و از وظایف حکومت و دولت اسلامی در این زمینه غفلت ورزید.

وظیفه و مسئولیت حکومت دینی در ایجاد بسترهای مناسب به منظور تحرک و فعالیت مستمر صاحب نظران در علوم و دانش‌های مختلف، به گونه‌ای حائز اهمیت است که اگر دولت اسلامی با فضاسازی‌های لازم تجمع و تضارب افکار اندیشمندان را ایجاد کند، به طور روزافزون و در سطحی وسیع این اصل و ضرورت بزرگ جامه عمل به خود می‌پوشد و با تشکیل محافل علمی و تبادل افکار صاحبان علوم و دانش‌های گوناگون، رشد و پیشرفت کشور شتاب می‌گیرد و با نقادی‌هایی که انجام می‌شود نواقص و کاستی‌ها چهره می‌نمایند و مرتفع می‌شوند و بازدهی طرح‌ها و برنامه‌ها فزونی می‌گیرد. البته این فضاسازی‌ها نباید به محافل علمی محدود شود، بلکه باید در رسانه‌های سمعی و بصری و نوشتاری - یعنی صدا و سیما و مطبوعات - نیز گسترش یابد و نویسندگان فهیم و پژوهندگان بصیر و صاحبان نظرات بکر و نوین در مسائل فرهنگی، ادبی، هنری، اقتصادی، قضایی، اجتماعی و سیاسی با مقالات و تحلیل‌ها و بررسی‌های خود در نمایاندن معایب و محاسن، راه عبور از مشکلات و دست یابی به موفقیت‌ها را صاف و هموار کنند، و بدیهی است که برای نیل به این هدف، حاکمان و دولتمردان باید دارای سعه صدر در مراتب بالا باشند و روحیه "انتقادپذیری" را در خود تقویت کنند و با شنیدن و خواندن هر نظر مخالف و متضاد باافکار و برنامه‌های خویش بر آشفته نشوند و به نفی اندیشه‌ها و طرد دانشمندان نپردازند.

باید اذعان داشت که تضارب افکار و تبادل اندیشه ها، اصل و ضرورتی است که در فرهنگ و معارف اسلامی مورد توجه خاص واقع شده است و از آنجا که قوانین شرع دارای پیوند ناگسستنی با عقل سالم می‌باشد، برخورد اندیشه‌ها و رد وبدل کردن افکار و دیدگاه ها، از ضرورت‌های عقلانی و از مشخصه‌های انسان‌ها عاقل و خردورز معرفی شده است.

کلام گهربار ذیل از حضرت امام علی بن ابیطالب(ع)، نمونه‌ای از روایاتی است که به این موضوع توجه و نظر خاص دارد:

"الا و ان البیب من استقبل وجوه الآراء بفکر صائب و نظر فی العواقب"

"آگاه باشید که به راستی خردمند فرزانه کسی است که به اندیشه‌ها و نظرات مختلف روی آورد، با فکری درست و نگرشی در عواقب و سرانجام کارها"(1)

حضرت علی(ع) در این روایت عمیق، عاقل و خردمندی را که در اوج فرزانگی و دانایی و اندیشه ورزی قرار دارد، بسیار متمایل و مشتاق به مواجهه با نظرات و دیدگاه‌های مختلف می‌داند، چنین کسی نه تنها از تضارب افکار و نقادی و نقدپذیری بیم و هراس ندارد، که آن را بسیار ضروری می‌داند و به استقبال از نظرات و رد و بدل کردن افکار گوناگون می‌رود.

عاقل فرزانه، درصورتی به تبادل و تضارب اندیشه‌ها می‌رود که دارای فکری صحیح و درست می‌باشد، زیرا یکی از شرایط اساسی برای حضور در محافل علمی و تبادل نظرات این است که طرف‌های مقابل هرکدام دارای فکر و نظر باشند و این فکر و نظر باید صائب ودرست باشد، نه مغشوش و درهم و ضعیف و سطحی.

نکته دیگر این که خردمند فرزانه در رویکرد به تضارب افکار و تبادل اندیشه ها، به سرانجام امور نظر می‌گسترد و در نتیجه نهایی آنها می‌اندیشد و اگر آنچه درباره هر کار و فعالیت مطرح می‌کند و نظر می‌دهد، از ابتدا نتیجه‌ای نامفید و حاصلی معیوب یا ضعیف داشته و از هم اکنون چشم انداز آن مشخص باشد، از ابراز آن خودداری می‌کند، و این جاست که یکی دیگر از نشانه‌های عاقلان فرزانه رخ می‌نمایاند و آنان به هیچ وجه در مطرح کردن نظری که عمل به آن ثمره‌ای بزرگ به بار نمی‌آورد، اصرار نمی‌ورزند، و به نفس و خواهش درونی خود نظر نمی‌گسترند، بلکه به فرجام جامعه و رشد و سعادتمندی مردم می‌اندیشند، بنابر این همواره به این نکته نظر دارند که آیا نظراتی که می‌دهند راه به جایی می‌برد یا نه و رشد و پیشرفتی می‌آفریند یا این که اثر آن ضعیف می‌باشد.

این اصل را نیز نباید فراموش کنیم که در تضارب افکار و تبادل اندیشه‌ها امکان ضعف و کاستی در برخی از دیدگاه‌ها وجود دارد و این واقعیتی اجتناب ناپذیر می‌باشد و در فرهنگ اسلامی نیز به آن توجه شده است. زیرا تا افکار و دیدگاه‌های مختلف - اگر چه برخی هم دارای ضعف باشند - مطرح نشوند، نواقص و کاستی‌ها شناسایی نمی‌شود تا مرتفع شود و نظر و اندیشه برتر و صحیح‌تر انتخاب گردد(2)ولی در عین حال، عاقل فرزانه سعی وافر دارد که عواقب کارها را در نظر بیاورد و به حاصل نهایی آنچه می‌اندیشد و ارائه می‌دهد فکر کند و مراقب باشد که اولاً با فکر صائب و درست در مناظرات علمی و تبادل اندیشه‌ها وارد شود و همیشه پشتوانه‌هایی ارزشمند از دانش و بینش را به صورت "ذخیره" و "گنجینه" در نهانخانه عقل و فکر خود برای این گونه محافل علمی و نیز برای نگارش مقالات و کتب آماده کند. ثانیاً هر فکر و دیدگاهی که مطرح می‌کند، نقطه پایانی و نهایی آن را در آثار و ثمرات و راهگشایی‌ها و مقصدرسانی‌ها بنگرد.

با توجه به آنچه توضیح داده شد، از کلام گهربار حضرت علی(ع) این نتایج پنجگانه به دست می‌آید:

1- روی آوردن به اندیشه‌ها و نظرات مختلف یک "اصل" و "ارزش" است که به صورت تضارب افکار و تبادل اندیشه‌ها رخ می‌نمایاند و محافل علمی و رسانه‌های جمعی را رونق و رشد و بالندگی می‌دهد.

2 - اگر می‌خواهیم انسان متفکر و خردمند فرزانه را بشناسیم، بدانیم که او صفات و ویژگی‌هایی دارد که یکی از مهم‌ترین آنها علاقه و اشتیاق به آشنایی و شناسایی نظرات و اندیشه‌های مختلف است.

3 - خردمند فرزانه مشخصه‌ای دیگر نیز دارد و آن اینکه در محافل علمی و مناظرات، و نیز در نگارش مقالات و تحقیق و تألیف کتب، با فکر صائب و درست و متقن و استوار وارد می‌شود و او کسی است که از افکار ضعیف و سست و مغشوش به دور می‌باشد.

4 - خصلت دیگر فرزانه خردمند این است که در عواقب و فرجام کارها می‌اندیشد و سعی وافر دارد هر نظر و دیدگاهی که ارائه می‌دهد، به اموری موفق ختم شود، و به طور کلی او در هر کاری که انجام می‌دهد نیز چنین است، یعنی به آینده آن و آثار و ثمرات مفید و یا ضعیف و زیانمند آن نظر می‌گسترد و مراقب است به اموری اهتمام ورزد که انجام و فرجام آن، ارزشمند و پربار باشد.

5 - دقت عاقلان فرزانه در ارائه فکر و نظر صائب، نافی تشکیل محافل و تضارب افکار و نظرات نمی‌باشد، و نباید از این مراقبت، هراس از ارائه اندیشه و دیدگاه‌ها و نظریه پردازی‌ها برداشت شود، زیرا در تضارب و تبادل افکار، نظرات ضعیف نیز راه می‌یابند و اجتناب ناپذیر می‌باشد و راه حل اساسی این است که در مناظرات و نظریه پردازی ها، ضعف نظرات مزبور به طور مستدل و علمی شناسایی شود و از گردونه خارج گردند. بنابر این دقت عاقلان فرزانه در ارائه فکر صائب یعنی مراقبت آنان در تقویت فکر و کنکاش و پژوهش‌های علمی برای اتقان و استحکام در اندیشه‌ها و رفع کاستی‌ها و راه گشا کردن آنها می‌باشد.

* پاورقی:

1 - غررالحکم، تنظیم موضوعی، ج 2، باب العقل، ص 145، روایت 76

2- در متون فرهنگ اسلامی آمده است: "نظرها و اندیشه‌ها را به تضارب و رویارویی در آورید، زیرا دیدگاه و نظر صحیح و برتر این گونه ظاهر می‌شود." این توصیه به وضوح این واقعیت را به اثبات می‌رساند که تا نظرات گوناگون و ضعیف و قوی مطرح نشوند و به مناظره و تضارب و تبادل در نیایند، نظر صائب رخ نمی‌نمایاند. بنابر این وجود نظرات مختلف که حتی برخی از ضعف برخوردار باشند، ضروری است و آنچه مهم است حاصل و ثمره این تبادل افکار است که کنار رفتن دیدگاه‌های ضعیف و تثبیت نظرات برتر می‌باشد.

* حاکمان و دولتمردان باید دارای "سعه صدر" باشند وروحیه "انتقادپذیری" را در خود تقویت کنند و با شنیدن و خواندن هر نظر مخالف و متضاد با افکار و برنامه‌های خویش برآشفته نشوند و به نفی اندیشه‌ها و طرد اندیشمندان نپردازند

* خردمند فرزانه با فکر صائب در مناظرات علمی برای تبادل اندیشه‌ها وارد می‌شود و همیشه پشتوانه‌هایی ارزشمند از دانش و بینش را به صورت "ذخیره" و "گنجینه" در نهانخانه عقل و فکر خود برای تضارب افکار و نیز برای نگارش مقالات و کتب آماده می‌کند

* تضارب افکار و تبادل اندیشه‌ها نباید به محافل علمی محدود شود، بلکه باید به رسانه‌های سمعی و بصری و نوشتاری یعنی صدا و سیما و مطبوعات نیز راه یابد. همچنین قبل از تلاش اندیشه وران برای ایجاد بستر و فضای مناسب برای تحقق تضارب و تبادل افکار، باید حکومت دینی و مسئولان و زمامداران به فراهم شدن این فضا تلاش کنند

این موضوعات را نیز بررسی کنید:

جدیدترین ها در این موضوع

No image

دعا در نهج البلاغه

(به فرزندش امام حسن عليه السلام فرمود): در سؤال (حاجت) از پروردگارت اخلاص داشته باش؛ زيرا بخشش و محروم ساختن در دست اوست.
No image

عبادت و نیایش از دیدگاه نهج البلاغه

و اما این كه هر كارفرما كه مزدى مى‏ دهد به خاطر بهره‏اى است كه از كار كارگر مى ‏برد و كارفرماى ملك و ملكوت چه بهره‏اى مى‏تواند از كار بنده ضعیف ناتوان خود ببرد، و هم این‌ كه فرضاً اجر و مزد از جانب آن كارفرماى بزرگ به صورت تفضل و بخشش انجام گیرد پس چرا این تفضل بدون صرف مقدارى انرژى كار به او داده نمى ‏شود، مسأله‏ اى است كه براى این چنین عابدهایى هرگز مطرح نیست.
خدایا! ببخش!

خدایا! ببخش!

به آن نديدى. الهى! آنچه را كه به زبانم به تو تقرب جستم ولى دلم برخلاف آن بود بر من ببخش! الهى! اشارات چشم، و سخنان بيهوده، و مشتهيات دل
خدایا! چهارپايان ما تشنه اند!

خدایا! چهارپايان ما تشنه اند!

و ابرهاى باران دار به ما پشت كرده، و تو اميد هر غمزده اى، و برآورنده حاجت هر حاجتمندی. در اين زمان كه مردم ما نااميدند، و ابرها باران نداده اند، و چرندگان از بين رفته اند، از تو مى خواهيم كه ما را به اعمال زشتمان مؤاخذه نكنى، و به گناهانمان نگيرى. الهى! با ابر
خدایا! حرمتم را به تنگدستى نشكن

خدایا! حرمتم را به تنگدستى نشكن

دچار آيم، و به بدگويى آن كه از بخشيدن به من دريغ ورزد مبتلا گردم، و تو ماوراى اين همه، اختيـاردار بخشش و منـعى، چـه اينـكه بـر هـر چيـز تـوانـايـى.

پر بازدیدترین ها

دعا و نیایش در نهج البلاغه

دعا و نیایش در نهج البلاغه

دعا وسیله ای است که تمام خلایق، خصوصاً انسانها از آن بیگانه نیستند و همیشه بدان توجه دارند و با زبان حال و قال از آن استفاده می کنند هر چند که واژه ای به نام دعا در میانشان مطرح نباشد چون هر کلمه و کلامی که از استمداد و ایجاد رابطه به خدا حکایت نماید دعاست
نیایش زیبا از نهج البلاغه

نیایش زیبا از نهج البلاغه

خدایا! امید به تو بستم تا راهنما باشى به اندوخته هاى آمرزش و گنجینه هاى بخشایش ! خدایا! این بنده توست که در پیشگاهت برپاست ، یگانه ات مى خواند و یگانگى خاص تو راست . جز تو کسى را نمى بیند که سزاى این ستایش هاست . مرا به درگاه تو نیازى است که آن نیاز را جز فضل تو به بى نیازى نرساند، و آن درویشى را جز عطا و بخشش تو به توانگرى مبدل نگرداند. خدایا! خشنودى خود را بهره ما فرما، هم در این حال که داریم ، و بى نیازمان گردان از اینکه جز به سوى تو دست برداریم ، که تو بر هر چیز توانایى.
عبادت و نیایش در نهج البلاغه

عبادت و نیایش در نهج البلاغه

ریشه همه آثار معنوی اخلاقی و اجتماعی که در عبادت است، در یاد حق و غیر او را از یاد بردن می‌باشد. ذکر خدا و یاد خدا که هدف عبادت است، دل را جلا می‌دهد و صفا می‌بخشد و آن را آماده تجلیات الهی قرار می‌دهد. امام علی علیه‌السلام در به اره یاد حق یا همان روح عبادت میفرماید: < خداوند یاد خود را صیقل دل‌ها قرار داده است. دل‌ها به این وسیله از پس کری، شنوا و از پس نابینایی، بینا و از پس سرکشی و عناد رام می‌ گردند
دین و دنیایت را به خدا می سپارم

دین و دنیایت را به خدا می سپارم

بگذار وقایع گذشته، دلیل و راهنمای تو در وقایع آینده و نیامده باشد که امور، همیشه به هم شبیه اند. از مردمی نباش که موعظه سودی به حالشان ندارد
دعا از دیدگاه قرآن و نهج البلاغه

دعا از دیدگاه قرآن و نهج البلاغه

بدان همان کسی که گنج های آسمان و زمین در اختیار اوست، به تو اجازه دعا و درخواست داده است و اجابت آن را نیز تضمین نموده، به تو امر کرده از او بخواهی تا به تو عطا کند و از او درخواست رحمت نمایی تا رحمتش را بر تو فرو فرستد. خداوند بین تو و خودش کسی قرار نداده که حجاب و فاصله باشد، تو را مجبور نساخته که به شفیع و واسطه ای پناه ببری و مانعت نشده .
Powered by TayaCMS