رازداری و خطاپوشی

رسول خدا(ص) فرمودند: مسلمان در برابر برادر مؤمنش سی حق دارد كه از این حقوق رهایی نیابد، مگر به دو صورت: 1 - ادای حقوق 2- گذشت برادر مؤمن از حقوق خود. (یكی از این حقوق عبارت است از: «گذشتن از خطای برادر مؤمن».‌آیا تاكنون برای شما پیش آمده است كه بر عیب دوست، همكار، همكلاسی یا یكی از خویشاوندان خود آگاه شوید یا از خطا و لغزشی كه دیگری مرتكب شده است، اطلاع پیدا كنید؟ به یقین، برای هركس چنین اتفاقی افتاده است. شما در چنین مواقعی چه می‌كنید؟ آیا سعی می‌كنید به هر كس كه رسیدید، به عنوان یك خبر دست اول، عیب و خطای دوست و همكارتان را منتقل كنید یا اینكه نه، به قول معروف «شتر دیدی ندیدی» چشم را برهم می‌گذارید و از پخش كردن آن موضوع پرهیز می‌كنید؟ هر كس به وجدان خود مراجعه كند، تصدیق می‌كند كه كار دوم پسندیده تر است و بیشتر به سلامت اجتماع كمك می‌كند. به نظر شما اجتماعی كه در آن، همه با روحیه اعتماد و اطمینان نسبت به یكدیگر برخورد می‌كنند و درصدد عیب‌جویی از دیگران برنمی‌آیند، برای زندگی مناسب‌تر و سالم‌تر است یا اجتماعی كه در آن هر كس درصدد یافتن عیبی از دیگران یا نقطه ضعفی از اطرافیان خود است تا روی آن دست گذارد و همه جا پخش كند؟مكتب حیات بخش اسلام و پیشوایان گرانقدر آن، پیوسته به عنوان یك اصل در روابط میان برادران مسلمان بر این نكته پافشاری كرده‌اند كه نباید در برخورد با دیگران همواره دنبال نقاط ضعف و لغزش‌های آنان و در پی عیب‌جویی و خرده گیری از ایشان بود، بلكه باید اساس برخورد را بر صحت و سلامت دیگران قرار داد و اگر خدای نخواسته در موردی ثابت شد كه فلان شخص خطایی را مرتكب شده است، باید از پخش آن خودداری كرد. از همین رو پیامبر اكرم (ص) یكی از حقوق برادران مسلمان نسبت به یكدیگر را این می‌داند كه عیب‌پوش یكدیگر باشند و پرده حجاب را از اعمال مخفی دیگران كنار نزنند. حضرت در این باره می‌فرماید: «من علم من اخیه سیئه فسترها ستر الله علیه یوم القیامه؛ هر كس از گناه برادر دینی‌اش آگاه شود، ولی آن را پوشیده دارد، خداوند نیز در روز قیامت، گناهان او را پوشیده می‌دارد» (كنزالعمال، ص 250). همچنین می‌فرماید: «ای گروه كسانی كه به زبان ایمان آورده‌اند، ولی ایمان در قلب آن‌ها وارد نشده است، به دنبال خطاها و لغزش‌های مؤمنان نباشید، زیرا هر كس لغزش و خطای مخفی مؤمن را دنبال كند(تا او را بی‌آبرو سازد)، خداوند نیز در مقابل، اعمال زشت و لغزش‌های او را دنبال می‌كند و (در همین دنیا) او را رسوا می‌سازد، حتی اگر در گوشه‌ای از خانه خود خلافی مرتكب شده باشد» (بحارالانوار، ج75، ص 214). جمله «اگرچه در درون خانه‌اش باشد» به روشنی حكایت از آن دارد كه این رسوایی در دنیاست، اگرچه برای چنین فردی، رسوایی قیامت هم رقم می‌خورد.‌

جدیدترین ها در این موضوع

دعا در نهج البلاغه

(به فرزندش امام حسن عليه السلام فرمود): در سؤال (حاجت) از پروردگارت اخلاص داشته باش؛ زيرا بخشش و محروم ساختن در دست اوست. 24 دی 1395, 23:41

عبادت و نیایش از دیدگاه نهج البلاغه

و اما این كه هر كارفرما كه مزدى مى‏ دهد به خاطر بهره‏اى است كه از كار كارگر مى ‏برد و كارفرماى ملك و ملكوت چه بهره‏اى مى‏تواند از كار بنده ضعیف ناتوان خود ببرد، و هم این‌ كه فرضاً اجر و مزد از جانب آن كارفرماى بزرگ به صورت تفضل و بخشش انجام گیرد پس چرا این تفضل بدون صرف مقدارى انرژى كار به او داده نمى ‏شود، مسأله‏ اى است كه براى این چنین عابدهایى هرگز مطرح نیست. 23 دی 1395, 1:47

خدایا! ببخش!

به آن نديدى. الهى! آنچه را كه به زبانم به تو تقرب جستم ولى دلم برخلاف آن بود بر من ببخش! الهى! اشارات چشم، و سخنان بيهوده، و مشتهيات دل 23 دی 1395, 1:44

خدایا! چهارپايان ما تشنه اند!

و ابرهاى باران دار به ما پشت كرده، و تو اميد هر غمزده اى، و برآورنده حاجت هر حاجتمندی. در اين زمان كه مردم ما نااميدند، و ابرها باران نداده اند، و چرندگان از بين رفته اند، از تو مى خواهيم كه ما را به اعمال زشتمان مؤاخذه نكنى، و به گناهانمان نگيرى. الهى! با ابر 23 دی 1395, 1:28

خدایا! حرمتم را به تنگدستى نشكن

دچار آيم، و به بدگويى آن كه از بخشيدن به من دريغ ورزد مبتلا گردم، و تو ماوراى اين همه، اختيـاردار بخشش و منـعى، چـه اينـكه بـر هـر چيـز تـوانـايـى. 23 دی 1395, 1:26

پر بازدیدترین ها

دعا در نهج البلاغه

دعا و نیایش در نهج البلاغه

دعا وسیله ای است که تمام خلایق، خصوصاً انسانها از آن بیگانه نیستند و همیشه بدان توجه دارند و با زبان حال و قال از آن استفاده می کنند هر چند که واژه ای به نام دعا در میانشان مطرح نباشد چون هر کلمه و کلامی که از استمداد و ایجاد رابطه به خدا حکایت نماید دعاست 23 دی 1395, 0:15

نیایش زیبا از نهج البلاغه

خدایا! امید به تو بستم تا راهنما باشى به اندوخته هاى آمرزش و گنجینه هاى بخشایش ! خدایا! این بنده توست که در پیشگاهت برپاست ، یگانه ات مى خواند و یگانگى خاص تو راست . جز تو کسى را نمى بیند که سزاى این ستایش هاست . مرا به درگاه تو نیازى است که آن نیاز را جز فضل تو به بى نیازى نرساند، و آن درویشى را جز عطا و بخشش تو به توانگرى مبدل نگرداند. خدایا! خشنودى خود را بهره ما فرما، هم در این حال که داریم ، و بى نیازمان گردان از اینکه جز به سوى تو دست برداریم ، که تو بر هر چیز توانایى. 23 دی 1395, 0:26

عبادت و نیایش در نهج البلاغه

ریشه همه آثار معنوی اخلاقی و اجتماعی که در عبادت است، در یاد حق و غیر او را از یاد بردن می‌باشد. ذکر خدا و یاد خدا که هدف عبادت است، دل را جلا می‌دهد و صفا می‌بخشد و آن را آماده تجلیات الهی قرار می‌دهد. امام علی علیه‌السلام در به اره یاد حق یا همان روح عبادت میفرماید: < خداوند یاد خود را صیقل دل‌ها قرار داده است. دل‌ها به این وسیله از پس کری، شنوا و از پس نابینایی، بینا و از پس سرکشی و عناد رام می‌ گردند 23 دی 1395, 0:28