دانشنامه پژوهه بزرگترین بانک مقالات علوم انسانی و اسلامی

صله رحم

کسی که پیوند خویشاوندی را قطع کند وارد بهشت نمی شود.
صله رحم
صله رحم

صله رحم

قال رسول الله (ص): «لا یَدخُل الجّنهَ قاطِعُ رَحِمٍ» ( بحار الانوار، ج71، ص91، باب3)

صله رحم یعنی رسیدگی به وضع خویشان و بستگان نسبی و پیوند مستمر با آنها-، یکی از آداب اسلامی است؛ که در قرآن و روایات بر آن تأکید شده است. پیامبر اکرم (ص) می‌فرمایند:

«صِلُوا أرحامَکُم ولو بِالسّلامِ»[1]

صله رحم کنید، اگرچه با یک سلام باشد.

قطع ارتباط با خویشاوندان نسبی به‌گونه‌ای که پیوند خویشاوندی به‌کلی قطع شود، از گناهان کبیره است.[2] در روایتی، پیامبر اکرم از قول خداوند نقل می‌فرماید: من رحمان هستم و خویشان تو رحم تو هستند که از اسم خودم اسمی برای آنها برگزیدم. کسی که با آنها رفت و آمد کند من به او نزدیک شده و با او ارتباط برقرار می‌کنم و هرکس با خویشان خود قطع رابطه کند از من جدا شده است.[3]

در اسلام، به این نکته سفارش شده که انسان هیچ‌گاه نباید ارتباط و علاقه خود را با خویشان و بستگان خویش قطع کند و چون خویشاوندان، از جهت نیازهای انسانی و عاطفی متفاوتند، انسان باید در برابر هر نیاز، پاسخ متناسب بدهد. چه بسا با یک تلفن، نیاز عاطفی انسان برطرف ‌شود. گاهی نیز خویشاوندان انسان، نیاز به کمک و مساعدت مالی دارند؛ که انسان باید در حدّ توان خود به آنها کمک کند.

    پی نوشت:
  • [1]. حرانی، ابن شعبه؛ تحف العقول، احمد جنتی، تهران، چاپ و نشر بین الملل، 1387، ص120.
  • [2]. مهدوی کنی، محمدرضا؛ نقطه‌های آغاز در اخلاق عملی، دفتر نشر فرهنگ اسلامی، 1372، چاپ دوم، ص540. 541.
  • [3]. آداب دوستی و معاشرت از دیدگاه ملامحسن فیض کاشانی و امام محمد غزالی، ترجمه و تنظیم مهدی شمس‌الدین، قم، شفق، 1371، ص112.

این موضوعات را نیز بررسی کنید:

جدیدترین ها در این موضوع

No image

دعا در نهج البلاغه

(به فرزندش امام حسن عليه السلام فرمود): در سؤال (حاجت) از پروردگارت اخلاص داشته باش؛ زيرا بخشش و محروم ساختن در دست اوست.
No image

عبادت و نیایش از دیدگاه نهج البلاغه

و اما این كه هر كارفرما كه مزدى مى‏ دهد به خاطر بهره‏اى است كه از كار كارگر مى ‏برد و كارفرماى ملك و ملكوت چه بهره‏اى مى‏تواند از كار بنده ضعیف ناتوان خود ببرد، و هم این‌ كه فرضاً اجر و مزد از جانب آن كارفرماى بزرگ به صورت تفضل و بخشش انجام گیرد پس چرا این تفضل بدون صرف مقدارى انرژى كار به او داده نمى ‏شود، مسأله‏ اى است كه براى این چنین عابدهایى هرگز مطرح نیست.
خدایا! ببخش!

خدایا! ببخش!

به آن نديدى. الهى! آنچه را كه به زبانم به تو تقرب جستم ولى دلم برخلاف آن بود بر من ببخش! الهى! اشارات چشم، و سخنان بيهوده، و مشتهيات دل
خدایا! چهارپايان ما تشنه اند!

خدایا! چهارپايان ما تشنه اند!

و ابرهاى باران دار به ما پشت كرده، و تو اميد هر غمزده اى، و برآورنده حاجت هر حاجتمندی. در اين زمان كه مردم ما نااميدند، و ابرها باران نداده اند، و چرندگان از بين رفته اند، از تو مى خواهيم كه ما را به اعمال زشتمان مؤاخذه نكنى، و به گناهانمان نگيرى. الهى! با ابر
خدایا! حرمتم را به تنگدستى نشكن

خدایا! حرمتم را به تنگدستى نشكن

دچار آيم، و به بدگويى آن كه از بخشيدن به من دريغ ورزد مبتلا گردم، و تو ماوراى اين همه، اختيـاردار بخشش و منـعى، چـه اينـكه بـر هـر چيـز تـوانـايـى.

پر بازدیدترین ها

دعا و نیایش در نهج البلاغه

دعا و نیایش در نهج البلاغه

دعا وسیله ای است که تمام خلایق، خصوصاً انسانها از آن بیگانه نیستند و همیشه بدان توجه دارند و با زبان حال و قال از آن استفاده می کنند هر چند که واژه ای به نام دعا در میانشان مطرح نباشد چون هر کلمه و کلامی که از استمداد و ایجاد رابطه به خدا حکایت نماید دعاست
نیایش زیبا از نهج البلاغه

نیایش زیبا از نهج البلاغه

خدایا! امید به تو بستم تا راهنما باشى به اندوخته هاى آمرزش و گنجینه هاى بخشایش ! خدایا! این بنده توست که در پیشگاهت برپاست ، یگانه ات مى خواند و یگانگى خاص تو راست . جز تو کسى را نمى بیند که سزاى این ستایش هاست . مرا به درگاه تو نیازى است که آن نیاز را جز فضل تو به بى نیازى نرساند، و آن درویشى را جز عطا و بخشش تو به توانگرى مبدل نگرداند. خدایا! خشنودى خود را بهره ما فرما، هم در این حال که داریم ، و بى نیازمان گردان از اینکه جز به سوى تو دست برداریم ، که تو بر هر چیز توانایى.
No image

دعا در نهج البلاغه

(به فرزندش امام حسن عليه السلام فرمود): در سؤال (حاجت) از پروردگارت اخلاص داشته باش؛ زيرا بخشش و محروم ساختن در دست اوست.
دین و دنیایت را به خدا می سپارم

دین و دنیایت را به خدا می سپارم

بگذار وقایع گذشته، دلیل و راهنمای تو در وقایع آینده و نیامده باشد که امور، همیشه به هم شبیه اند. از مردمی نباش که موعظه سودی به حالشان ندارد
عبادت و نیایش در نهج البلاغه

عبادت و نیایش در نهج البلاغه

ریشه همه آثار معنوی اخلاقی و اجتماعی که در عبادت است، در یاد حق و غیر او را از یاد بردن می‌باشد. ذکر خدا و یاد خدا که هدف عبادت است، دل را جلا می‌دهد و صفا می‌بخشد و آن را آماده تجلیات الهی قرار می‌دهد. امام علی علیه‌السلام در به اره یاد حق یا همان روح عبادت میفرماید: < خداوند یاد خود را صیقل دل‌ها قرار داده است. دل‌ها به این وسیله از پس کری، شنوا و از پس نابینایی، بینا و از پس سرکشی و عناد رام می‌ گردند
Powered by TayaCMS