عبور از پرده‌های نور

22 مرداد 1386, 0:0

مناجات شعبانیه دعایی است که به روایت «ابن خالویه» از زبان امیرالمومنین(ع) است و امامان دیگر در «ماه شعبان» می‌خواندند.

همه ائمه با آن خدا را مناجات می‌کرده‌اند و این در مورد کمتر دعایی گفته شده است. این مناجات در حقیقت مقدمه ای جهت تنبه و آمادگی انسان برای پذیرش وظائف ماه مبارک رمضان است. در این مناجات معارف فراوانی نهفته است. بویژه درباره آداب و آیین بندگی کردن، شیوه و شگرد با خداروبروشدن، چگونه از او درخواست کردن، و چگونه زبان به عذر و پوزش گشادن و چگونه امیدواری بدو استوار داشتن. نیز در این مناجات درباره معنی و مفهوم لقای خدا و قرب خدا نشانه‌های بسیاری وجود دارد. تاملی بر فرازی از این مناجات خالی از لطف نیست: الهی هب لی کمال الانقطاع الیک و انر ابصار قلوبنا بضیاءنظرها الیک حتی تخرق ابصار القلوب حجب النور فتصل الی معدن العظمه و تصیر ارواحنا معلقه بعز قدسک.... «خدایا بریدن کاملى از خلق بسوى خود به من عنایت کن و دیده‌هاى دلمان را به نور توجهشان به سوى خود روشن گردان تا دیده‌هاى دل پرده‌هاى نور را پاره کند و به مخزن اصلى بزرگى و عظمت برسد و ارواح ما آویخته به عزت مقدست گردد». تنها راهى که ما را به غایت وجود انسان مى رساند بندگى است و گزیری جز این نیست.این مقامى است که همه ائمه معصومین(علیهم السلام) در مناجات شعبانیه درخواست کرده اند. اگر مىخواهید به مقامى برسید که آویخته به عزّ قدس او باشید، باید روحیه تعلق و وابستگى را در خودتان تقویت کنید. البته حقیقت وجود ما جز وابستگى به خدا چیز دیگرى نیست، اما مشکل این جا است که ما این وابستگى را درک نمى کنیم. آنچه مهم است درک این وابستگى و تعلق است؛درکى که باید با علم حضورى حاصل شود. الآن چون چنین درکى نداریم، خودمان را مستقل مى‌بینیم. به همه چیز و همه کس امیدواریم و دل بسته ایم که گرهى از کارمان باز کنند. اگر این فهم حاصل شود انسان از همه جا منقطع مى گردد. این جا است که اصلا غیر از خدا کسى را نمى بیند که بخواهد به دامان او چنگ زند و پناه برد.

روزنامۀ همشهری

جدیدترین ها در این موضوع

دعا در نهج البلاغه

(به فرزندش امام حسن عليه السلام فرمود): در سؤال (حاجت) از پروردگارت اخلاص داشته باش؛ زيرا بخشش و محروم ساختن در دست اوست. 24 دی 1395, 23:41

عبادت و نیایش از دیدگاه نهج البلاغه

و اما این كه هر كارفرما كه مزدى مى‏ دهد به خاطر بهره‏اى است كه از كار كارگر مى ‏برد و كارفرماى ملك و ملكوت چه بهره‏اى مى‏تواند از كار بنده ضعیف ناتوان خود ببرد، و هم این‌ كه فرضاً اجر و مزد از جانب آن كارفرماى بزرگ به صورت تفضل و بخشش انجام گیرد پس چرا این تفضل بدون صرف مقدارى انرژى كار به او داده نمى ‏شود، مسأله‏ اى است كه براى این چنین عابدهایى هرگز مطرح نیست. 23 دی 1395, 1:47

خدایا! ببخش!

به آن نديدى. الهى! آنچه را كه به زبانم به تو تقرب جستم ولى دلم برخلاف آن بود بر من ببخش! الهى! اشارات چشم، و سخنان بيهوده، و مشتهيات دل 23 دی 1395, 1:44

خدایا! چهارپايان ما تشنه اند!

و ابرهاى باران دار به ما پشت كرده، و تو اميد هر غمزده اى، و برآورنده حاجت هر حاجتمندی. در اين زمان كه مردم ما نااميدند، و ابرها باران نداده اند، و چرندگان از بين رفته اند، از تو مى خواهيم كه ما را به اعمال زشتمان مؤاخذه نكنى، و به گناهانمان نگيرى. الهى! با ابر 23 دی 1395, 1:28

خدایا! حرمتم را به تنگدستى نشكن

دچار آيم، و به بدگويى آن كه از بخشيدن به من دريغ ورزد مبتلا گردم، و تو ماوراى اين همه، اختيـاردار بخشش و منـعى، چـه اينـكه بـر هـر چيـز تـوانـايـى. 23 دی 1395, 1:26

پر بازدیدترین ها

دعا و نیایش در نهج البلاغه

دعا وسیله ای است که تمام خلایق، خصوصاً انسانها از آن بیگانه نیستند و همیشه بدان توجه دارند و با زبان حال و قال از آن استفاده می کنند هر چند که واژه ای به نام دعا در میانشان مطرح نباشد چون هر کلمه و کلامی که از استمداد و ایجاد رابطه به خدا حکایت نماید دعاست 23 دی 1395, 0:15

نیایش زیبا از نهج البلاغه

خدایا! امید به تو بستم تا راهنما باشى به اندوخته هاى آمرزش و گنجینه هاى بخشایش ! خدایا! این بنده توست که در پیشگاهت برپاست ، یگانه ات مى خواند و یگانگى خاص تو راست . جز تو کسى را نمى بیند که سزاى این ستایش هاست . مرا به درگاه تو نیازى است که آن نیاز را جز فضل تو به بى نیازى نرساند، و آن درویشى را جز عطا و بخشش تو به توانگرى مبدل نگرداند. خدایا! خشنودى خود را بهره ما فرما، هم در این حال که داریم ، و بى نیازمان گردان از اینکه جز به سوى تو دست برداریم ، که تو بر هر چیز توانایى. 23 دی 1395, 0:26

دعا در نهج البلاغه

عبادت و نیایش در نهج البلاغه

ریشه همه آثار معنوی اخلاقی و اجتماعی که در عبادت است، در یاد حق و غیر او را از یاد بردن می‌باشد. ذکر خدا و یاد خدا که هدف عبادت است، دل را جلا می‌دهد و صفا می‌بخشد و آن را آماده تجلیات الهی قرار می‌دهد. امام علی علیه‌السلام در به اره یاد حق یا همان روح عبادت میفرماید: < خداوند یاد خود را صیقل دل‌ها قرار داده است. دل‌ها به این وسیله از پس کری، شنوا و از پس نابینایی، بینا و از پس سرکشی و عناد رام می‌ گردند 23 دی 1395, 0:28

خدايا! تو براى عاشقانت بهترين مونسى

و دلهايشان به جانب تو در غم و اندوه. اگر تنهايى آنان را به وحشت اندازد ياد تو مونسشان شود، و اگر مصائب به آنان هجوم آرد به تو پناه جويند، زيرا مى دانند زمام 23 دی 1395, 0:20