علي اي هماي رحمت تو چه آيتي خدا را

امام علي(ع) دانا‌تر از همگان بود. بخششي از همه افزون‌تر داشت و پس از پيغمبر (ص)، پارسا‌تر و عابد‌تر و فرزانه‌‌ترين مردم بود. ايمانش بر همه مقدم، سخنش از همه فصيح‌تر، رأيش از همه محکم‌تر بود، به حفظ کتاب خدا و اجراي احکام آن از همه بيشتر توجه داشت. دوستي و ياري‌اش واجب و در رتبه با پيامبران مساوي است. او سرچشمه‌ فياضي بود که دانشمندان دانش‌هاي خود را بدو استناد دادند. يگانه و بزرگواري که دوست و دشمن اعتراف به کرامت، دانايي و شجاعت وي دارند. سيزدهمين روز از ماه رجب با سالروز ميلاد امام بزرگ انسانيت، حضرت امام علي(ع) مصادف است، تنها بشري که در خانه خدا، «کعبه» متولد شد. ويژگي منحصر به فرد اين امام بزرگوار تنها در شخصيت و رفتار ويژه‌اش خلاصه نمي‌شود بلکه روايت ولادت ايشان نيز متفاوت از همه انسان‌هاي ديگر است. حضرت علي(ع) نخستين فرزند خانواده ‌هاشمي است که پدر و مادر او هر دو فرزند ‌هاشم‌اند. پدرش ابوطالب فرزند عبدالمطلب فرزند ‌هاشم بن عبدمناف است و مادر او فاطمه دختر اسد فرزند ‌هاشم بن عبدمناف است. خاندان‌ هاشمي از لحاظ فضائل اخلاقي و صفات عاليه انساني در قبيله قريش و اين طايفه در طوايف عرب، زبانزد خاص و عام بوده است. فتوت، مروت، شجاعت و بسياري از فضايل ديگر اختصاص به بني‌هاشم داشته است. هر يک از اين فضيلت‌ها در مرتبه عالي در وجود مبارک حضرت علي(ع) موجود بوده است. کنيه‌هاي حضرت عبارتند از: ابوالحسن، ابوالحسين، ابوتراب و ابوالسبطين. القاب حضرت: اميرالمؤمنين، سيد الوصيين، سيد المسلمين، سيد الاوصياء، سيد العرب، خليفه رسول ا...، امام المتقين، يعسوب المؤمنين، صهر رسول الله، حيدر، مرتضي، وصي و... .

دوران کودکي حضرت علي(ع)

حضرت علي(ع) تا سه سالگي نزد پدر و مادرش به سر برد و از آنجا که خداوند مي‌خواست ايشان به کمالات بيشتري نائل آيد، پيامبر اکرم (ص) وي را از بدو تولد تحت تربيت غير مستقيم خود قرار داد. تا آنکه خشکسالي عجيبي در مکه واقع شد. ابوطالب عموي پيامبر(ص)، با چند فرزند با هزينه سنگين زندگي روبه‌رو شد. رسول اکرم (ص) با مشورت عموي خود عباس توافق کردند که هر يک از آنان فرزندي از ابوطالب را به نزد خود ببرند تا گشايشي در کار ابوطالب باشد. عباس، جعفر را و پيامبر (ص)، علي(ع) را به خانه خود بردند. به اين طريق حضرت علي(ع) به طور کامل در کنار پيامبر(ص) قرار گرفت. علي(ع) آن?چنان با پيامبر (ص) همراه بود که حتي هرگاه پيامبر از شهر خارج مي‌شد و به کوه و بيابان مي‌رفت او را نيز همراه خود مي‌برد.

دو نمونه از فضايل امام علي(ع)

جانبازي و فداکاري در ميدان جهاد: حضور وي در ?? غزوه از ?? غزوه پيامبر(ص) و شرکت در سريه‌هاي مختلف از افتخارات و فضايل آن حضرت است.

ضبط و کتابت وحي (قرآن): کتابت وحي و تنظيم بسياري از اسناد تاريخي و سياسي و نوشتن نامه‌هاي تبليغي و دعوتي از کارهاي حساس و پرارج امام (ع) بود. ايشان آيات قرآن چه مکي و چه مدني، را ضبط مي‌کرد. به همين علت است که وي را از کاتبان وحي و حافظان قرآن به شمار مي‌آورند. در اين دوران بود که پيامبر (ص) فرمان اخوت و برادري مسلمانان را صادر فرمود و با حضرت علي(ع) پيمان برادري و اخوت بست و به حضرت علي(ع) فرمود:«تو برادر من در اين جهان و سراي ديگر هستي. به خدايي که مرا به حق برانگيخته است... تو را به برادري خود انتخاب مي‌کنم، اخوتي که دامنه آن هر دو جهان را فرا گيرد.»

حضرت علي(ع) بعد از رحلت رسول اکرم (ص)

پس از رحلت رسول اکرم (ص) به علت شرايط خاصي که به ‌وجود آمده بود، حضرت علي(ع) از صحنه اجتماع کناره گرفت و سکوت اختيار کرد. نه در جهادي شرکت مي‌کرد و نه در اجتماع به طور رسمي سخن مي‌گفت. شمشير در نيام کرد و به وظايف فردي و سازندگي افراد مي‌پرداخت. فعاليت‌هاي امام در اين دوران به طور خلاصه اين‌گونه است: تفسير قرآن و حل مسائل ديني و فتواي حکم حوادثي که در طول ?? سال زندگي پيامبر?(ص) مشابه نداشت. پاسخ به پرسش‌هاي دانشمندان ملل و شهرهاي ديگر. بيان حکم بسياري از رويدادهاي نوظهور که در اسلام سابقه نداشت. حل مسائل هنگامي که دستگاه خلافت در مسائل سياسي و پاره‌اي از مشکلات با بن بست روبه‌رو مي‌شد. کار و کوشش براي تأمين زندگي بسياري از بينوايان و درماندگان تا آنجا که با دست خويش باغ احداث مي‌کرد و قنات استخراج مي‌نمود و سپس آنها را در راه خدا وقف مي‌کرد.

احاديثي گهربار از حضرت علي(ع)

هر روزي که در آن نافرماني خداوند نشود، عيد است.

هيچ لباسي زيبا‌تر از سلامتي نيست.

هر کس اطمينان داشته باشد که آنچه خداوند برايش تقدير کرده است به او مي‌‌رسد، دلش آرام مي‌‌گيرد.

حرص و تکبر و حسادت، انگيزه‌هاي فرورفتن در گناهانند.

هرگاه مستحبات به واجبات زيان رساند، (آن مستحبات) سبب نزديکي به خدا نمي‌‌گردد.

هر کسي که سخنش افزايش يافت، اشتباهات او نيز فزوني خواهد يافت و هر کس خطايش افزايش يافت، حيايش کم مي‌گردد و هرکس حيايش کم شد، تقوايش کم مي‌شود و کسي که تقوايش کم شود، دلش مي‌ميرد و هر کس قلبش مرد، به دوزخ وارد خواهد شد.

جدیدترین ها در این موضوع

دعا در نهج البلاغه

(به فرزندش امام حسن عليه السلام فرمود): در سؤال (حاجت) از پروردگارت اخلاص داشته باش؛ زيرا بخشش و محروم ساختن در دست اوست. 24 دی 1395, 23:41

عبادت و نیایش از دیدگاه نهج البلاغه

و اما این كه هر كارفرما كه مزدى مى‏ دهد به خاطر بهره‏اى است كه از كار كارگر مى ‏برد و كارفرماى ملك و ملكوت چه بهره‏اى مى‏تواند از كار بنده ضعیف ناتوان خود ببرد، و هم این‌ كه فرضاً اجر و مزد از جانب آن كارفرماى بزرگ به صورت تفضل و بخشش انجام گیرد پس چرا این تفضل بدون صرف مقدارى انرژى كار به او داده نمى ‏شود، مسأله‏ اى است كه براى این چنین عابدهایى هرگز مطرح نیست. 23 دی 1395, 1:47

خدایا! ببخش!

به آن نديدى. الهى! آنچه را كه به زبانم به تو تقرب جستم ولى دلم برخلاف آن بود بر من ببخش! الهى! اشارات چشم، و سخنان بيهوده، و مشتهيات دل 23 دی 1395, 1:44

خدایا! چهارپايان ما تشنه اند!

و ابرهاى باران دار به ما پشت كرده، و تو اميد هر غمزده اى، و برآورنده حاجت هر حاجتمندی. در اين زمان كه مردم ما نااميدند، و ابرها باران نداده اند، و چرندگان از بين رفته اند، از تو مى خواهيم كه ما را به اعمال زشتمان مؤاخذه نكنى، و به گناهانمان نگيرى. الهى! با ابر 23 دی 1395, 1:28

خدایا! حرمتم را به تنگدستى نشكن

دچار آيم، و به بدگويى آن كه از بخشيدن به من دريغ ورزد مبتلا گردم، و تو ماوراى اين همه، اختيـاردار بخشش و منـعى، چـه اينـكه بـر هـر چيـز تـوانـايـى. 23 دی 1395, 1:26

پر بازدیدترین ها

دعا و نیایش در نهج البلاغه

دعا وسیله ای است که تمام خلایق، خصوصاً انسانها از آن بیگانه نیستند و همیشه بدان توجه دارند و با زبان حال و قال از آن استفاده می کنند هر چند که واژه ای به نام دعا در میانشان مطرح نباشد چون هر کلمه و کلامی که از استمداد و ایجاد رابطه به خدا حکایت نماید دعاست 23 دی 1395, 0:15

نیایش زیبا از نهج البلاغه

خدایا! امید به تو بستم تا راهنما باشى به اندوخته هاى آمرزش و گنجینه هاى بخشایش ! خدایا! این بنده توست که در پیشگاهت برپاست ، یگانه ات مى خواند و یگانگى خاص تو راست . جز تو کسى را نمى بیند که سزاى این ستایش هاست . مرا به درگاه تو نیازى است که آن نیاز را جز فضل تو به بى نیازى نرساند، و آن درویشى را جز عطا و بخشش تو به توانگرى مبدل نگرداند. خدایا! خشنودى خود را بهره ما فرما، هم در این حال که داریم ، و بى نیازمان گردان از اینکه جز به سوى تو دست برداریم ، که تو بر هر چیز توانایى. 23 دی 1395, 0:26

عبادت و نیایش در نهج البلاغه

ریشه همه آثار معنوی اخلاقی و اجتماعی که در عبادت است، در یاد حق و غیر او را از یاد بردن می‌باشد. ذکر خدا و یاد خدا که هدف عبادت است، دل را جلا می‌دهد و صفا می‌بخشد و آن را آماده تجلیات الهی قرار می‌دهد. امام علی علیه‌السلام در به اره یاد حق یا همان روح عبادت میفرماید: < خداوند یاد خود را صیقل دل‌ها قرار داده است. دل‌ها به این وسیله از پس کری، شنوا و از پس نابینایی، بینا و از پس سرکشی و عناد رام می‌ گردند 23 دی 1395, 0:28

دین و دنیایت را به خدا می سپارم

بگذار وقایع گذشته، دلیل و راهنمای تو در وقایع آینده و نیامده باشد که امور، همیشه به هم شبیه اند. از مردمی نباش که موعظه سودی به حالشان ندارد 23 دی 1395, 0:35

دعا از دیدگاه قرآن و نهج البلاغه

بدان همان کسی که گنج های آسمان و زمین در اختیار اوست، به تو اجازه دعا و درخواست داده است و اجابت آن را نیز تضمین نموده، به تو امر کرده از او بخواهی تا به تو عطا کند و از او درخواست رحمت نمایی تا رحمتش را بر تو فرو فرستد. خداوند بین تو و خودش کسی قرار نداده که حجاب و فاصله باشد، تو را مجبور نساخته که به شفیع و واسطه ای پناه ببری و مانعت نشده . 23 دی 1395, 1:22