فلسفه بوناونتورا

فلسفه بوناونتورا

26 بهمن 1396, 15:40

نویسنده: اکبر حبیب‌اللهی

آشنایی با نظام فکری بوناونتورا، اندیشمند ایتالیایی قرن سیزدهم میلادی می‌تواند مقدمه‌ای باشد برای ورود به جهان اندیشه مسیحی قرون وسطی که یکی از مبانی شکل دهنده تفکر غرب است، فیلسوفی که با ترکیب آگاهانه فلسفه یونان و کلام و عرفان مسیحی نظام فکری منسجمی از این آموزه‌ها ایجاد کرده است. حبیب‌اللهی در کتاب «فلسفه بوناونتورا، فلسفه عشق» کوشیده است به جهان اندیشگی این فیلسوف مهم قرون وسطی که هفتمین رئیس فرقه رهبانی فرانسیسی نیز بود پرداخته و تصویری تاحد ممکن دقیق از فلسفه قرن سیزدهم میلادی با تمرکز بربوناونتورا ارائه کند. وی کتاب خود را در سه فصل اصلی تدوین کرده است. فصل اول به معرفی زندگی و آثار بوناونتورا اختصاص دارد که در آن با توجه به دوره‌های مختلف زندگی این فیلسوف، آثار بوناونتورا مورد بررسی قرار گرفته‌اند.

فصل دوم به آرا و افکار بوناونتورا اختصاص یافته و نخست به نظرات و تفاسیر مختلفی که مورخین فلسفه در خصوص مکتب بوناونتورا ارائه کرده‌اند پرداخته شده است. پس از آن نظر این فیلسوف درباره سه بحث خداشناسی، جهان شناسی و انسان شناسی مورد بحث و بررسی قرار گرفته است. در بحث خداشناسی پس از مشخص شدن عقلانیت بوناونتورا که عقلانیتی اشراقی است آشکار می‌شود که در واقع براهین بعد از تجربه در اثبات وجود خدا، برای او تنها دارای اهمیتی تنبیهی‌اند. در بحث جهان‌شناسی بعد از پذیرش خدا به عنوان علت فاعلی، مثالی و غایی، بحث خلقت بررسی می‌شود و در نهایت در بحث انسان‌شناسی، انسان به عنوان موجودی که دارای قوه نطق است معرفی می‌شود. عنوان فصل سوم، بررسی و تحلیل رساله «سیر نفس به سوی خدا» اثر بوناونتوراست. در این فصل مباحثی چون رابطه عقل و ایمان، زبان حاکم بر کتاب، نقش الهام و مکاشفه، مسیح‌شناسی، عارف یا سالک باطنی و انواع تاملات روحانی در باب خدا، نفس و طبیعت مطرح می‌شوند و نشان داده می‌شود که آنچه بوناونتورا به دنبال آن است، ترکیب آگاهانه فلسفه، کلام و عرفان مسیحی با یکدیگر است.

روزنامه ایران، شماره 4626، 24/7/89، صفحه 22


مقاله
نویسنده	اکبر حبیب‌اللهی

مقاله

نویسنده

اکبر حبیب‌اللهی

جدیدترین ها در این موضوع

دعا در نهج البلاغه

(به فرزندش امام حسن عليه السلام فرمود): در سؤال (حاجت) از پروردگارت اخلاص داشته باش؛ زيرا بخشش و محروم ساختن در دست اوست. 24 دی 1395, 23:41

عبادت و نیایش از دیدگاه نهج البلاغه

و اما این كه هر كارفرما كه مزدى مى‏ دهد به خاطر بهره‏اى است كه از كار كارگر مى ‏برد و كارفرماى ملك و ملكوت چه بهره‏اى مى‏تواند از كار بنده ضعیف ناتوان خود ببرد، و هم این‌ كه فرضاً اجر و مزد از جانب آن كارفرماى بزرگ به صورت تفضل و بخشش انجام گیرد پس چرا این تفضل بدون صرف مقدارى انرژى كار به او داده نمى ‏شود، مسأله‏ اى است كه براى این چنین عابدهایى هرگز مطرح نیست. 23 دی 1395, 1:47

خدایا! ببخش!

به آن نديدى. الهى! آنچه را كه به زبانم به تو تقرب جستم ولى دلم برخلاف آن بود بر من ببخش! الهى! اشارات چشم، و سخنان بيهوده، و مشتهيات دل 23 دی 1395, 1:44

خدایا! چهارپايان ما تشنه اند!

و ابرهاى باران دار به ما پشت كرده، و تو اميد هر غمزده اى، و برآورنده حاجت هر حاجتمندی. در اين زمان كه مردم ما نااميدند، و ابرها باران نداده اند، و چرندگان از بين رفته اند، از تو مى خواهيم كه ما را به اعمال زشتمان مؤاخذه نكنى، و به گناهانمان نگيرى. الهى! با ابر 23 دی 1395, 1:28

خدایا! حرمتم را به تنگدستى نشكن

دچار آيم، و به بدگويى آن كه از بخشيدن به من دريغ ورزد مبتلا گردم، و تو ماوراى اين همه، اختيـاردار بخشش و منـعى، چـه اينـكه بـر هـر چيـز تـوانـايـى. 23 دی 1395, 1:26

پر بازدیدترین ها

دعا و نیایش در نهج البلاغه

دعا وسیله ای است که تمام خلایق، خصوصاً انسانها از آن بیگانه نیستند و همیشه بدان توجه دارند و با زبان حال و قال از آن استفاده می کنند هر چند که واژه ای به نام دعا در میانشان مطرح نباشد چون هر کلمه و کلامی که از استمداد و ایجاد رابطه به خدا حکایت نماید دعاست 23 دی 1395, 0:15

نیایش زیبا از نهج البلاغه

خدایا! امید به تو بستم تا راهنما باشى به اندوخته هاى آمرزش و گنجینه هاى بخشایش ! خدایا! این بنده توست که در پیشگاهت برپاست ، یگانه ات مى خواند و یگانگى خاص تو راست . جز تو کسى را نمى بیند که سزاى این ستایش هاست . مرا به درگاه تو نیازى است که آن نیاز را جز فضل تو به بى نیازى نرساند، و آن درویشى را جز عطا و بخشش تو به توانگرى مبدل نگرداند. خدایا! خشنودى خود را بهره ما فرما، هم در این حال که داریم ، و بى نیازمان گردان از اینکه جز به سوى تو دست برداریم ، که تو بر هر چیز توانایى. 23 دی 1395, 0:26

دعا در نهج البلاغه

عبادت و نیایش در نهج البلاغه

ریشه همه آثار معنوی اخلاقی و اجتماعی که در عبادت است، در یاد حق و غیر او را از یاد بردن می‌باشد. ذکر خدا و یاد خدا که هدف عبادت است، دل را جلا می‌دهد و صفا می‌بخشد و آن را آماده تجلیات الهی قرار می‌دهد. امام علی علیه‌السلام در به اره یاد حق یا همان روح عبادت میفرماید: < خداوند یاد خود را صیقل دل‌ها قرار داده است. دل‌ها به این وسیله از پس کری، شنوا و از پس نابینایی، بینا و از پس سرکشی و عناد رام می‌ گردند 23 دی 1395, 0:28

خدايا! تو براى عاشقانت بهترين مونسى

و دلهايشان به جانب تو در غم و اندوه. اگر تنهايى آنان را به وحشت اندازد ياد تو مونسشان شود، و اگر مصائب به آنان هجوم آرد به تو پناه جويند، زيرا مى دانند زمام 23 دی 1395, 0:20