دانشنامه پژوهه بزرگترین بانک مقالات علوم انسانی و اسلامی

منبر «سلونی» امام علی (ع)

No image
منبر «سلونی» امام علی (ع)

پرسش:

امام علي(ع) در خطبه يا منبر «سلوني قبل ان تفقدوني» چه پاسخ هايي را به سؤال هاي مخاطبين خود ارائه داده اند؟

پاسخ:

در چهار بخش قبلي پاسخ به اين سؤال، امام علي(ع) به سيزده پرسش مخاطبين خود پاسخ هاي حکيمانه اي فرمودند. اينک در ادامه دنباله بحث را پي مي گيريم.

14- سائل چهاردهم از گوشه ديگر مسجد کوفه برخاست و پرسيد: يا علي! ما در زندگي چگونه به جنگ با سختي ها برويم؟

اميرالمؤمنين علي(ع) فرمود:

1- به مشکلات زندگي تان زمان بدهيد تا با گذشت زمان، مشکل برطرف شود.

2- شرايط بدتر را در نظر بگيريد تا تحمل آن شرايط موجود بر شما آسان شود.

3- ديگران را شاد کنيد، غم را از دل ديگران برباييد تا خداوند نيز غم را از دل شما بربايد و مشکل شما را حل کند.

4- محرم رازي داشته باشيد و مشکلات تان را با او در ميان بگذاريد تا تسکين پيدا کنيد.

5- به نقطه هاي مثبت و زيباي زندگي خود بيانديشيد.

اين سؤال کننده هم جواب سؤال خود را گرفت و نشست.

15- سائل پانزدهم از گوشه ديگر مسجد کوفه برخاست و پرسيد:

يا علی! آن پديده چه بود که زنده اش، مي آشاميد و مرده اش هم مي خورد؟

اميرالمؤمنين علي(ع) فرمود: عصاي موسي؛ موقعي که شاخه اي بر روي درخت بود، می‌آشاميد و موقعي که عصا شد، سحر ساحران را بلعيد و خورد.

اين سؤال کننده هم جواب سؤال خود را گرفت و نشست.

16- سائل بعدي از گوشه ديگر مسجد کوفه برخاست و پرسيد:

يا علی! اول درختي که روي زمين روييده، کدام درخت بود؟

اول چشمه اي که روي زمين جاري شد، کدام چشمه بود؟

اول سنگي که بر روي زمين قرار گرفت، کدام سنگ بود؟

اميرالمؤمنين علي(ع) فرمود:

اول درخت، خرما بود که حضرت آدم آن را با خود از بهشت به زمين آورد و آن را کاشت و تمام خرماهاي عالم از آن اول درخت عالم پديد آمد.

اما اول چشمه اي که بر روي زمين جاري شد، آب حيات بود که هر کس آن را بياشامد، زنده خواهد ماند، چنانکه خضر پيامبر آن را نوشيد و زنده باقي ماند.

و اول سنگي که بر روي زمين قرار گرفت، سنگ حجرالاسود بود که حضرت آدم آن را از بهشت به دنيا آورد و بر آن زاويه خانه کعبه نصب کرد، ابتدا از برف سفيدتر بود، بعد در اثر حسرت دست زدن کفار و مشرکين به آن، سياه شد (لذا به آن مي گويند حجرالاسود سنگ سياه) سؤال کننده شانزدهم هم جواب سؤال خود را گرفت و نشست.

  روزنامه كيهان، شماره 21654 به تاريخ 1/4/96، صفحه 6 (معارف)

این موضوعات را نیز بررسی کنید:

جدیدترین ها در این موضوع

No image

دعا در نهج البلاغه

(به فرزندش امام حسن عليه السلام فرمود): در سؤال (حاجت) از پروردگارت اخلاص داشته باش؛ زيرا بخشش و محروم ساختن در دست اوست.
No image

عبادت و نیایش از دیدگاه نهج البلاغه

و اما این كه هر كارفرما كه مزدى مى‏ دهد به خاطر بهره‏اى است كه از كار كارگر مى ‏برد و كارفرماى ملك و ملكوت چه بهره‏اى مى‏تواند از كار بنده ضعیف ناتوان خود ببرد، و هم این‌ كه فرضاً اجر و مزد از جانب آن كارفرماى بزرگ به صورت تفضل و بخشش انجام گیرد پس چرا این تفضل بدون صرف مقدارى انرژى كار به او داده نمى ‏شود، مسأله‏ اى است كه براى این چنین عابدهایى هرگز مطرح نیست.
خدایا! ببخش!

خدایا! ببخش!

به آن نديدى. الهى! آنچه را كه به زبانم به تو تقرب جستم ولى دلم برخلاف آن بود بر من ببخش! الهى! اشارات چشم، و سخنان بيهوده، و مشتهيات دل
خدایا! چهارپايان ما تشنه اند!

خدایا! چهارپايان ما تشنه اند!

و ابرهاى باران دار به ما پشت كرده، و تو اميد هر غمزده اى، و برآورنده حاجت هر حاجتمندی. در اين زمان كه مردم ما نااميدند، و ابرها باران نداده اند، و چرندگان از بين رفته اند، از تو مى خواهيم كه ما را به اعمال زشتمان مؤاخذه نكنى، و به گناهانمان نگيرى. الهى! با ابر
خدایا! حرمتم را به تنگدستى نشكن

خدایا! حرمتم را به تنگدستى نشكن

دچار آيم، و به بدگويى آن كه از بخشيدن به من دريغ ورزد مبتلا گردم، و تو ماوراى اين همه، اختيـاردار بخشش و منـعى، چـه اينـكه بـر هـر چيـز تـوانـايـى.

پر بازدیدترین ها

No image

دعا در نهج البلاغه

(به فرزندش امام حسن عليه السلام فرمود): در سؤال (حاجت) از پروردگارت اخلاص داشته باش؛ زيرا بخشش و محروم ساختن در دست اوست.
دعا و نیایش در نهج البلاغه

دعا و نیایش در نهج البلاغه

دعا وسیله ای است که تمام خلایق، خصوصاً انسانها از آن بیگانه نیستند و همیشه بدان توجه دارند و با زبان حال و قال از آن استفاده می کنند هر چند که واژه ای به نام دعا در میانشان مطرح نباشد چون هر کلمه و کلامی که از استمداد و ایجاد رابطه به خدا حکایت نماید دعاست
نیایش زیبا از نهج البلاغه

نیایش زیبا از نهج البلاغه

خدایا! امید به تو بستم تا راهنما باشى به اندوخته هاى آمرزش و گنجینه هاى بخشایش ! خدایا! این بنده توست که در پیشگاهت برپاست ، یگانه ات مى خواند و یگانگى خاص تو راست . جز تو کسى را نمى بیند که سزاى این ستایش هاست . مرا به درگاه تو نیازى است که آن نیاز را جز فضل تو به بى نیازى نرساند، و آن درویشى را جز عطا و بخشش تو به توانگرى مبدل نگرداند. خدایا! خشنودى خود را بهره ما فرما، هم در این حال که داریم ، و بى نیازمان گردان از اینکه جز به سوى تو دست برداریم ، که تو بر هر چیز توانایى.
عبادت و نیایش در نهج البلاغه

عبادت و نیایش در نهج البلاغه

ریشه همه آثار معنوی اخلاقی و اجتماعی که در عبادت است، در یاد حق و غیر او را از یاد بردن می‌باشد. ذکر خدا و یاد خدا که هدف عبادت است، دل را جلا می‌دهد و صفا می‌بخشد و آن را آماده تجلیات الهی قرار می‌دهد. امام علی علیه‌السلام در به اره یاد حق یا همان روح عبادت میفرماید: < خداوند یاد خود را صیقل دل‌ها قرار داده است. دل‌ها به این وسیله از پس کری، شنوا و از پس نابینایی، بینا و از پس سرکشی و عناد رام می‌ گردند
خدایا! چهارپايان ما تشنه اند!

خدایا! چهارپايان ما تشنه اند!

و ابرهاى باران دار به ما پشت كرده، و تو اميد هر غمزده اى، و برآورنده حاجت هر حاجتمندی. در اين زمان كه مردم ما نااميدند، و ابرها باران نداده اند، و چرندگان از بين رفته اند، از تو مى خواهيم كه ما را به اعمال زشتمان مؤاخذه نكنى، و به گناهانمان نگيرى. الهى! با ابر
Powered by TayaCMS