نعمت شناخت و ایمان به خدا

قال علی(ع :« معرفه الله سبحانه اعلی المعارف »(تصنیف غرر الحکم و درر الکلم، حدیث 1270)

انسان به گونه‌ای آفریده شده است که تا از نعمتهای الهی برخوردار است و آنها در معرض خطر واقع نشده و یا آن را از دست نداده است، هرگز پی به ارزش آنها نمی‌برد و آنگاه که آن را از دست می‌دهد تازه متوجه می‌شود که چه نعمتی را از دست داده است. این روحیه انسان نسبت به تمام نعمت‌های الهی است. در میان تمام نعمت‌ها و قبل از همه، نعمت شناخت خداوند قرار دارد که ما نمی‌توانیم به ارزش نعمت خداوند پی ببریم همین ایمان ضعیفی که داریم و همه هم اقرار می‌کنیم که ایمان و معرفتمان به خدا خیلی ضعیف و ناقص است، وقتی به ارزش و ضرورت آن پی می‌بریم که به شک و شبهه‌ای مبتلا شویم. اگر این نور ایمان خاموش شود آن وقت می‌فهمیم که چه آتشی شعله‌ور گردیده که جان ما را می‌سوزاند و هیچ راه نجاتی نداریم. اگر خدای ناکرده رابطه ما با خدا قطع شود به گونه‌ای که ذرّه‌ای ایمان در کف نداشته باشیم و در دل احساس نکنیم که با جایی و با کسی ارتباط داریم که حرفمان را بشنود و دردمان را درمان نهد، در این صورت جز گمراهی و حیرت و سردرگمی و بدبختی بهره‌ای نخواهیم داشت. چون ما نمی‌دانیم آنهایی که ایمان ندارند در چه گمراهی و پستی و بدبختی به سر می‌برند قدر ایمان ضعیف خود را نداریم و غافلیم که برای همین زندگی دنیا چه قدر موثر است، البته تأثیر آن در آخرت به مراتب بیشتر است که برای ما قابل درک نیست.[1]

در روایات شناخت خداوند به عنوان برترین عبادات معرفی شده است.

امام صادق (ع) می‌فرماید :

« افضل العباده العلم بالله والتواضع له »[2]

برترین عبادات شناخت خدا و افتادگی در برابر خداوند است.

در حدیثی پیامبر اکرم می‌فرمایند :

« افضلکم ایماناً افضلکم معرفه »[3]

برترین شما از نظر ایمان، برترین شما از نظر شناخت و معرفت خداوند است.

در این روایت ملاک برتری، شناخت و معرفت خداوند قرار گرفته است و لذا انسان همواره باید قدر نعمت شناخت خداوند را داشته باشد و در راه بندگی او تلاش کند.

[1] - مصباح یزدی ، محمد تقی، پند جاوید، قم ، انتشارات موسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی، چاپ اوّل، 1379هش، جلد اوّل، ص236
[2] - ابن شعبه حرّانی، تحف العقول، ترجمه احمد جنتی، تهران ، نشر بین الملل، چاپ اوّل، 1387هش، ص810
[3] - علامه مجلسی، بحار الانوار، بیروت، موسسه الوفاء، 1404هق، ج3، ص14

جدیدترین ها در این موضوع

دعا در نهج البلاغه

(به فرزندش امام حسن عليه السلام فرمود): در سؤال (حاجت) از پروردگارت اخلاص داشته باش؛ زيرا بخشش و محروم ساختن در دست اوست. 24 دی 1395, 23:41

عبادت و نیایش از دیدگاه نهج البلاغه

و اما این كه هر كارفرما كه مزدى مى‏ دهد به خاطر بهره‏اى است كه از كار كارگر مى ‏برد و كارفرماى ملك و ملكوت چه بهره‏اى مى‏تواند از كار بنده ضعیف ناتوان خود ببرد، و هم این‌ كه فرضاً اجر و مزد از جانب آن كارفرماى بزرگ به صورت تفضل و بخشش انجام گیرد پس چرا این تفضل بدون صرف مقدارى انرژى كار به او داده نمى ‏شود، مسأله‏ اى است كه براى این چنین عابدهایى هرگز مطرح نیست. 23 دی 1395, 1:47

خدایا! ببخش!

به آن نديدى. الهى! آنچه را كه به زبانم به تو تقرب جستم ولى دلم برخلاف آن بود بر من ببخش! الهى! اشارات چشم، و سخنان بيهوده، و مشتهيات دل 23 دی 1395, 1:44

خدایا! چهارپايان ما تشنه اند!

و ابرهاى باران دار به ما پشت كرده، و تو اميد هر غمزده اى، و برآورنده حاجت هر حاجتمندی. در اين زمان كه مردم ما نااميدند، و ابرها باران نداده اند، و چرندگان از بين رفته اند، از تو مى خواهيم كه ما را به اعمال زشتمان مؤاخذه نكنى، و به گناهانمان نگيرى. الهى! با ابر 23 دی 1395, 1:28

خدایا! حرمتم را به تنگدستى نشكن

دچار آيم، و به بدگويى آن كه از بخشيدن به من دريغ ورزد مبتلا گردم، و تو ماوراى اين همه، اختيـاردار بخشش و منـعى، چـه اينـكه بـر هـر چيـز تـوانـايـى. 23 دی 1395, 1:26

پر بازدیدترین ها

دعا و نیایش در نهج البلاغه

دعا وسیله ای است که تمام خلایق، خصوصاً انسانها از آن بیگانه نیستند و همیشه بدان توجه دارند و با زبان حال و قال از آن استفاده می کنند هر چند که واژه ای به نام دعا در میانشان مطرح نباشد چون هر کلمه و کلامی که از استمداد و ایجاد رابطه به خدا حکایت نماید دعاست 23 دی 1395, 0:15

نیایش زیبا از نهج البلاغه

خدایا! امید به تو بستم تا راهنما باشى به اندوخته هاى آمرزش و گنجینه هاى بخشایش ! خدایا! این بنده توست که در پیشگاهت برپاست ، یگانه ات مى خواند و یگانگى خاص تو راست . جز تو کسى را نمى بیند که سزاى این ستایش هاست . مرا به درگاه تو نیازى است که آن نیاز را جز فضل تو به بى نیازى نرساند، و آن درویشى را جز عطا و بخشش تو به توانگرى مبدل نگرداند. خدایا! خشنودى خود را بهره ما فرما، هم در این حال که داریم ، و بى نیازمان گردان از اینکه جز به سوى تو دست برداریم ، که تو بر هر چیز توانایى. 23 دی 1395, 0:26

عبادت و نیایش در نهج البلاغه

ریشه همه آثار معنوی اخلاقی و اجتماعی که در عبادت است، در یاد حق و غیر او را از یاد بردن می‌باشد. ذکر خدا و یاد خدا که هدف عبادت است، دل را جلا می‌دهد و صفا می‌بخشد و آن را آماده تجلیات الهی قرار می‌دهد. امام علی علیه‌السلام در به اره یاد حق یا همان روح عبادت میفرماید: < خداوند یاد خود را صیقل دل‌ها قرار داده است. دل‌ها به این وسیله از پس کری، شنوا و از پس نابینایی، بینا و از پس سرکشی و عناد رام می‌ گردند 23 دی 1395, 0:28

دین و دنیایت را به خدا می سپارم

بگذار وقایع گذشته، دلیل و راهنمای تو در وقایع آینده و نیامده باشد که امور، همیشه به هم شبیه اند. از مردمی نباش که موعظه سودی به حالشان ندارد 23 دی 1395, 0:35

دعا از دیدگاه قرآن و نهج البلاغه

بدان همان کسی که گنج های آسمان و زمین در اختیار اوست، به تو اجازه دعا و درخواست داده است و اجابت آن را نیز تضمین نموده، به تو امر کرده از او بخواهی تا به تو عطا کند و از او درخواست رحمت نمایی تا رحمتش را بر تو فرو فرستد. خداوند بین تو و خودش کسی قرار نداده که حجاب و فاصله باشد، تو را مجبور نساخته که به شفیع و واسطه ای پناه ببری و مانعت نشده . 23 دی 1395, 1:22