21 فروردین 1395, 9:45
(بدان اي سالک راه خدا!) اينکه چه مانعي دارد يک نفر، در مواردي که خدا آن را حرام نکرده به دنبال جمع کردن بيش از حد کفاف خود باشد؟ در اينجا بحث حرام نيست، بحث لذت هاي حلال بيش از اندازه است، بحث کيف هاي مشروع و التذاذات نفسانيه است. در مباحث اخلاقي و بحث هاي رواني عوامل و اسبابي براي محبت مطرح شده که عبارتند از: التذاذ و لذت بردن، موانست و همراهي، زيبايي و جمال. در باب دنيا، چه ابزار دنيوي و چه حيات دنيوي، عوامل ايجاد محبت به نحو شديدي مطرح بوده و کارساز است. يعني هم لذت بردن از ابزار دنيوي وجود دارد، هم موانست با ابزار دنيوي در زندگي همه هست و هم جلوه ها و زيبايي هاي ابزار دنيوي موجود بوده و مي تواند محبت را در انسان ايجاد نمايد، بنابراين عوامل ايجاد محبت اگر بيش از حد کفاف مورد توجه قرار گيرد، موجبات تبديل نگرش انسان را فراهم مي آورد و نگاه الهي انسان را به نگاه مادي و دنيوي تغيير مي دهد و همين حب دنيا سبب مفاسد بعدي براي او خواهد شد. (1)
برگرفته از: 1- رسائل بندگی، آيت الله شيخ مجتبی تهرانی، ص152
روزنامه كيهان، شماره 21035 به تاريخ 27/1/94، صفحه 6 (معارف)
در خصوص عرفان، حدیث و کلام اسلامى که در لابهلاى آن اشعارى دیده مىشود. این کتاب به زبان فارسى و عربى است.
 ,عبدالصمد همدانى بحرالمعارف را در کربلا به رشته تألیف درآورد و نسخههاى خطى از آن در کتابخانههاى معتبر ایران از جمله آستان قدس رضوى، کتابخانه آیتاللَّه مرعشى و کتابخانههاى نجف و کربلا نگاهدارى مىشود. چاپ سنگى آن در ایران در یک مجلّد رحلى و در 550 ص به سال 1293ه .ش در تبریز انجام پذیرفته است. در بمبئى (هند) نیز به طبع آن اقدام کردهاند.
 ,طبع جدید بحرالمعارف در سه مجلّد با قطع وزیرى و تحقیق و ترجمه آقاى حسین استاد ولى در پاییز 1370ه .ش توسط انتشارات حکمت صورت گرفته است.
 ,کتابى تحت عنوان «شرح معارج الاصول محقق حلّى» در اصول فقه را نیز به عبدالصمد همدانى نسبت دادهاند که در واقع این اثر از آنِ سید عبدالصمد حسینى از احفاد میر سید على همدانى است.
کتابخانه هادی
پژوهه تبلیغ
ارتباطات دینی
اطلاع رسانی
فرهیختگان