وظیفه مبلّغان

وظیفه مبلّغان

نکته اى که وى بارها، دردمندانه از آن یاد مى کند، بى توجهى بسیارى از اهل منبر، به مطالعه و اتقان مطالب است. او مى گوید:

«واعظ، موظف است با استفاده از قرآن و احادیث معصومان (علیهم السلام)، با بیانى ساده، سطح فکر مردم را بالا ببرد و از سنگر منبر، براى تبلیغ دین و ترویج مکتب اهل بیت (علیهم السلام) استفاده کند نه آن که منبر را وسیله اى جهت کسب درآمد یا وجاهت اجتماعى بداند».

وى مى افزاید:

«دو وظیفه به نظر بنده مى رسداوّل این که در اسناد و درستى مطالبى که مى گویند، تحقیق کنند. تا به صحت و درستى مطلبى یقین ندارند، نگویند. دقّت کنند روایاتى را که قرینه قطعى بر نادرستى آنها هست، نقل نکنند.

وظیفه دوم این است که به طور کلى در عزادارى ها، کارها و برنامه هایمان، صحیح باشد. جوش و خروش مردم و به خصوص جوان ها را در ایّام سوگوارى، باید به سمت صحیح هدایت کرد. پس همه گفتار و رفتار ما باید روى موازین صحیح دینى و علمى و عقلایى باشد. این شبیه خوانى ها، مرد در لباس زن رفتن ها، قمه زنى ها و... اشکال دارد. من شخصاً در منطقه خودمان اینها را تحریم کرده ام. در عزادارىِ بهترینِ خلقِ خدا، این کارها مایه شرم و وهن و استهزاست!

جوان هاى ما هم باید از کسانى تقلید کنند که پخته و روشنند و علم و عملشان، هر دو صحیح است یکى بدون دیگرى، ارزش ندارد»^[

منبع:فرهیختگان تمدن شیعه