بزرگترین فضیلت حضرت علی(علیه السلام) چیست؟

با توجه به آیه شریفه «ما خلقت الجن و الانس الا لیعبدون[1]» و جمله معروف «کنت کنزاً مخفیاً فأجبت ان اعرف فخلقت الخلق لکى اعرف[2]»، و نظایر آن، معلوم مى شود که انسانها براى آن که پروردگار خویش را بشناسند، آفریده شده‌اند و منظور اصلى خلقت، عرفان و شناخت خداوند است و کسب صفات و ویژگیهاى پسندیده مثل عفت و شجاعت و حلم و انجام اعمال صالحه و نیک نظیر نماز خواندن و رزوه گرفتن و جهاد کردن به ترتیب در درجه دوم و سوم از اهمیت قرار دارند و بلکه باید گفت که ارزش و اهمیت آنها در پرتو عقاید و معارف الهى و براى تقویت آنها است و بدون آن جایگاهى ندارد و مفهومى نخواهد داشت.

با توجه به این مبنا مى توان گفت که بینش توحیدى و معارف حقه الهیه معیار و ملاک فضیلت و شأن و رتبه هر شخص مى باشد. امام على(علیه السلام) نیز از این قانون کلى مستثنا نیست و لذا بزرگترین فضیلت ایشان شناخت و عرفان ایشان نسبت به خدا و اسماء و صفات اوست. در روایتى از امام حسین(علیه السلام) نقل شده که فرمودند: اى مردم، خداوند بندگان را نیافرید جز براى آن که او را بشناسند. وقتى او را شناختند، عبادت مى کنند و هنگامى که او را عبادت کردند، از رهگذر عبادت او از عبادت غیر او بى نیاز مى گردند...[3] و امام على(علیه السلام)چنان که همگان مى دانند در میدان عبادت یکه تاز میدان بودند، نمازهاى هزار رکعتى ایشان در طول شب یا شبانه روز بیانگر این مدعاست.

پی نوشت:
• [1] . سوره ذاریات، آیه 56. یعنى جن و انس را نیافریدیم مگر آن که مرا عبادت کنند. مفسرین گفته اند که منظور از «لیعبدون»، «لیعرفون» است. یعنى براى آن که شناخته شوم. (ر.ک: تفسیر ابو الفتوح رازى، تصحیح یاحقى و ناصح، نشر آستان قدس رضوى، ج 18، ص 115.
• [2] . یعنى گنجى پنهان بودم، دوست داشتم شناسایى شوم. لذا مخلوقات را آفریدم تا شناخته شوم. (ر.ک: شرح فصوص الحکم، قیصرى، تصحیح آشتیانى، ص 327، 328، و 336 و...).
• [3] . تفسیر مبانى، ج 5، ص 75.