14 مهر 1394, 11:47
محمد حرزالدین می گوید: «کان عالماً فاضلاً تقیاً ورعاً تمیل الیه جملة من کسبة النجف. له الخلق السامی و الادب الواسع مع لین جانب و بشاشة و ظرافة و کان محترماً عند علماء عصره و الوجوه فی النجف؛[50]
او، عالم و فاضل و با تقوا و با ورع بود... او اخلاقی بلند و ادبی گسترده داشت. نرم خو و بشاش و با ظرافت بود. مورد احترام علما و بزرگان عصرش در نجف بود.».
منبع:فرهیختگان تمدن شیعه
علامه عبدالحسین امینى مىگوید: چند فصل از آن را به خط مؤلف دیدهام که در خاتمه فصل احیاءالموات عبدالصمد همدانى نوشته بود. «این آخرین نوشتهاى است که بر قلم مؤلف گناهکارش عبدالصمد همدانى در کربلاى حسینى روان گشت در حالى که بر هجرت نبوى 1195 سال مىگذشت.» این شرح به خوبى موید آن است که مؤلف در فقه، اصول، حدیث و زبان و ادبیات عرب تبحرى وافر داشته است. شیخ آقا بزرگ تهرانى نوشته است: بخشى از آن را، از بحث لقطه تا مواریث، به خط عبدالصمد همدانى نزد سادات آل خراسان در نجف دیدم که حاوى نقل قولهاى وى، احادیث و تحقیقات زیادى بود و به نظر مىرسد از ریاض المسایل و حیاض الدلائل سید على طباطبائى مفصلتر باشد.
کتابخانه هادی
پژوهه تبلیغ
ارتباطات دینی
اطلاع رسانی
فرهیختگان