دانشنامه پژوهه بزرگترین بانک مقالات علوم انسانی و اسلامی

اجتماعی خون نذر

به رغم آنکه نذر خون یکی از سنت‌های حسنه در ایام محرم و به ویژه روز عاشوراست، شواهد حکایت از آن دارد که بهتر است چنین نذری را در این روز ادا نکرد و برای مفید بودنش، آن را به روز‌های بعد موکول کرد.
اجتماعی خون نذر
اجتماعی خون نذر

قابل توجه آن‌هایی که «نذر خون» دارند؛

به رغم آنکه نذر خون یکی از سنت‌های حسنه در ایام محرم و به ویژه روز عاشوراست، شواهد حکایت از آن دارد که بهتر است چنین نذری را در این روز ادا نکرد و برای مفید بودنش، آن را به روز‌های بعد موکول کرد.

به گزارش «تابناک»؛ با از راه رسیدن ماه محرم، ادای نذر‌های مختلف در جامعه داغ شده است؛ نذر‌هایی که یکی از رایج‌ترینشان، نذر خون است. نذری برای کمک به بیماران که هر ساله در روز‌های محرم و به ویژه ایام تاسوعا و عاشورا، موجب شکل‌گیری صف‌های طولانی مقابل مراکز انتقال خون و ایستگاه‌های سیار این مرکز در شهر‌های مختلف می‌شود و اغلب با پدید آوردن بحث و سخن‌هایی همراه است.

طولانی بودن صف‌های اهدای خون و کندی پیشرفت این صف‌ها، مسائلی نیستند که همه اهدا کنندگان خون بتوانند با آن کنار بیایند؛ صف‌هایی که برخی توقع دارند با راه اندازی واحد‌های ویژه و بسیج امکانات، کوتاهش کنند؛ غافل از اینکه کوتاه کردن این صف‌ها به هیچ وجه اتفاق مناسبی نیست و تنها بر ضرر‌ها می‌افزاید.

موضوعی که ممکن است به نظر عجیب برسد، ولی واقعیت دارد؛ اما چگونه ممکن است افزایش شمار کسانی که خون می‌دهند، زیانبار باشد؟ مگر نه اینکه اهدای خون، پسندیده و پر فایده است که به پر کردن ذخایر خون و فرآورده‌های خونی در کشور منجر می‌شود که خیال همه را از تأمین نیاز‌های بیماران راحت می‌کند؟

برای رسیدن به پاسخ این پرسش ها، کافی است بررسی کوچک کرده تا دریابیم که عمر خون و فرآورده‌های خونی بسیار کوتاه است؛ آنقدر کوتاه که لازم باشد مدام صف‌های اهدای خون پر باشد و متقاضیان با حضور در آنها، نیاز‌های فراوان خونی در کشور را تأمین کنند؛ نکته‌ای کلیدی که نشان می‌دهد، چرا شکستن صف‌های انتقال خون در روز‌های تاسوعا و عاشورا اتفاق خوب و مفیدی نیست.

به عبارت بهتر، وقتی در روز‌های محرم و به ویژه تاسوعا و عاشورا، خیل متقاضیان برای ادای نذر خون روانه مراکز انتقال خون می‌شوند، خیلی بیش از ظرفیت این مراکز و نیاز کشور به خون و فرآورده‌های آن، خون گردآوری می‌شود و از آنجایی که عمر این محصولات کوتاه است، عملاً اغلب آن‌ها اصراف و هزینه استحصالشان هم به ضرر‌های رقم خورده افزوده می‌شود.

همه این‌ها در حالی است که می‌دانیم مردان هر بار پس از اهدای خون تا سه ماه نمی‌توانند خون اهدا کنند و این مدت برای زنان، چهار ماه است. این عامل موجب می‌شود که بسیاری با نذر خون، عملاً از صف اهدای خون در روز‌ها و ماه‌های منتهی به محرم باز بمانند و در نتیجه، خون و فرآورده‌های خونی در این روزها کاهش بیابد.

این در حالی است که می‌دانیم با شکلگیری صف‌های اهدای خون در روز‌هایی مانند عاشورا، عملاً خیل بزرگی از متقاضیان اهدای خون تا سه، چهار ماه آینده قادر به خون دادن نخواهند بود که این هم موجب کاهش ذخیره‌های خونی کشور خواهد شد و حتی ممکن است شرایط را بحرانی کند. اینجاست که می‌گوییم ادای نذر خون در روز عاشورا چندان اتفاق خوبی نیست، مگر آنکه نذر در این روز باشد و عمل به آن به بازه‌های بزرگتری موکول شود؛ مثل بازه پیشنهادی مسئولان سازمان انتقال خون برای اهدای خون از عاشورا تا اربعین.

پیشنهادی که عمل به آن می‌تواند منفعت‌های نذر خون را چندین برابر کرده، مانع از اتلاف خون و هزینه‌های استحصال و فرآورده‌گیری از آن شود، ذخایر این محصولات را در حد و اندازه قابل قبول حفظ کند و نزدیک‌تر به چیزی باشد که نذرکنندگان در دل می‌گیرند.

چرا خون ندادن در روز عاشورا بهتر است؟

سایت تابناک

تاریخ انتشار: 29 شهریور ماه 1397

این موضوعات را نیز بررسی کنید:

جدیدترین ها در این موضوع

No image

امامت از ديدگاه نهج البلاغه

اختلاف مذهبي بين مسلمين سه ريشه اصلي دارد. نخستين اختلاف بر سر جانشيني پيامبر اسلام، مسلمانان را به دو دسته شيعه و سني تقسيم کرد.دومين اختلاف مسلمين در اصول دين و مسائل اعتقادي است که سبب پيدايش مکاتب مختلف کلامي گرديد که مهمترين آن ها اشاعره، معتزله، مرجئه و شيعه است. سومين اختلاف در احکام و فروغ دين است که در نتيجه آن مذاهب مختلف فقهي مانند شافعي، حنبلي، مالکي، حنفي و جعفري پديدار شد.
نگاهی به مسأله حساس امامت در نهج البلاغه

نگاهی به مسأله حساس امامت در نهج البلاغه

احتمالا بتوان از این سخن دردمندانه این نکته را به دست آورد که اهمیت امامت فقط در مدیریت جامعه نیست بلکه در مقام فهم دین نیز بسیار حائز اهمیت است که البته طبق دلایل بسیار متقن ائمه اهل بیت (علیهم السلام) از علمی خدایی بهره مند هستند کما اینکه این مساله را می توان از این سخن حضرت نیز به دست آورد ان احق الناس بهذا الامر اقواهم علیه و اعلیهم بامر الله فیه سزاوارترین مردم به امر حکمرانی تواناترین آنها در این امر و عالمترین آنها به دستور خداوند در مورد حکمرانی است.
رهبرى صالح از ديدگاه نهج البلاغه

رهبرى صالح از ديدگاه نهج البلاغه

از موضوعات اساسى و مباحث حياتى نهج البلاغه - كه جملگى از مسائل اساسى جامعه انسانى محسوب مى گردد - مساله امامت و رهبرى است . على (ع) در سخنان و رهنمودهاى ارزنده خويش در نهج البلاغه به بيان ابعاد مختلف اين مساله پرداخته اند:اولا: ضرورت آن را در اجتماع بشرى مطرح فرموده اند؛ثانيا: در ارتباط با همين لزوم و ضرورت رهبرى، به امامت و پيشوايى صالح و حق، و نيز به رهبرى ناشايسته و ناحق پرداخته اند.
نص بر امامت در نهج البلاغه

نص بر امامت در نهج البلاغه

کجایند کسانى که به دروغ و از روى حسد- گمان مى کنند که آنان «راسخان در علمند نه ما» خداوند ما را بالا برده و آنها را پایین، به ما عنایت کرده و آنها را محروم ساخته است، ما را وارد کرده، و آنها را خارج؟! تنها به وسیله ما هدایت حاصل مى شود، و کورى و نادانى برطرف مى گردد، امامان از قریش اند امّا نه همه قریش بلکه خصوص یک تیره، از بنى هاشم، جامه امامت جز بر تن آنان شایسته نیست و کسى غیر از آنان چنین شایستگى را ندارد

پر بازدیدترین ها

No image

امامت از ديدگاه نهج البلاغه

اختلاف مذهبي بين مسلمين سه ريشه اصلي دارد. نخستين اختلاف بر سر جانشيني پيامبر اسلام، مسلمانان را به دو دسته شيعه و سني تقسيم کرد.دومين اختلاف مسلمين در اصول دين و مسائل اعتقادي است که سبب پيدايش مکاتب مختلف کلامي گرديد که مهمترين آن ها اشاعره، معتزله، مرجئه و شيعه است. سومين اختلاف در احکام و فروغ دين است که در نتيجه آن مذاهب مختلف فقهي مانند شافعي، حنبلي، مالکي، حنفي و جعفري پديدار شد.
اهل بیت علیهم السلام در نهج البلاغه

اهل بیت علیهم السلام در نهج البلاغه

نهج البلاغه فرهنگ نامه ای است بی مانند که متونش با یک دیگر همگون و همخوان اندو این مساله نشان از جریانات علمی، دانش های دینی و دنیایی این کتاب بزرگ دارد. مهم تر آن که چهره حقیقی، جایگاه و منزلت اهل بیت علیهم السلام را آن گونه که خدا و رسول خواسته است، می نمایاند و با بیش از ده ها عبارت، با صراحت و دلالتی روشن، موقعیت تاریخی امت و نقش آنان را در آینده نشان می دهد.
نص بر امامت در نهج البلاغه

نص بر امامت در نهج البلاغه

کجایند کسانى که به دروغ و از روى حسد- گمان مى کنند که آنان «راسخان در علمند نه ما» خداوند ما را بالا برده و آنها را پایین، به ما عنایت کرده و آنها را محروم ساخته است، ما را وارد کرده، و آنها را خارج؟! تنها به وسیله ما هدایت حاصل مى شود، و کورى و نادانى برطرف مى گردد، امامان از قریش اند امّا نه همه قریش بلکه خصوص یک تیره، از بنى هاشم، جامه امامت جز بر تن آنان شایسته نیست و کسى غیر از آنان چنین شایستگى را ندارد
رهبرى صالح از ديدگاه نهج البلاغه

رهبرى صالح از ديدگاه نهج البلاغه

از موضوعات اساسى و مباحث حياتى نهج البلاغه - كه جملگى از مسائل اساسى جامعه انسانى محسوب مى گردد - مساله امامت و رهبرى است . على (ع) در سخنان و رهنمودهاى ارزنده خويش در نهج البلاغه به بيان ابعاد مختلف اين مساله پرداخته اند:اولا: ضرورت آن را در اجتماع بشرى مطرح فرموده اند؛ثانيا: در ارتباط با همين لزوم و ضرورت رهبرى، به امامت و پيشوايى صالح و حق، و نيز به رهبرى ناشايسته و ناحق پرداخته اند.
No image

امام شناسی در نهج البلاغه

از آن جمله امیرمؤمنان در خطبه ای می فرماید: «بدانیدآن کس ازما (حضرت مهدی علیه السلام ) که فتنه های آینده را دریابد، با چراغی روشنگر درآن گام می نهد و بر همان سیره و روش پیامبر صلی الله علیه و آله و امامان علیهم السلام رفتار می کند تا گره ها را بگشاید. بردگان و ملت های اسیر را آزاد می سازد، جمعیت های گمراه و ستمگر را می پراکند و حق جویان پراکنده را متحد می سازد.
Powered by TayaCMS