امام سجاد(ع) در جواب کسی که از ایشان درخواست نمود که گریه نکند، فرمودند:

امام سجاد(ع) در جواب کسی که از ایشان درخواست نمود که گریه نکند، فرمودند:

«یعقوب پیغمبر 12 پسر داشت، یکی را خداوند از او جدا کرد، چشمانش از شدت گریه بر او سفید و پشتش از غم و غصه خم شد در حالی که ‌می‌دانست پسرش زنده است. [ولی من] در اطرافم پدر و برادر و عمو و 17 نفر از اهل بیتم را کشته دیدم. پس چگونه حزن و اندوهم تمامی یابد»(1)

شرح حدیث:
در مدینه منوره امام سجاد (ع) به بیان مظلومیت خود و افشای فساد حکومت یزید پرداختند و حتی قبل از ورود به مدینه به یکی از شعرا دستور دادند تا بر مصیبت سید الشهداء شعر بخواند و وقتی مردم جمع شدند، حضرت، خطبه‌ای خواندند و در آن خطبه پیام عاشورا را ابلاغ نمودند. (2)
امام سجاد (ع) مهم‌ترین سند و مدرک نامشروع بودن حکومت یزید یعنی شهادت پارۀ جگر پیغمبر اکرم (ص) و اهل بیت او را ارائه نمودند، سندی که به هیچ وجه قابل انکار یا توجیه نبود؛ علاوه بر اینکه از غم و اندوه حادثه جانسوز کربلا سینه‌اش تنگ شده بود. بنابر نقلی به مدت 20 سال گریه خود را در مناسبت‌های مختلف آشکار می‌ساخت،(3) تا یاد امام و هدف امام(ع) و ظلم حکومت ظالم بنی امیه فراموشی نشود و در جواب کسی که از ایشان درخواست نمود که گریه نکند، فرمودند:

« ویحک! إنّ یعقوب النبىّ علیه السلام کان له إثنا عشر ابناً، فغیّب ا للّه عنه واحداً منهم، فابیضّت عیناه من کثرة بکائه علیه، و شاب رأسه من الحزن، واحدودب ظهره من الغمّ، و کان ابنه حیّاً فی الدنیا، وأنا نظرت إلى أبی و أخی و عمّی و سبعة عشر من أهل بیتی مقتولین حولی، فکیف ینقضی حزنی».

 «یعقوب پیغمبر 12 پسر داشت، یکی را خداوند از او جدا کرد، چشمانش از شدت گریه بر او سفید و پشتش از غم و غصه خم شد در حالی که ‌می‌دانست پسرش زنده است. [ولی من] در اطرافم پدر و برادر و عمو و 17 نفر از اهل بیتم را کشته دیدم. پس چگونه حزن و اندوهم تمامی یابد» (4)

اگر چه زندگی امام سجاد (ع) سر تا سر الگوی ما است، اما درسی که ما از این قطعه تاریخ زندگی آن امام همام می‌گیریم، لزوم زنده نگه داشتن یاد و خاطره عاشورا است تا همواره دستورالعمل سید الشهداء (ع) که فرمودند:

«جانت برود ولی اسلام نرود»، آویزه گوش و چشم رهروان راه آن حضرت باشد.»

1- مجلسی، محمدباقر، بحارالانوار، ج46، ص 108، چاپ دوم، تهران، دارالمکتبة الاسلامیه، 1394ق.
2- الامام زین العابدین، ص 55.
3- ابن شهر آشوب، مناقب آل ابی طالب، تصحیح و تعلیق، سید هاشم رسولی محلاتی، ج4، ص 161، قم، مؤسسه انتشارات علامه.
4- مجلسی، محمدباقر، بحارالانوار، ج46، ص 108، چاپ دوم، تهران، دارالمکتبة الاسلامیه، 1394ق.