توبه و استغفار

و اگر گاهى معصیتى واقع شود، زود به استغفار و توبه و انابت تدارک نماید تا محبوب حق باشد؛ چنان که مى‌فرماید: «إِنَّ اللّهَ یُحِبُّ التَّوّابینَ »؛ یعنى به درستى که حق‌تعالى دوست مى‌دارد بسیار توبه کنندگان را؛ یعنى آنان که هر نوبت که گناه کردند فى‌الفور  توبه مى‌کنند و پشیمان مى‌شوند. و در حدیث آمده: «إِنَّ اللّهَ یُحِبُّ کُلَّ مُفَتَّنٍ تَوَّابٍ» ؛ یعنى به درستى که حق‌تعالى دوست مى‌دارد آن کسى را که در فتنه گناه مى‌افتد و باز توبه مى‌کند؛ یعنى اصرار بر معصیت نمى‌دارد.

عزم بر توبه

و کسى را که توبه میسر نشود، یعنى پشیمانى و عزم بر نکردن گناه دست ندهد، باید که عزم بر توبه داشته باشد و از صدور آن غمناک و آزرده باشد؛ چه، کسى که گناه کند و گرید مثل کسى نیست که گناه کند و خندد. و در حدیث آمده که «مؤمن کسى است که از گناه غمناک شود و از حسنه شادمان» .

رو به سوى کمال

و هر که توفیق یابد که اعمال حسنه و سنن سنیّه مذکوره را به جاى آورد و از اعمال سیّئه مذکوره اجتناب نماید و اخلاق پسندیده را تحصیل کند و ناپسندیده را از خود دور، روز به روز حالش در ترقّى باشد؛ حسناتش متزاید و سیّئاتش مغفور، و درجاتش مرفوع، و باطنش صافى، و قربش به حق وافى، و دعایش مستجاب و نفْسش مستطاب. بیت گرچه وصالش نه به کوشش دهند آن قدر اى دل که توانى بکوش«رَزَقَنَا اللَّهُ ذَلِکَ بِمَنِّهِ وَ جُودِهِ»