29 مهر 1396, 12:0
قال الصادق (علیه السلام):
«مَنْ اَصْبَحَ وَاَمسی وَالدّنیا اَکبرُ هَمِّهِ، جَعََلَ الله الفَقرَ بَینَ عَینَیه وَشَتَّ اَمْرَهُ وَلَم یَنَل مِن الدّنیا اِلا ما قَسَمِ لَهُ» (کافی جلد 3، ص319، حدیث 15)
امام صادق (علیه السلام) فرمودند:
«کسی که صبح و شام کند و حال آنکه دنیا بزرگترین همت او باشد، خدا فقر را بین دو چشمش قرار دهد و در هم کند کار او را و برخوردار نگردد از دنیا مگر آنچه قسمت شده است برای او»
انسان به واسطه دلبستگیاش به دنیا توجهاش به اسباب بیشتر میشود و توکل او به حق کم میشود. دیگر آنکه حب دنیا انسان را از مردن میترساند و از ریاضات شرعیه و عبادات باز میدارد و عزم و اراده را ضعیف و سست مینماید. چه قوای بدن تابع روح و منقاد آن هستند. در صورتی که به وسیله عبادات میتوان انسان را دارای عزم و اراده شمرد تا به طبیعت چیره شود. لذا اگر بخواهد انسان همه قوایش در اختیار قرار بگیرد، باید به تقویت قوای ملکوتی خویش بپردازد و آن جز با دوری جستن از دنیا میسّر نیست.
نوشتهاند بر ایوان جنة الماوی
که هر که عشوه دنیا خرید وای به وی
«حافظ»
کتابخانه هادی
پژوهه تبلیغ
ارتباطات دینی
اطلاع رسانی
فرهیختگان