دانشنامه پژوهه بزرگترین بانک مقالات علوم انسانی و اسلامی

اعمال عبادی روز شنبه

No image
اعمال عبادی روز شنبه
اعمال روز شنبه‌ 1. دعای روز شنبه‌ بِسْمِ اللَّهِ‌الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ‌ بِسْمِ اللَّهِ کَلِمَةُ الْمُعْتَصِمینَ وَ مَقالَةُِ الْمُتَحَرِّزینَ وَ اَعُوذُ بِاللَّهِ تَعالی‌ مِنْ جَوْرِ الْجآئِرینَ‌وَ کَیْدِ الْحاسِدینَ وَ بَغْیِ الظَّالِمینَ وَ اَحْمَدُهُ فَوْقَ حَمْدِ الْحامِدینَ اَللّهُمَّ اَنْتَ الْواحِدُبِلا شَریکٍ وَ الْمَلِکُ بِلا تَمْلیکٍ لا تُضادُّ فی‌ حُکْمِکَ وَ لا تُنازَعُ فی‌ مُلْکِکَ اَسْئَلُکَ اَنْ‌تُصَلِّیَ عَلی‌ مُحَمَّدٍ عَبْدِکَ وَ رَسُولِکَ وَ اَنْ تُوزِعَنی‌ مِنْ شُکْرِ نُعْماکَ ما تَبْلُغُ بی‌ غایَةَ رِضاکَ وَ اَنْ تُعینَنی‌ عَلی‌ طاعَتِکَ وَلُزُومِ عِبادَتِکَ وَاسْتِحْقاقِ مَثُوبَتِکَ بِلُطْفِ عِنایَتِکَ وَ تَرْحَمَنی‌ بِصَدّی‌ عَنْ مَعاصیکَ ما اَحْیَیْتَنی‌ وَتُوَفِّقَنی‌ لِما یَنْفَعُنی‌ ما اَبْقَیْتَنی‌ وَ اَنْ تَشْرَحَ بِکِتابِکَ صَدْری‌ وَ تَحُطَّ بِتِلاوَتِهِ وِزْری‌ وَ تَمْنَحَنِی السَّلامَةَ فی‌ دینی‌ وَ نَفْسی‌ وَلاتُوحِشَ بی‌ اَهْلَ اُنْسی‌ وَ تُتِمَّ اِحْسانَکَ فیما بَقِیَ مِنْ عُمْری‌ کَما اَحْسَنْتَ‌فیما مَضی‌ مِنْهُ یا اَرْحَمَ الرَّاحِمینَ! به نام خدا، کلمه پناهندگان، و گفتار پناه گیرندگان؛ و پناه می‌برم به خدای بزرگ از ستم ظالمان و نیرنگ حسودان و ظلم ظالمان؛ و سپاس می‌گویم او را برتر از سپاس سپاسگزاران. بار خدایا! تویی تنها بدون شریک و پادشاه بدون تملیک. ضدّیت نشود با حکم تو، و نزاع نشود در مُلک تو. از تو خواهم که درود فرستی بر محمّد، بنده تو و فرستاده تو و به من بدهی از سپاسگزاری نعمت‌هایت آنچه که بدان، مرا به نهایت رضایت و خشنودی خودت برسانی، و این که کمک کنی رضایت و خشنودی خودت برسانی، و این که کمک کنی مرا بر طاعت و فرمانبری خودت و ملازم بودن به عبادت و بندگی‌ات و شایستگی برای ثواب و پاداش تو به وسیله لطف و عنایت خودت؛ و رحم کنی بر من که مرا بازداری از گناهانت و عنایت خودت؛ و رحم کنی بر من که مرا بازداری از گناهانت تا زنده‌ام، و توفیقم دهی به آنچه سودم رساند تا عمرم دهی، و این که به کتاب خودت سینه‌ام را گشایش دهی، و به وسیله خواندن قرآن، گناهم را بریزی، و ببخشی به من سلامتی را در دین و جانم، و این که هراسناک نکنی از من، اهل انس مرا، و تمام کنی احسان خودت را در باقی مانده عمرم، چنانچه احسان کردی در گذشته آن،ای مهربان‌ترینِ مهربانان! 2. زیارت پیامبر اکرم (ص) بِسْمِ اللَّهِ‌الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ‌ اَشْهَدُ اَنْ لا اِلهَ اِلَّا اللَّهُ وَحْدَهُ لا شَریکَ لَهُ وَاَشْهَدُ اَنَّکَ رَسُولُهُ وَاَنَّکَ مُحَمَّدُ بْن عَبْدِ اللَّهِ وَاَشْهَدُ اَنَّکَ قَدْ بَلَّغْتَ رِسالاتِ رَبِّکَ وَنَصَحْتَ لِاُمَّتِکَ وَجاهَدْتَ فی‌ سَبیلِ اللَّهِ بِالْحِکْمَةِ وَالمَوْعِظَةِ الْحَسَنَةِوَاَدَّیْتَ الَّذی‌ عَلَیْکَ مِنَ الْحَقِّ وَاَنَّکَ قَدْ رَؤُفْتَ بِالْمُؤْمِنینَ وَغَلَظْتَ عَلَی الْکافِرینَ وَعَبَدْتَ اللَّهَ مُخْلِصاً حَتّی‌ اَتیکَ الیَقینُ فَبَلَغَ اللَّهُ بِکَ اشَرَفَ مَحَلِّ الْمُکَرَّمینَ اَلْحَمْدُ للَّهِ‌ِ الَّذِی اسْتَنْقَذَنا بِکَ مِنَ الشِّرْکِ وَالضَّلالِ اَللّهُمَّ صَلِّ عَلی‌ مُحَمَّدٍ وَآلِهِ وَاجْعَلْ صَلَواتِکَ وَصَلَواتِ مَلائِکَتِکَ وَاَنْبِیآئِکَ الْمُرْسَلینَ وَعِبادِکَ الصَّالِحینَ وَاَهْلِ السَّمواتِ وَ الْأَرَضینَ وَمَنْ سَبَّحَ لَکَ یا رَبَّ الْعالَمینَ مِنَ‌الْأَوَّلینَ‌وَالْاخِرینَ عَلی‌ مُحَمَّدٍ عَبْدِکَ وَرَسُولِکَ وَنَبِیِّکَ وَاَمینِکَ وَنَجِیبِکَ وَحَبیبِکَ وَصَفِیِّکَ وَ صِفْوَتِکَ وَخآصَّتِکَ وَخالِصَتِکَ وَخِیَرَتِکَ مِنْ‌خَلْقِکَ وَاَعْطِهِ الْفَضْلَ وَ الْفَضیلَةَ وَالْوَسیلَةَ وَالدَّرَجَةَ الرَّفیعَةَ وَابْعَثْهُ مَقاماً مَحَمْوُداً یَغْبِطُهُ بِهِ‌الْأَوَّلُونَ وَالْاخِرُونَ اَللّهُمَّ اِنَّکَ قُلْتَ وَلَوْ اَنَّهُمْ اِذْ ظَلَمُوا اَنْفُسَهُمْ جآؤُکَ فَاسْتَغْفَرُوا اللَّهَ وَاسْتَغْفَرَلَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللَّهَ تَوَّاباً رَحیماً اِلهی‌ فَقَدْ اَتَیْتُ نَبِیَّکَ مُسْتَغْفِراً تآئِباً مِنْ ذُنُوبی‌ فَصَلِّ عَلی‌ مُحَمَّدٍ وَآلِهِ وَ اْغِفْرها لی‌ یا سَیِّدَنا اَتَوَجَّهُ بِکَ وَبِاَهْلِ بَیْتِکَ اِلَی‌اللَّه تَعالی‌ رَبِّکَ وَرَبّی‌ لِیَغْفِرَ لی‌ پس سه مرتبه بگو اِنَّا للَّهِ‌ِ وَاِنَّا اِلَیْهِ راجِعُونَ پس بگو اُصِبْنا بِکَ یا حَبیبَ قُلُوبِنا فَما اَعْظَمَ‌الْمُصیبَةَ بِکَ حیَْثُ انْقَطَعَ عَنَّا الْوَحْیُ وَحَیْثُ فَقَدْناکَ فَاِنَّا للَّهِ‌ِ وَاِنَّا اِلَیْهِ راجِعُونَ یا سَیِّدَنا یا رَسُولَ اللَّهِ صَلَواتُ اللَّهِ عَلَیْکَ وَعَلی‌ آلِ بَیْتِکَ الطَّاهِرینَ هذا یَوْمُ السَّبْتِ وَهُوَ یَوْمُکَ وَاَنَا فیهِ ضَیْفُکَ وَجارُکَ فَاَضِفْنی‌ وَاَجِرْنی‌ فَاِنَّکَ کَریمٌ تُحِبُّ الضِّیافَةَ وَمَأْمُورٌ بِالْإِجارَةِ فَاَضِفْنی‌ وَاَحْسِنْ ضِیافَتی‌ وَاَجِرْنا وَاَحْسِنْ اِجارَتَنا بِمَنْزِلَةِ اللَّهِ عِنْدَکَ وَعِنْدَ آلِ بَیْتِکَ وَبِمَنْزِلَتِهِمْ عِنْدَهُ وَبِما اسْتَوْدَعَکُمْ مِنْ عِلْمِهِ فَاِنَّهُ اَکْرَمُ الْأَکْرَمینَ! شهادت می‌دهم که خدایی جز خدای یگانه نیست، شریکی برای او نیست؛ و گواهی می‌دهم که تو رسول او هستی، و تو محمّد، فرزند عبداللَّه هستی؛ و گواهی می‌دهم که تو رسانیدی پیام‌های پروردگارت را، و اندرز دادی امنیّت را، و جهاد کردی در راه خدا به حکمت و پند نیکو، و ادا کردی آنچه به عهده‌ات بود از حقّ؛ و تو به مؤمنان، مهربانی و بر کافران، سختگیری؛ و بندگی کردی خدا را با اخلاص، تا یقین برایت آمد و خدا تو را به اشرف مقام مکرّمان رسانید. سپاس خدا را که ما را به وسیله تو از شرک و گمراهی رها ساخت. بار خدایا!درود فرست بر محمّد و آل او؛ و مقرّر فرما درودهای خود و درودهای فرشتگان پیامبران و رسولان و بندگان شایسته خودت را و اهل آسمان‌ها و زمین‌ها و هر که تو را تسبیح گوید، ای پروردگار جهانیان، از اوّلین و آخرین، بر محمّد، بنده‌ات و رسولت و پیامبرت و امین خودت و نجیبت و دوستت و برگزیده‌ات و بنده پاک و مخصوص درگاهت و خاصّ و خالص تو و بهترین از خَلقت؛ و عطا کن به او برتری و فضیلت و وسیله شفاعت و درجه بلند، و برسان او را به مقام ستوده‌ای که رشک برند. بر او اوّلین و آخرین. خدایا! تو گفته‌ای اگر آنها گاهی که بر خود ستم می‌کردند، نزد تو می‌آمدند و از تو آمرزش می‌خواستند و رسول هم آمرزش آنها را می‌خواست، هر آینه، خدا را بسیار توبه‌پذیر و مهربان، می‌یافتند. خدایا! من برای توبه و آمرزش از گناه، نزد پیغمبرت آمدم. پس رحمت فرست بر محمّد و آلش، و گناهانم را بیامرز. ای سرور ما! رو به تو دارم و به خاندان تو و به سوی خدای تعالی‌ روم که پرودرگار تو و پروردگار من است تا بیامرزد مرا. سپس سه مرتبه بگو: ما از خداییم و به سوی او برمی‌گردیم. پس بگو: سوگوار توایم ای حبیب دل‌های ما! چه اندازه بزرگ است سوگواری بر تو که وحی از ما بُریده شد و تو را از دست دادیم. پس به درستی که ما از خداییم و به سوی او برمی‌گردیم. ای سرور ما، ای رسول خدا، صلوات و درود خدا بر تو خاندان پاک تو! امروز، شنبه است و آن، روز توست و من در آن، مهمان تو هستم و پناهنده توام. پس مهمان نوازی کن و مرا پناه دادن هستی. مهمان نوازی‌ام کن و خوب پذیرایی‌ام کن، و پناهم بده و خوب نگهداری‌ام کن به منزلتِ خدا نزد تو و نزد خاندانت، و به مقامی که نزد او دارید، و به آن علمی که به شما سپرده؛ زیرا او کریم‌ترینِ کریمان است. 3. حضور بر مزار شهدا در روایتی آمده است که حضرت زهرا(س)، روزهای شنبه صبح بر مزار شهدا حاضر می‌شد. 4. خواندن سوره‌های اخلاص، ناس و فلق 5. تسبیحِ مخصوص این روز: بِسْمِ اللَّهِ‌الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ‌ سُبْحانَ الإِلهِ الْحَقِّ سُبْحانَ القابِضِ الْباسِطِ، سُبْحانَ الضَّآرَّ النَّافِعِ، سُبْحانَ القاضِی بِالحَقِّ، سُبْحانَهُ وَبِحَمْدِهِ سُبْحانَ العَلِیِّ الْأَعْلَی‌، سُبْحانَ مَنْ عَلا فِی الاهَوَآءِ، سُبْحانَهُ وَتَعالی‌، سُبْحانَ الْحَسَنِ الْجَمِیلِ، سُبْحانَ الرَّؤُوفِ الرَّحِیمِ، سُبْحانَ الْغَنِیِّ الْحَمِیدِ، سُبْحانَ‌الْخالِقِ الْبارِئ، سُبْحانَ الرَّفِیعِ الْأَعْلَی‌، سُبْحانَ الْعَظِیمِ، سُبْحانَ مَنْ هُوَ هکَذَا وَلاا هکَذَا یَکُونُ غَیْرُهُ، سُبُّوحٌ قُدُّوسٌ لِرَبِّیَ الْحَیَّ الْحَلِیمِ،سُبْحانَ رَبِّیَ الْعَظِیمِ وَبِحَمْدِهِ، سُبْحانَ مَنْ هُوَ دَآئِمٌ لَا یَسْهُو، سُبْحانَ مَنْ هُوَ قَآئِمٌ لَایَلْهُو، سُبْحانَ مَنْ هُوَ غَنِیٌّ لَایَفْتَقِرُ،سُبْحانَ مَنْ تَوَاضَعَ کُلُ شَیْ‌ءٍ لِعَظَمَتِهِ، سُبْحانَ مَنْ ذَلَّ کُلُّ شَیْ‌ءٍ لِعِزَّتِهِ، سُبْحانَ مَنِ اسْتَسْلَمَ کُلُّ شَیْ‌ءٍ لِقُدْرَتِهِ، سُبْحانَ مَنْ خَضَعَ کُلُّ شَیْ‌ءٍ لِمُلْکِهِ، سُبْحانَ مَنِ انْقَادَتْ لَهُ الْأُمُورُ بِأَزِمَتِّهَا.

این موضوعات را نیز بررسی کنید:

جدیدترین ها در این موضوع

 فرازی از خطبه های نهج البلاغه در باب توحید

فرازی از خطبه های نهج البلاغه در باب توحید

هر چه به ذات شناخته باشد ساخته است و هرچه به خود بر پا نباشد ديگرى اش پرداخته. سازنده است نه با به كار بردن افزار. هر چيز را به اندازه پديد آرد، نه با انديشيدن در كيفيت و مقدار. بى نياز است بى آنكه از چيزى سود برد. با زمان ها همراه نيست و دست افزارها او را يارى ندهد.
 خداشناسی در نهج البلاغه

خداشناسی در نهج البلاغه

پیشوایان دینی، همواره ما را از اندیشیدن در ذات خداوند بزرگ منع کرده اند؛ چرا که عظمت بی پایان حضرت حق، فراتر از آن است که عقل محدود و نارسای بشری به درک و شناخت او دست یابد. در بخشی از کلام امام علی علیه السلام آمده است: «اگر وهم و خیال انسان ها، بخواهد برای درک اندازه قدرت خدا تلاش کند و افکار بلند و دور از وسوسه های دانشمندان، بخواهد ژرفای غیب ملکوتش را در نوردد و قلب های سراسر عشق عاشقان، برای درک کیفیّت صفات او کوشش نماید .
 توحید و خداگرایی‏ در نهج البلاغه

توحید و خداگرایی‏ در نهج البلاغه

البته این‏گونه نیست که خداوند با وجود امکان اشراف انسان بر صفاتش او را بازداشته، بلکه روشن است که شناخت جامع موجود نامحدود از سوى یک موجودِ محدود محال است. قدرت او بر اشراف‏بخشیدن به‏انسان در شناخت خود، به این امرِ محال تعلق نمى‏گیرد؛ زیرا غیرخدا همه‏چیز محدودیت دارد و نامحدودکردن محدود ذاتاً محال است.
 توحید در نگاه امام علی (علیه السلام)

توحید در نگاه امام علی (علیه السلام)

بعضی متفکران بر این باورند که در قرآن بر اثبات وجود آفریدگار آیـاتـی ذکـر شده است که روشن ترین آن ها را آیه ذیل است: (افی الـلـه شک فاطر السموات والارض5؛ مگر درباره خدای متعال که خالق آسمان ها و زمین است، شکی هست؟
 توحید از دیدگاه قرآن و نهج البلاغهʁ)

توحید از دیدگاه قرآن و نهج البلاغه(1)

با توجه به این نکته، باید ببینیم که قرآن کریم برای عقائد و معارف مطرح شده از جانب خودش چه دلائلی را مطرح کرده است ؟ و با وجود این شیوه که قرآن از همه گروه ها برهان ودلیل می طلبد، آیا ممکن است که خودش برای مطالب خود دلیل نیاورد؟ و آیا جا دارد که ما برای معارف اسلام، از جای دیگر طلب دلیل کنیم ؟

پر بازدیدترین ها

 خداشناسی در نهج البلاغه

خداشناسی در نهج البلاغه

پیشوایان دینی، همواره ما را از اندیشیدن در ذات خداوند بزرگ منع کرده اند؛ چرا که عظمت بی پایان حضرت حق، فراتر از آن است که عقل محدود و نارسای بشری به درک و شناخت او دست یابد. در بخشی از کلام امام علی علیه السلام آمده است: «اگر وهم و خیال انسان ها، بخواهد برای درک اندازه قدرت خدا تلاش کند و افکار بلند و دور از وسوسه های دانشمندان، بخواهد ژرفای غیب ملکوتش را در نوردد و قلب های سراسر عشق عاشقان، برای درک کیفیّت صفات او کوشش نماید .
 توحید و خداگرایی‏ در نهج البلاغه

توحید و خداگرایی‏ در نهج البلاغه

البته این‏گونه نیست که خداوند با وجود امکان اشراف انسان بر صفاتش او را بازداشته، بلکه روشن است که شناخت جامع موجود نامحدود از سوى یک موجودِ محدود محال است. قدرت او بر اشراف‏بخشیدن به‏انسان در شناخت خود، به این امرِ محال تعلق نمى‏گیرد؛ زیرا غیرخدا همه‏چیز محدودیت دارد و نامحدودکردن محدود ذاتاً محال است.
 فرازی از خطبه های نهج البلاغه در باب توحید

فرازی از خطبه های نهج البلاغه در باب توحید

هر چه به ذات شناخته باشد ساخته است و هرچه به خود بر پا نباشد ديگرى اش پرداخته. سازنده است نه با به كار بردن افزار. هر چيز را به اندازه پديد آرد، نه با انديشيدن در كيفيت و مقدار. بى نياز است بى آنكه از چيزى سود برد. با زمان ها همراه نيست و دست افزارها او را يارى ندهد.
بررسی توحيد در نهج البلاغه

بررسی توحيد در نهج البلاغه

بدان كه استواران در علم آن كسانى هستند كه اقرار به مجموع آن چه در پس ‍ پرده غيبت است و تفسيرش را نمى دانند، آنان را از اين كه بخواهند به زور از درهايى كه جلو عوالم غيب زده شده است وارد شوند بى نياز كرده است. پس خداوند بزرگ اعتراف آنان را به ناتوانى از رسيدن به آن چه در حيطه دانششان نيست ستود و خود دارى آنان را از غور كردن در آن چه به بحث و جستجو از كنه آن مكلف نشده اند استوارى در علم ناميده
 توحيد و خداشناسى در نهج البلاغه

توحيد و خداشناسى در نهج البلاغه

اوست خدايي كه با همه وسعتي كه رحمتش دارد كيفرش بر دشمنان سخت است و با سختگيري كه دارد رحمتش همه دوستان را فراگرفته است هركس كه با او به مبارزه برخيزد بر او غلبه مي كند هركس دشمني ورزد هلاكش مي سازد هركس با او كينه و دشمني ورزد تيره روزش كند و بر دشمنانش پيروز است هركس به او توكل نمايد او را كفايت كند .
Powered by TayaCMS