شعارها

حین و بین شب‌ و روزهای جنگ، جدای از خرده‌ریزها و کاروان‌های خیابانی، سه بار در قلبِ تهران اجتماعات متراکم و بزرگی را دیدم. شکل می‌گرفتند و پراکنده می‌شدند. مردمی که با آگاهی از هر خطری، جمع می‌شدند دور هم، راه می‌پیمودند، سرودهایی را پخش و زمزمه می‌کردند، شعار می‌دادند و بیانیه می‌خواندند. شعارهایشان را یا از فریادهای پر حرارت و کوبنده می‌شنیدم یا از روی کاغذها و مقواهایی می‌خواندم که خط‌ و رنگ‌های متنوع و ناهمگونی داشتند. برخی را پیش‌تر شنیده بودم؛ ولی برخی برایم تازه بود. تعدادی از آن‌ها را همان‌طور که بودند، البته با ترتیبِ هم‌آوایی و محتوا ثبت کردم: «مرگ بر آمریکا، مرگ بر اسرائیل». «آمریکا، آمریکا، مرگ به نیرنگ تو». «این همه قتل و غارت زیر سر آمریکاست، جنایت اسرائیل جنایت آمریکاست». «جاسوس اسرائیلی اعدام باید گردد». «لعنة الله علی اسرائیل». «نه سازش نه تسلیم نبرد با آمریکا». «هیهات منا الذله». «سپاهی، ارتشی، انتقام، انتقام». «ارتشی، سپاهی، تشکر، تشکر». «خون ما، خون ما فدای خاک وطن». «خونی که در رگ ماست هدیه به رهبر ماست». «این همه لشکر آمده به عشق رهبر آمده». «یا ایها المسلمون اتحدوا اتحدوا». «مسلمان به‌پاخیز برادرت کشته شد». «نحن ناصر الولی، هر کداممان یلی». «نحن جنودک بقیت‌الله! پیروزی است انتهای این راه، ما دست دشمن می‌کنیم کوتاه، بیچاره گردد صهیونیست والله». «ما شیعیان حیدریم ما فاتحان خیبریم». «حسین حسین شعار ماست، شهادت افتخار ماست». «ما اهل کوفه نیستیم علی تنها بماند، ما آمدیم به صحنه دشمن ذلیل بماند، ما اهل کوفه نیستیم جان می‌دیم و می‌ایستیم». «وقت نبرد آخر است، کارش به دست حیدر است، ای قوم صهیون ذکر ما خیبر است و خیبر است». «حیدر است و کارزار، این خط و این نشان، بیچاره می‌شوید به یک چرخ ذوالفقار». صداها یا در آسمان محو می‌شدند یا می‌رفتند میان قاب دوربین‌ها. سر کاغذها هم نمی‌دانم چه می‌آمد. آن‌ها را نوشتم تا کنار هم بمانند.

جدیدترین ها در این موضوع

فرازی از خطبه های نهج البلاغه در باب توحید

هر چه به ذات شناخته باشد ساخته است و هرچه به خود بر پا نباشد ديگرى اش پرداخته. سازنده است نه با به كار بردن افزار. هر چيز را به اندازه پديد آرد، نه با انديشيدن در كيفيت و مقدار. بى نياز است بى آنكه از چيزى سود برد. با زمان ها همراه نيست و دست افزارها او را يارى ندهد. 8 آبان 1395, 19:34

خداشناسی در نهج البلاغه

پیشوایان دینی، همواره ما را از اندیشیدن در ذات خداوند بزرگ منع کرده اند؛ چرا که عظمت بی پایان حضرت حق، فراتر از آن است که عقل محدود و نارسای بشری به درک و شناخت او دست یابد. در بخشی از کلام امام علی علیه السلام آمده است: «اگر وهم و خیال انسان ها، بخواهد برای درک اندازه قدرت خدا تلاش کند و افکار بلند و دور از وسوسه های دانشمندان، بخواهد ژرفای غیب ملکوتش را در نوردد و قلب های سراسر عشق عاشقان، برای درک کیفیّت صفات او کوشش نماید . 8 آبان 1395, 19:32

توحید و خداگرایی‏ در نهج البلاغه

البته این‏گونه نیست که خداوند با وجود امکان اشراف انسان بر صفاتش او را بازداشته، بلکه روشن است که شناخت جامع موجود نامحدود از سوى یک موجودِ محدود محال است. قدرت او بر اشراف‏بخشیدن به‏انسان در شناخت خود، به این امرِ محال تعلق نمى‏گیرد؛ زیرا غیرخدا همه‏چیز محدودیت دارد و نامحدودکردن محدود ذاتاً محال است. 8 آبان 1395, 19:29

توحید در نگاه امام علی (علیه السلام)

بعضی متفکران بر این باورند که در قرآن بر اثبات وجود آفریدگار آیـاتـی ذکـر شده است که روشن ترین آن ها را آیه ذیل است: (افی الـلـه شک فاطر السموات والارض5؛ مگر درباره خدای متعال که خالق آسمان ها و زمین است، شکی هست؟ 8 آبان 1395, 19:27

توحید از دیدگاه قرآن و نهج البلاغه(1)

با توجه به این نکته، باید ببینیم که قرآن کریم برای عقائد و معارف مطرح شده از جانب خودش چه دلائلی را مطرح کرده است ؟ و با وجود این شیوه که قرآن از همه گروه ها برهان ودلیل می طلبد، آیا ممکن است که خودش برای مطالب خود دلیل نیاورد؟ و آیا جا دارد که ما برای معارف اسلام، از جای دیگر طلب دلیل کنیم ؟ 8 آبان 1395, 19:25

پر بازدیدترین ها

خداشناسی در نهج البلاغه

توحید و خداگرایی‏ در نهج البلاغه

فرازی از خطبه های نهج البلاغه در باب توحید

بررسی توحيد در نهج البلاغه

بدان كه استواران در علم آن كسانى هستند كه اقرار به مجموع آن چه در پس ‍ پرده غيبت است و تفسيرش را نمى دانند، آنان را از اين كه بخواهند به زور از درهايى كه جلو عوالم غيب زده شده است وارد شوند بى نياز كرده است. پس خداوند بزرگ اعتراف آنان را به ناتوانى از رسيدن به آن چه در حيطه دانششان نيست ستود و خود دارى آنان را از غور كردن در آن چه به بحث و جستجو از كنه آن مكلف نشده اند استوارى در علم ناميده 8 آبان 1395, 19:20

توحيد و خداشناسى در نهج البلاغه

اوست خدايي كه با همه وسعتي كه رحمتش دارد كيفرش بر دشمنان سخت است و با سختگيري كه دارد رحمتش همه دوستان را فراگرفته است هركس كه با او به مبارزه برخيزد بر او غلبه مي كند هركس دشمني ورزد هلاكش مي سازد هركس با او كينه و دشمني ورزد تيره روزش كند و بر دشمنانش پيروز است هركس به او توكل نمايد او را كفايت كند . 8 آبان 1395, 19:23