مشورت در اسلام

قال علی(ع):«ما إستُنبِطَ الصّواب بمثلِ المُشاورهِ»(تصنیف غررالحکم و دررالکلم، حدیث10065، ص442)

یکی از چیزهایی که در اسلام مورد توجه قرار گرفته مشورت در کارها است. پیامبر اکرم در حدیثی به حضرت علی(ع) می‌فرمایند:

«لا مُظاهرَهَ أوثقُ من المُشاوره»[1]

هیچ دستگیره و پشتیبانی محکمتر از مشورت نیست.

اگر انسان در مسائل زندگی خود با دیگران مشورت کند، بعد از مشورت با خاطری آسوده و مطمئن تصمیم می‌گیرد

حضرت علی(ع) می‌فرمایند:

«ما ضَلََّ مَن إستشَارَ»[2]

کسی که در کارها مشورت کند هرگز گمراه نمی‌شود.

باز حضرت در روایتی در این باره می‌فرمایند:

«قد خَاطَر مَن استغنَى بِرأیِه»

هر کس به رأى و نظر خویش اکتفا کند (و در کارها با دیگران مشورت نکند)، خود را در خطر انداخته است.

تأکید فراوان امام على(ع) بر مشورت، دلالت دارد بر اهمیّت بیشتر امر مشورت و نظرخواهى و رایزنى براى مقامات اجتماعى و سیاسى، زیرا مسائل اجتماعى و سیاسى بسیار بسیار با اهمیّت‌تر از کارهاى فردى و مسائل شخصى است.[3] بنابراین درجه اهمیت مشورت در مسائل مختلف متفاوت می‌باشد ولی آنچه حائز اهمیّت می‌باشد خود مشورت است که در روایات، انسان از خود محوری و عدم مشورت در کارها بر حذر شده است و از این نظر تفاوتی بین مسائل فردی و اجتماعی و سیاسی نیست. حضرت علی(ع) در این‌باره می‌فرمایند: هر کس خود رأى شد به هلاکت رسید، و هر کس با دیگران مشورت کرد، در عقل‌هاى آنان شریک شد.[4]

در سیره پیامبر اکرم(ص) وارد شده که در مسائل مختلف با اصحاب خود مشورت می‌کردند. در حالی که از همه مردم خردمندتر و عاقلتر بود.[5]

پی نوشت:

[1]. حر عاملی، وسائل الشیعه، قم، موسسه آل البیت، 1409هق، ج12، ص3.

[2]. آمدی، عبدالواحد بن محمد، تصنیف غررالحکم و دررالکلم، مصطفی درایتی و حسین درایتی، انتشارات دفتر تبلیغات اسلامی، چاپ دوم، 1378، حدیث10074، ص442.

[3]. حکیمی ، محمد رضا، الحیاه، ترجمه احمد آرام، تهران، دفتر نشر و فرهنگ اسلامی، 1380، ج‌1 ، ص 312.

[4]. نهج البلاغه، محمد دشتی، نشر لقمان، چاپ سوم، 1379، حکمت161.

[5]. ساعدی، محمد باقر، فضائل پنج تن علیهم السلام در صحاح ششگانه اهل سنت(ترجمه فضائل الخمسه من صحاح السته مرحوم فیروزآبادی)، قم، فیروزآبادی، چاپ اول، 1374، ج 1، ص2253.

جدیدترین ها در این موضوع

فرازی از خطبه های نهج البلاغه در باب توحید

هر چه به ذات شناخته باشد ساخته است و هرچه به خود بر پا نباشد ديگرى اش پرداخته. سازنده است نه با به كار بردن افزار. هر چيز را به اندازه پديد آرد، نه با انديشيدن در كيفيت و مقدار. بى نياز است بى آنكه از چيزى سود برد. با زمان ها همراه نيست و دست افزارها او را يارى ندهد. 8 آبان 1395, 19:34

خداشناسی در نهج البلاغه

پیشوایان دینی، همواره ما را از اندیشیدن در ذات خداوند بزرگ منع کرده اند؛ چرا که عظمت بی پایان حضرت حق، فراتر از آن است که عقل محدود و نارسای بشری به درک و شناخت او دست یابد. در بخشی از کلام امام علی علیه السلام آمده است: «اگر وهم و خیال انسان ها، بخواهد برای درک اندازه قدرت خدا تلاش کند و افکار بلند و دور از وسوسه های دانشمندان، بخواهد ژرفای غیب ملکوتش را در نوردد و قلب های سراسر عشق عاشقان، برای درک کیفیّت صفات او کوشش نماید . 8 آبان 1395, 19:32

توحید و خداگرایی‏ در نهج البلاغه

البته این‏گونه نیست که خداوند با وجود امکان اشراف انسان بر صفاتش او را بازداشته، بلکه روشن است که شناخت جامع موجود نامحدود از سوى یک موجودِ محدود محال است. قدرت او بر اشراف‏بخشیدن به‏انسان در شناخت خود، به این امرِ محال تعلق نمى‏گیرد؛ زیرا غیرخدا همه‏چیز محدودیت دارد و نامحدودکردن محدود ذاتاً محال است. 8 آبان 1395, 19:29

توحید در نگاه امام علی (علیه السلام)

بعضی متفکران بر این باورند که در قرآن بر اثبات وجود آفریدگار آیـاتـی ذکـر شده است که روشن ترین آن ها را آیه ذیل است: (افی الـلـه شک فاطر السموات والارض5؛ مگر درباره خدای متعال که خالق آسمان ها و زمین است، شکی هست؟ 8 آبان 1395, 19:27

توحید از دیدگاه قرآن و نهج البلاغه(1)

با توجه به این نکته، باید ببینیم که قرآن کریم برای عقائد و معارف مطرح شده از جانب خودش چه دلائلی را مطرح کرده است ؟ و با وجود این شیوه که قرآن از همه گروه ها برهان ودلیل می طلبد، آیا ممکن است که خودش برای مطالب خود دلیل نیاورد؟ و آیا جا دارد که ما برای معارف اسلام، از جای دیگر طلب دلیل کنیم ؟ 8 آبان 1395, 19:25

پر بازدیدترین ها

خداشناسی در نهج البلاغه

بررسی توحيد در نهج البلاغه

بدان كه استواران در علم آن كسانى هستند كه اقرار به مجموع آن چه در پس ‍ پرده غيبت است و تفسيرش را نمى دانند، آنان را از اين كه بخواهند به زور از درهايى كه جلو عوالم غيب زده شده است وارد شوند بى نياز كرده است. پس خداوند بزرگ اعتراف آنان را به ناتوانى از رسيدن به آن چه در حيطه دانششان نيست ستود و خود دارى آنان را از غور كردن در آن چه به بحث و جستجو از كنه آن مكلف نشده اند استوارى در علم ناميده 8 آبان 1395, 19:20

توحيد و خداشناسى در نهج البلاغه

اوست خدايي كه با همه وسعتي كه رحمتش دارد كيفرش بر دشمنان سخت است و با سختگيري كه دارد رحمتش همه دوستان را فراگرفته است هركس كه با او به مبارزه برخيزد بر او غلبه مي كند هركس دشمني ورزد هلاكش مي سازد هركس با او كينه و دشمني ورزد تيره روزش كند و بر دشمنانش پيروز است هركس به او توكل نمايد او را كفايت كند . 8 آبان 1395, 19:23