سلوك عارفانه: معنای شدت حب سالك به خدا

برگرفته از: 1- رسائل بندگی، آيت الله شيخ مجتبی تهرانی، ص212

(بدان اي سالک راه حق!) محبوب اصلي و انحصاري دنياداران، التذاذات دنيوي و متعلقات آنها است و کاري به خدا و پيغمبر ندارند. اما کساني که آخرت را هدف خود قرار داده و به خدا تعلق قلبي دارند، وابستگان به مافوق ماده هستند و محبتشان به الله بيشتر از هر چيز ديگري است. «الذين امنوا اشد حباً لله» (بقره- 165).

از اين تعبير معلوم مي شود که دو نوع محبت داريم؛ محبت ذاتي و عرضي، يا محبت اصلي و تبعي. چون اهل ايمان، نسبت به خدا محبت شديدي دارند و محبتشان ذاتي است، محبوب اصلي آنها، معنويت است. معناي «اشد حبالله» اصلاً اين نيست که انسان به غير خدا حب و محبت نداشته باشد، بلکه حب به خدا با داشتن رابطه عاطفي با ديگران، هيچ منافاتي ندارد. داشتن رابطه عاطفي با پدر، مادر، پسر، همسر، برادر، خواهر و بستگان و حتي کساني که انسان با آنها الفت پيدا کرده است، مانع حب الهي نيست، بلکه مسئله آن است که انسان چه محبتي را اصلي و ذاتي بداند و کدام علقه را تبعي و فرعي بشمارد. (1)

روزنامه كيهان، شماره 21156 به تاريخ 22/6/94، صفحه 6 (معارف)