یک رو در بایستی مقدّس...

21 آبان 1386, 0:0

‌ یکی دو ماه از شروع سال تحصیلی جدید می‌گذرد و من هنوز برنامه درسی خود را نبسته‌ام. سال گذشته هم تا اواسط سال همین وضعیت را داشتم. مشکل این‌جاست که هنوز نتوانسته‌ام اولویّت‌بندی کنم، نمی‌دانم به کدام درس و چرا، باید اهمیت بیشتری بدهم؟، از پارسال که مکاسب را شروع کردم دچار این احساس شدم، مکاسب را دوست دارم، رسائل هم مفید است، هر دو را با علاقه می‌خوانم. رجال و تفسیر هم برایم شیرین است، از تفسیر لذّت می‌برم. چندی پیش به واسطه یکی از دوستانم...

یک رو در بایستی مقدّس... ○‌ یکی دو ماه از شروع سال تحصیلی جدید می‌گذرد و من هنوز برنامه درسی خود را نبسته‌ام. سال گذشته هم تا اواسط سال همین وضعیت را داشتم. مشکل این‌جاست که هنوز نتوانسته‌ام اولویّت‌بندی کنم، نمی‌دانم به کدام درس و چرا، باید اهمیت بیشتری بدهم؟، از پارسال که مکاسب را شروع کردم دچار این احساس شدم، مکاسب را دوست دارم، رسائل هم مفید است، هر دو را با علاقه می‌خوانم. رجال و تفسیر هم برایم شیرین است، از تفسیر لذّت می‌برم. چندی پیش به واسطه یکی از دوستانم اشارات شیخ را شروع کردیم. از خواندن معقول هم خرسندم... . □‌ تزلزل در تصمیم‌گیری، امروز این انتخاب و فردا دل‌زدگی و انتخابی نو، امروز این درس و فردا درسی دیگر، امروز مدرسه فقهی و فردا مؤسسه و شاید دیگر روز مرکز تخصّصی و شاید هم دانشگاه ... . تردید، سردرگمی، شتاب‌زدگی در تصمیم‌گیری، نداشتن هدف محکم قابل دفاع برای قانع کردن خود؛ در نتیجه بوجود آمدن فشارهای روحی و روانی و به‌هم‌خوردن آرامش و ثبات طلاب که در حوزه، حیاتی است... . ○‌ ماه رمضان سال گذشته برای تبلیغ به یکی از خوابگاه‌های دانشجویی رفتم. آنچه خوانده بودم با آنچه می‌خواستند خیلی فاصله داشت. بقول شیخ اعظم: «ما وجد لم یقصد و ما قصد لم یوجد» چه سعادتی، همان چیزی که شهید مطهری بعد از رفتن به تهران به آن رسیده بود، من هم به آن رسیده‌ام. جالب است هنوز قصّه همان قصّه است کما کان بدون راه چاره بیشتر از 30 سال ... . □‌ ممکن است چنین طلبه‌ای در ظاهر چیزی به زبان نیاورد و خلاف قاعده رفتار نکند و در درون خود بار عظیمی از تضادّها و تناقض‌های حلّ نشده را تحمّل کند و شاید بعد از مدتی بشکند و پشیمان شود و احساس کند عمرش تلف شده است. البته هنوز همان صفا و اخلاص و فداکاری را هم داشته باشد و تنها به دلیل یک رو در بایستی مقدّس مسیرش را طی کند ... . ○‌ بالاخره مانده‌امّ نه برای درس می‌توانم برنامه‌ریزی کنم و نه برای فعالیت‌های فرهنگی و عقیدتی (که آن‌را هم از وظایف اصلی خود می‌دانم). گاهی احساس می‌کنم دارم وقت تلف می‌کنم، البته می‌دانم این طور نیست، این را دلم می‌گوید، به دلم خیلی مطمئن هستم زیرا روز اوّل هم می‌دانستم که گام در یک مسیر مقدّس گذاشته‌ام ولی الآن خیلی نگرانم، می‌ترسم که خوب نتوانم برنامه‌ریزی کنم. □‌ طلبه‌ها باید در ابتدای ورودشان به حوزه و در ادامه مسیرشان تصویر و تعریف واضح و شفافی از حوزه و کارکردهایش داشته باشند تا با این ملاک بتوانند به خوبی ارزیابی کنند که آیا موفق بوده‌اند یا نه؟ آیا درست آمده‌اند یا نه؟ و این مهم، تعارف بردار نیست. همه طلبه‌ها بیش‌تر از بسیاری از مسائل خود، باید به هویت طلبگی و جایگاه خود فکر کنند و دربارة آن پرس و جو کنند ... .

نشریه خشت اول