پژوهش؛ حلقه مفقوده فعالیتهای دینی

بی توجهی به مقوله پژوهش، عدم تعامل بین پژوهشگران، فعالیتهای موازی، تکروی و نبود مرکزی برای ایجاد انسجام بین فعالیتها موجب ضعف در فعالیتهای دینی و معنوی شده است.
زمانی که در میان مسئولان فرهنگی عدم نیاز به پژوهش در مقوله فرهنگ احساس شود ، بی تردید همگان راه به خطا می‌روند .
حتی اقشار مختلف مردم نیز باید بدانند مسائل فرهنگی را می بایست با استفاده از پژوهش حل کرد، هرگونه اظهارنظر و سیاستگذاری در حوزه فرهنگ ، بدون توجه به پژوهش ، موجب به خطا رفتن و عدم توفیق مناسب است .
با گسترش مراکز علمی و پژوهشی شاهد رشد و ارتقاء کیفی و کمی پژوهشهای دینی کشور بوده ایم .
متأسفانه با وجود اهمیت ویژه پژوهشهای میدانی، در این زمینه موفقیت چندانی نداشته ایم، در حالی که نیازسنجی در بخش مسائل دینی و معنوی متکی بر پژوهشهای میدانی است.
در بخش پژوهشهای میدانی امروز نیرو و ابزار لازم در کشور وجود دارد و محققان و اندیشوران بسیاری نیز در این خصوص ترتیب و فعال شده اند که باید با برنامه ریزیهای دقیق و صحیح، این قشر را در مسیر صحیح هدایت و به خوبی مورد بهره مندی قرار گیرد .
حمایت معنوی مدیریت کلان جامعه از تولید علم و نهضت آزاداندیشی بسیار کارساز و مؤثر است که باید در تمامی سطوح مدیران جامعه تسری یابد.
به دلیل عدم اطلاع رسانی کافی از پژوهشهای دینی، در موارد بسیاری شاهد برخی پژوهشهای تکراری و ضعیف، با صرف هزینه و نیروی بسیار هستیم .
پژوهشهای دینی به مباحث اعتقادی مرتبط است و نمی توان از این پژوهشها انتظار کاربردی شدن به معنای پژوهشهای فنی را داشت اما اگر این پژوهشها زمینه پاسخگویی به نیازهای روحی و فکری افراد باشند، کاربردی برای پژوهشهای دینی محسوب می شوند .
در پژوهشهای دینی گاه فعالیتهایی انجام می شود که نه تنها مفید نخواهند بود بلکه به حال جامعه مضر هم هستند و علاوه بر این برخی از پژوهشها به صورت تکراری انجام می شوند و این تکرار در ارائه موضوعات، خود ضعفهایی را به این عرصه وارد می کند .
از دیگر مشکلات این حوزه این است که در پژوهشهای دینی تکروی های بسیاری وجود دارد، در بسیاری از موارد دیده می شود در انجام فعالیتهای پژوهشی افراد از تحقیقات هم بهره می گیرند اما این بهره گیری نه به عنوان همفکری که حتی گاه بدون ذکر منبع اتفاق می افتد .
پژوهشهایی که در حوزه دین انجام می شوند باید با در نظر گرفتن شرایط روز دنیا و با توجه به نیاز جامعه باشند، از این رو ارائه تحقیقها و پژوهشهایی که خیر دنیا و آخرت را در پی ندارند چندان مفید نخواهند بود .

جدیدترین ها در این موضوع

آیت الله حاج میرزا محمد غروی تبریزی (آیت اخلاص)

او يكي از علماي واقعي و زاهد بود و تا آخر عمر، تدريس را ترك نكرد . در سرما و گرما و با كهولت سن، راه طولاني را پياده به مدرسه طالبيه مي آمد . چند بار شاگردانش عرض كردند: «حاج آقا چرا سوار تاكسي نمي شويد؟» فرمود: «من كه توان آمدن دارم، چرا مال امام را خرج كنم؟ 4 خرداد 1394, 17:30

حضرت آیت الله حاج میرزا علی هسته ای اصفهانی

مرحوم هسته اي اصفهاني، موقعي كه آوازه و شهرت مرحوم آيت الله شهيد شيخ فضل الله نوري در ايران منتشر شده بود، وارد تهران شد و ابتدا به دروس برخي از اساتيد مشهور تهران رفت، ولي آنان را قابل استفاده براي خود نديد و دروس آنان را قابل مقايسه با اساتيد اصفهان ندانست. 4 خرداد 1394, 17:30

مرحوم حاج عباسعلی حسینی

در این بخش سیره ی تبلیغی مرحوم حاج عباسعلی حسینی بیان شده است. 4 خرداد 1394, 17:30

حاج شیخ حسن حجتی واعظ

رحوم حجتي واعظ، سخنوري بصير، شجاع، بليغ و فصيح بود . هنوز هم بعد از چهل سال از خاموش شدن اين خورشيد درخشان شمال، در افواه و السنه مردم سخن از ملاحت و شيريني سخنان وي مي رود . 4 خرداد 1394, 17:30

امام خمینی (ره) آینه مهر و قهر

امام در طول شبانه روز حتي يك دقيقه وقت تلف شده و بدون برنامه از قبل تعيين شده نداشتند . با توجه به شرايط سني و ميزان فعاليتي كه داشتند، باز هم ساعات خاصي را در سه نوبت - هر كدام، نيم تا يك ساعت - به اهل منزل اختصاص داده بودند كه هر كدام از ما كه مايل بوديم خدمت ايشان مي رسيديم و مسائل خودمان را مطرح مي كرديم. 4 خرداد 1394, 17:30

پر بازدیدترین ها

شيخ جعفر مجتهدي (ره) 9

روزی در فصل زمستان هنگام خروج از منزل از شدت سرما دو عبا بر دوش انداختم در بین راه به سیدی از دوستان برخورد نموده و پس از اینکه مقداری از مسیر را با ایشان طی کردم متوجه شدم که از سرما بخود می لرزد، فوراً یکی از آن دو عبا را که بر دوشم بود و تازه تهیه کرده بودم به ایشان دادم. 25 تیر 1393, 5:19

شهید بهشتی در آیینه خاطرات

در سفري كه به تركيه داشتيم، در راه آنكارا در يكی از شهرهاي جنوبي شبي را گذرانديم. صبح كه مي خواستيم زودتر حركت كنيم پسر كوچكم اظهار تشنگي كرد، به مغازه اي رفتم و نوشابه اي براي او گرفتم . كيفي را كه مبلغ كمي پول و تمام اسناد - از گذرنامه گرفته تا اسناد ماشين - در آن بود در همان مغازه فراموش كردم و حركت كرديم . حدود 250 كيلومتر كه از آن محل دور شده بوديم براي خوردن صبحانه نگه داشتيم . از روي عادتي كه داشتم دست بردم تا كيفم را بردارم ديدم نيست! 4 خرداد 1394, 17:29